Η καταστροφή ολοκληρωτική... Το τοπίο γύρω καμμένο...Στάχτες παντού...αιωρούνται και κρύβουνε τον ήλιο...
Εκεί που σ'αγαπάνε δεν υπάρχει ποτέ νύχτα...
Ηλιος εδώ πουθενά... Εδυσε για πάντα... κι η Λιακάδα χάθηκε σε ανήλιαγα μονοπάτια...
Υπάρχει αραγε θαλπωρή στο σκοτάδι?
Το ερώτημα που τόσο καιρό τριβέλιζε το μυαλό μου τέθηκε...
Οχι ότι δεν ήξερα την απάντηση... αλλά ήθελα να την ακούσω... Το ήθελα...
Θα βρω ποτέ άραγε πάλι την ελπίδα να λάμψουν τα όνειρά μου...?
Ανασυγκρότηση...
Επανατοποθέτηση...
Επαναπροσδιορισμός...
Με λένε Μίνα κι είμαι καλά... νομίζω...
