Ανοίξαμε και σας περιμένουμε... :)

Καλό κι ερωτικό Φλεβάρη σας εύχομαι!
Ο έρωτας είχε πάντα μια ξεχωριστή θέση στη ζωή μου...
Ηταν πάντα για μένα η πιο μεγάλη πηγή έμπνευσης και προβληματισμού...
Δίχως υπερβολές η πιο μεγάλη κινητήριος δύναμη...
Ερωτευμένη έχω ζωγραφίσει τα καλύτερα έργα μου, που πια κοσμούν τον χώρο του αγαπημένου εκείνου που μου τα ενέπνευσε, τις πιο εμπνευσμένες αναρτήσεις, (διόλου τυχαίο ότι σε τούτο το χωρο οι πιο αγαπημένες σας αναρτήσεις ήταν κατά κοινή ομολογία από την ετικέττα "ΕΡΩΤΑΣ"),τα πιο όμορφα κείμενα ήταν πάντα εκείνα που είχαν μέσα το ρήμα "νιώθω" πλούσια σε συναισθήματα αλλα και πόνο... τα πιο όμορφα λόγια τα έχω ψιθυρίσει με υγρό από τον πόθο και τον ιδρώτα κορμί ...

Η προσωποποίηση της αντίφασης:
Μια δυναμική και καταιγιστική ως φωτιά Κριός που όμως στα συναισθηματικά κινείται και λειτουργεί ως καρκίνος (λέγε με σελήνη στον καρκίνο). 
Τι χειρότερο απ'αυτό? ... τίποτα... μη το ψάχνεται!.. δεν υπάρχει σας λέω!!
Πιο κάτω πεθαίνεις από έρωτα...! :))
Μια γυναίκα πολύ δυνατή που όμως γίνεται πολύ ευάλωτη όταν ερωτεύεται...
Που εξαντλεί όλα της τα νάζια σ'αυτόν που αγαπά...
Ενα "σκληρό καρύδι" που μπορεί να  λιώσει σαν βούτυρο στη θέα ενός αγαπημένου...
Νιώθω ότι γεννήθηκα για ν'αγαπώ... το να με αγαπούν δεν είναι για μένα αρκετό...και ούτε πάντα το ζητούμενο...αρκετό για μένα είναι να μπορώ να ξετυλίγω ελεύθερα την αγάπη μου πάνω σε κάποιον και κείνος να την απολαμβάνει...αυτό με γεμίζει...

Γι'αυτό δε μπορώ παρά να  αφιερώσω αυτό τον μήνα στον έρωτα.
Το διάστημα αυτό θα αναδημοσιεύσω τις πιο ερωτικές μου αναρτήσεις και θα τις αφιερώσω σε όσους νιώθουν ότι είναι ερωτευμένοι... 
Εγώ πάντως δηλώνω αιωνίως ερωτευμένη.
Αλλωστε... δε θα μπορούσε να'ναι αλλιώς μια Λιακάδα... :)
Σας φιλώ γλυκά!

Υ.Γ. Και επειδή Αγάπη και Ερωτας σε τούτη την ανάρτηση κάπως μπερδεύτηκαν θα κάνω ότι μπορώ για να τραβήξω μια λεπτή κόκκινη γραμμή ανάμεσά τους σε επόμενη ανάρτηση. Υπόσχεση! :)

Kookoobadi - H εκδίκηση της ξανθιάς!

Χαίρομαι όταν βλέπω ότι η ελληνική μουσική σκηνή έχει ακόμα μέλλον...
Η Μαριέττα Φαφούτη γράφει μουσική για ταινίες, ντοκιμαντέρ, τηλεοπτικές παραγωγές, διαφημίσεις, θεατρικές παραστάσεις, μιούζικαλ, video games και εικόνα και φτιάχνει ξόρκια (kookoobadi) για να ξορκίσει το κακό...

.... But I'll wear my shinning smile  :)

Καλό σας βράδυ!

Αει μαθητεύειν!

Στην πορεία της ζωής μαθαίνεις από νωρίς να περπατάς πάντα με προσοχή... σχεδόν νυχοπατώντας γιατί δεν ξέρεις που θα σε βγάλει το μικρό σοκάκι που αποφάσισες να εξερευνήσεις... (το gps έχει από καιρό χαλάσει και είσαι μόνος ...εσύ και η διαίσθησή σου...)
Απο την άλλη δεν είναι μόνο που θα σε βγάλει το έρμο το σοκάκι... αυτό που σε προβληματίζει είναι ότι ποτέ δεν ξέρεις τι θα πατήσεις... μπορεί καρφί, μπορεί σκατά ή νάρκη... και αυτό ειδικά όταν το δρομάκι που αποφάσισες να πάρεις έχει από καιρό όλες τις λάμπες του καμμένες.... 
Πράγμα περίεργο... τα σοκάκια με καμμένες λάμπες δεν έχουν ποτέ στρωμένα ροδοπέταλα για να πατήσεις αλλά μονάχα κρυμμένα στη λάσπη μυστικά και δυσάρεστες στα πατήματά σου εκπλήξεις. 
Γιατί συμβαίνει αυτό ποτέ δεν μπόρεσα να το καταλάβω... Το μονο που κατάλαβα καιρό μετά ειναι ότι όλοι πληρώνουν το τίμημα της μάθησης μέσω της βιωματικής αυτής εμπειρίας... και μάλιστα κάποιοι ... πολύ ακριβά...

Ετσι λοιπόν ξυπνάς μια μέρα και βρίσκεις τον εαυτό σου καταδικασμένο καθημερινά σε δια βίου μαθητεία...
Εσύ μαθητεύεις και η ζωή σου διδάσκει...

• Πως ο άνθρωπος που κάποτε αγκάλιασες όταν ήταν αδύναμος όταν σταθεί στα πόδια του μπορεί όχι μόνο να σε διαγράψει αλλά και να σε μαχαιρώσει... και μάλιστα πισώπλατα...
• Πως ο άντρας που πίστεψες ότι είναι διαφορετικός από τόσους άλλους είναι ακριβώς ίδιος και ακόμη χειρότερος...
• Πως όταν τείνεις χέρι βοηθείας σε κάποιον πνιγμένο κάποια στιγμή θα σε τραβήξει και σένα μαζί του στο βυθό...
• Πως ο ναυαγός πετάει τη σανίδα σωτηρίας όταν φθάσει στην ακτή...
• Πως άνθρωποι που νόμιζες ότι ήταν καθάριοι και έξυπνοι... είναι τόσο εγωκεντρικοί που κι αν ακόμη περπατάνε εδώ και καιρό στα σκατά τα μόνα σκατά που μυρίζουν είναι αυτά στα δικά σου παπούτσια...
• Πως η Αγάπη όταν γράφεται δεν έχει την ίδια αξία με το να λέγεται...
• Πως όταν τιμάς κάποιον λέγοντάς του τα πάντα με πάσα ειλικρίνεια εκείνος μπορεί να στο ανταποδώσει κάνοντας το εντελώς αντίθετο!
• Πως όταν κάποιος φίλος σε βρίζει ετσι για πλάκα γιατί έτσι του βγήκε ξαφνικά αυτό το παρατσούκλι ... μπορεί και τελικά να το νιώθει αυτό ετσι ακριβώς... γιατί προφανώς εσύ του το εμπνέεις και δεν είναι καθόλου για πλάκα μα απόλυτα ειλικρινές...(ίσως το μόνο ειλικρινές που σου'χει πει εδώ και καιρό...)
• Πως ωραία τα λόγια αλλά για να έχουν βαρύτητα πρέπει να υποστηρίζονται και από πράξεις...

  
Αυτά και άλλα πολλά που μέχρι τώρα νόμιζες ότι στη ζωή ήταν γραμμένα εντελώς ανάποδα... ερχεται η μεγάλη δασκάλα να σου διδάξει πως έτσι ακριβώς είναι..... και καλά θα κάνεις να το εμπεδώσεις!


Χθες έλαβα το παρακάτω μήνυμα σχετικά με την ανάρτησή μου  "Και η ζωή συνεχίζεται.."

"...Εγώ απο μια εικόνα που στην ουσία ήταν οι σκέψεις οι δικές σου πάτησα και πήρα αποφάσεις ζωής. Το είδα όλο θετικό, δεν το άφησα να με προβληματίσει. Είπα μέσα μου ή ετσι ή αλλιώς, διάλεξε.. και διάλεξα το θετικό μέρος. Και θα συνεχίσω έτσι στο εξής..

Σε ευχαριστώ που ήσουν η αρχή να πέσει στα χέρια μου όλο αυτό και να βρώ δύναμη που είχα χάσει."

Επειδή δεν ξέρω αν η ψυχή που μου το έγραψε θα ήθελε να αποκαλυφθεί το όνομά της δε θα σας το πω, (αν θέλει ας το κάνει η ίδια)  θα σας πω μόνο ότι η παραπάνω ανάρτηση αφιερώνεται σ'αυτή την ψυχή που και κείνη με την σειρά της όπως και πολλοί άλλοι φίλοι από δω μέσα έβαλε ένα χεράκι να σηκωθώ από τα πατώματα και ας με ξέρει ελάχιστα... :)

...και έρχεται κάποτε η ώρα που απλά δε σε νοιάζει...!
Γιατί κάποτε σε ένοιαζε τόσο πολύ που ... κουράστηκες...!

Οταν θα μάθεις τι θα πει Αγάπη ελα να με βρεις...

Μέχρι τότε μη με πλησιάζεις...

I can't tell...

Καλέ!!

Ποιος στο έβγαλε το μάτι σου τόσο «όμορφα»?
.............................

Μα ποιος άλλος παρά ο καλός σου φίλος!!
 εκείνος … που άφησες να σε πλησιάσει σε απόσταση αναπνοής… 

που ξέρει κάθε σου αδύνατο σημείο...

που κάποια στιγμή μοιράστηκες την ανάσα σου μαζί του όταν είχε ανάγκη…

Και που ποτέ δεν ήταν εκεί για σένα όταν τον ήθελες…

Σκατά φιλία είναι φίλε μου … χάρισέ την αλλού να δούνε τη γλύκα…

Τώρα ξέρεις…

Απλώς πρέπει να χτίσεις τις άμυνές σου, ώστε να μην μπορούν πια να σε πληγώσουν…

Τελικά πρέπει να είμαι η πολύ μλκς ή πολύ ευαίσθητη.

Φήμες που θέλουν να είμαι και τα δυο εξετάζονται... 

Και η ζωή συνεχίζεται...

Χωρίς αυτούς που μας κάνανε να κλαίμε...
Χωρίς αυτούς που μας είχανε ως εναλλακτική όταν εμείς τους είχαμε ως προτεραιότητα...
Χωρίς αυτούς που διάλεξαν να μην είναι κοντά μας όταν τους είχαμε ανάγκη...
Xωρίς αυτούς που τους δώσαμε μια ευκαιρία και αποδείχθηκε ότι δεν άξιζε τον κόπο... (το κάτω μέρος του παγόβουνου είναι τόσο κενό όσο και το λευκό του χρώμα...τόσο ίδιο με το πάνω που τελικά δεν άξιζε τον κόπο η βουτιά...)

Γιατί μια μέρα ξυπνάς και βλέπεις ότι τίποτα δεν έχει χαθεί...
Οσα νόμιζες γνήσια, αγνά, και όμορφα είναι ακόμα εκεί...
Εκεί είναι όλα!...απλά είναι σάπια ... και τούτη τη δυσωδία δεν μπορείς πια να την αντέξεις...
Πρέπει να τη βγάλεις από μέσα σου το γρηγορότερο πριν είναι αργά και για σένα...


 Υ.γ.Κοπελιά... δεν είναι αρκετό να "διψάς"... ούτε να είσαι μια όμορφη στρίντζο... ένα κοιμισμένο ηφαίστειο που αρχίζει να πετάει σπίθες χρειάζεται και κάτι άλλο για να μην γελάει ο άλλος μαζί σου πίσω από την πλάτη σου...

Το θαύμα της αγάπης...

Ο ΙΑΝ βρέθηκε με καλαζάρ και ψώρα σε πολύ προχωρημένο στάδιο... τόσο που κομμάτια πέφτανε από το αυτί του και ήταν γεμάτος πληγές στο σώμα με μια τεράστια κάτω από το λαιμό.
Ενα κουφάρι ζωντανό περιφερόταν στη γειτονιά μέχρι που έπεσε σε χέρια εθελοντών φιλόζωων... που το γλίτωσαν από λιθοβολισμό και φόλα... Βλέπετε τέτοια ζώα χαλάνε την αισθητική κάποιων... ενώ κάποιοι άλλοι που δεν γνωρίζουν απ'αυτά τα θέματα νομίζουν ότι υπάρχει φόβος να κολλήσουν κι αυτοί.

Μόλις που στεκόταν όρθιο κάποιες φορές, τις περισσότερες ήταν σε ένα λήθαργο που μόλις η ανάσα του ακουγόταν... κάποιες στιγμές νομίζαμε ότι ο ΙΑΝ πέθανε (ναι πέθανε λέμε εμείς οι φιλόζωοι... για μας τους γραφικούς και ρομαντικούς τα ζώα πεθαίνουν-τα δίποδα κτήνη ψοφάνε.)
Ηταν τόσο εξαντλημένος που ακόμη και την τροφή του την έτρωγε ξαπλωμένος.
Από τα δόντια διαπιστώσαμε πριν ακόμη το πάμε στο κτηνίατρο το νεαρό της ηλικίας του.

Δεν υπήρξε ποτέ δίλημμα. Το σκυλί  έπρεπε να σωθεί!
Μερικά τηλεφωνήματα και πολλή θετική ενέργεια ήταν αυτό που έβαλε το νερό στ'αυλάκι.
Χρειάστηκαν πολλοί μήνες συντονισμένης και σκληρής δουλειάς μέχρι να κλείσουν οι πληγές και να ξαναβγεί μαλλί, πολύ επιμονή, κανα-δυο άνθρωποι να ασχολούνται μαζί του με βάρδιες και βέβαια χρήμα που κάποιοι άνθρωποι έδωσαν όχι γιατί τους περίσσευε αλλά από το στέρημά τους για να γίνει το ζωάκι καλά.

Σήμερα ο ΙΑΝ είναι 4 ετών, 28 κιλά και 45 εκ ύψος (μέχρι την πλάτη), υγιέστατος (με πιστοποίηση από γιατρό) στειρωμένος ΚΑΙ εμβολιασμένος και ψάχνει να βρει την δική του οικογένεια που θα τον κρατήσει αγκαλιά για πάντα και να είστε σίγουροι ότι θα σας το ανταποδώσει! Πάντα το κάνουν τα ζώα... σε αντίθεση με τους ανθρώπους...

Αν έχετε αγάπη να δώσετε... μη περιορίζεστε γράφοντας γι'αυτή... κάντε την πράξη και τρόπο ζωής.
Υπάρχουν τόσα πλάσματα δίποδα και τετράποδα εκεί έξω που την έχουν ανάγκη... χαρίστε την!
Αν ενδιαφέρεστε για τον ΙΑΝ επικοινωνήστε μαζί μου.

 ΠΡΙΝ

ΜΕΤΑ

 Υ.Γ Λατρεύει να κυνηγάει γάτες αλλά τις δικές σας να'στε σίγουροι ότι θα τις σεβαστεί!

Αλλάζουμε θέσεις...?

Ετσι για αλλαγή...

Βαρέθηκα να είμαι "γυμνή" κι ευάλωτη...

And if I only could...

Η ατάκα της μέρας, του χρόνου, του αιώνα...

"Δε μπορώ να σε ξε-ερωτευθώ... όσο και να το θέλεις..."

 μετά απ'αυτό γελάει και ο κάθε πικραμένος...

Ολα καλά...

Στέγνωσαν τα δάκρυα, ανακουφίστηκε η ψυχή από λόγια σκληρά, από φόβους ανείπωτους, έσπασαν τα δεσμά του παρελθόντος…  

Ψυχικό καθαρτήριο τούτος ο χώρος, βοήθησε όσο μπορούσε  και τα κατάφερε πολύ καλά.
Μα πιο πολύ βοήθησατε όλοι οι εσείς μέσω της βουβής βοήθειας σας, της βουβής  ηλεκτρονικής φιλίας και επικοινωνίας, έτσι όπως διασταυρώθηκαν οι δρόμοι μας σε έναν κόσμο από καλώδια που έδειξε ΚΑΙ το ανθρώπινο πρόσωπο του.

Η ψυχή πήρε πια το δρόμο της.

Για νέες ήττες και νέες συντριβές.

Και όπου βγει…

Εις το επανειδείν λοιπόν…

 Υ.Γ. Φορές το καταφέρνεις και πείθεις τους άλλους γύρω σου ότι τα κατάφερες... προχώρησες...μετά κοιτάς στον καθρέπτη και σου λέει: "πείσε κι εμένα τώρα"

Φραγή...

Σε όσα με πονάνε...
Σε όσα με μικραίνουν...
Σε όσα άλογα, παράλογα μου προσάπτουν...
Σε όσα υποτιμούν τη νοημοσύνη μου...

Φραγή στις σκέψεις μου...
Στα συναισθήματά μου...
Σε ανθρώπους υποκριτές...
Σε ντεμέκ φίλους...
και εδω και λίγες μέρες φραγή ΚΑΙ στα σχόλιά μου... και για να μη βάλω και φραγή στo μέηλ μου να σας πω ότι αυτό τον καιρό δεχομαι σ'αυτό ΜΟΝΟ μουσική...oτιδήποτε άλλο μένει αναπάντητο...

Ευχαριστώ για την κατανόηση... (ότ(αν) δω Φως θα τα ξανανοίξω...)

Ταδε έφη Κομφούκιος...

Closer

Ενα ακόμη πολύ όμορφο κομμάτι από τον φίλο Κώστα...
Σε ευχαριστώ :)

Eίναι περίεργο αλλά σήμερα η πρώτη μου σκέψη ήταν ότι το κακό με τα κλειστά σχόλια είναι ότι μου λείπουν τα λαλάκια που μου αφήνατε... Και μέσα σε λίγη ώρα έλαβα 2!
Τυχαίο? Δε νομίζω!
Ερχομαι να πιστέψω ότι οι σκέψεις μας έλκουν όντως τα γεγονότα γι'αυτό για το καλό μας ας κάνουμε μόνο θέτικές σκέψεις!

Τελικά όποιος θέλει να επικοινωνήσει βρίσκει τον τρόπο... αν θέλει να σε βρει θα σε βρει όσα τείχη κι αν σηκώσεις γύρω σου... κι αυτό λέει πολλά...

Beautiful things happen when least expected...

Ποτέ δε το περίμενα αυτό.......

Καλημέρααα!!

Α(ΜΥΝΑ)...

Η αβάσταχτη ελαφρότητα αυτών που δεν ειπώθηκαν ποτέ... γιατί δεν είχε κανένα νόημα...

Oταν όλα μοιάζουν να καταρρέουν...

Οταν η βδομάδα ξεκινά με τις χειρότερες προοπτικές...αρκεί ένα τηλεφώνημα μια γνώριμη φωνή στην άλλη άκρη της γραμμής κι ένα απλό sms για να σου φτιάξει τη μέρα και να σου ζωγραφίσει το πιο όμορφο χαμόγελο...
Δεν είναι κάτι το φοβερό... είναι όμως κι αυτό ένα μικρό βηματάκι... ένα "κάτι".
Αλλωστε οι πιο μεγάλες διαδρομές από κάτι τέτοια μικρά βήματα ξεκινάνε...
Είναι όμορφο να ξέρεις ότι για κάποιον είσαι κάτι ... ακόμη κι αν αυτό το "κάτι" είναι ένα απλό γούρι...
Μου αρέσει να ανοίγονται οι άνθρωποι και να λένε τι νιώθουν... χωρίς να φοβούνται την απόρριψη... αυτό δείχνει κότσια... μου αρέσει ακόμη και αν αυτό σημαίνει ότι θα ξεστομίσουν λόγια σκληρά ...κι αυτό καλό κι ευπρόσδεκτο είναι γιατί έτσι ξέρεις που πατάς...
Σε ευχαριστώ...

Εφιάλτης...

Eίμαι στον πιο ψηλό όροφο ενός παλιού ουρανοξύστη.
Δεν ξέρω καν πως βρέθηκα εδώ... Καμμιά μνήμη δεν υπάρχει για το πριν...
Δεν ξέρω γιατί αλλά νιώθω χαμένη...
Δεν γνωρίζω ποια είμαι... Ακούω λόγια μέσα μου... ακατάληπτα... σε γλώσσα ξένη...
Τώρα που το σκέφτομαι ίσως δεν είναι ουρανοξύστης... ίσως είναι ο πύργος της Βαβέλ...
Στέκομαι στην άκρη της μαρκίζας με την πλάτη ακουμπισμένη στον υγρό και παγωμένο τοίχο με το κενό μπροστά μου...
To εσώρρουχο με τα τιραντάκια που φορώ δε μπορεί να με ζεστάνει...
Νιώθω ρίγος...τα πόδια μου γυμνά...οι μύτες των ποδιών μου στο κενό... νιώθω να στροβιλίζομαι... να χάνομαι σε ένα ατέρμονο vertigo και κλείνω τα μάτια να μη βλέπω...
Εκεί στο σκοτάδι ακούω την καρδιά μου να χτυπάει σαν τρελλή... ο ήχος της σχεδόν εκκωφαντικός νιώθω να με τρυπάει... είναι η μόνη "γλώσσα" που πια καταλαβαίνω... εκείνη, η καρδιά μου κοινωνός του πιο μεγάλου μου μυστικού...η μόνη μου παρέα αυτές τις στιγμές...
Κάνω προσπάθειες να ανοίξω τα μάτια και να κοιτάξω κάτω το πλήθος που περνά...
Εχω την αίσθηση ότι δεν είμαι μόνη... ότι κάποιος με παρακολουθεί από πολύ κοντά...κι όμως...δεν βλέπω κανέναν εκεί γύρω...
Προσπαθώ να φωνάξω, να τους κάνω να κοιτάξουν προς τα πάνω αλλά φωνή δε βγαίνει...
Σιγά σιγά πέφτει το σκοτάδι και ο κόσμος που περνά από κάτω όλο και λιγοστεύει...
Οι πρώτες νιφάδες στολίζουν τα μαλλιά μου... μ'αγγίζουν απαλά στο πρόσωπο... είναι το μόνο χάδι που απολαμβάνω...
Κρυώνω... μέσα κι έξω... φοβάμαι...τρέμω... παγώνω... πονάω...
Νιώθω εξαντλημένη κι αφήνομαι... θέλω να πετάξω....................................................

Home sweet home και άλλα πιο σημαντικά...

To Σαββατοκύριακο προ των πυλών και γω αμφιταλαντεύομαι αν πρέπει να πάω στο φιλοζωϊκό meeting της Κυριακής και στη φιλανθρωπική εκδήλωση που θα γίνει στο Σύνταγμα αύριο (πληροφ. στο τέλος της ανάρτησης) ή να πάω πίσω στο χωριό και να μαζέψω τα όσα όμορφα στόλισα μέσα στις γιορτές...  (βλέπετε μπορεί στην Αθήνα να μην πολυστόλισα αλλα στο χωριό ήθελα να δημιουργήσω μια όμορφη ατμόσφαιρα για να ευχαριστήσω τους φιλοξενούμενούς μου και νομίζω τα κατάφερα...)
Είναι δεδομένο ότι αν δεν καταφέρω να πάω αυτό το Σαββατοκύριακο θα με βρείτε να ξεστολίζω τις απόκριες το Χριστουγεννιάτικο δέντρο... ή ακόμη χειρότερα το Πάσχα (έχει ξανασυμβεί...)

Βαριέμαι αφόρητα αυτό το ταξίδι δεν λέω αλλά τ'αγαπώ πολύ αυτό το σπίτι ... και τον κήπο... και τις στιγμές που έχω περάσει εκεί με φίλους που κατά καιρούς έχουνε φιλοξενηθεί...
Ασε που έχω αφήσει ένα έργο πάνω στο καβαλέτο που πρέπει να το τελειώσω... ασχέτως που κάθε φορά θα πιάσω να ξεβοτανίζω τον κήπο ή να πεζοπορώ με κάποιον και πάλι το έργο θα μένει πίσω...
Από την άλλη πάλι... Δεν είναι καλύτερα να παρεβρεθώ στις εκδηλώσεις που ανέφερα και να βοηθήσω έτσι τους ανθρώπους και τα ζωα?
Τα άψυχα δεν μετράνε όσο κι αν τα αγαπάνε...  Ας περιμένουν και τα δέντρα και τα στολίδια μέχρι τις Απόκριες... υπάρχουν τα πιο σημαντικά...

Ευτυχώς τουλάχιστον ο πάγκος είναι άδειος πια... ούτε κρασάκια ούτε γλυκοπατάτες και μπανανίτσες υπάρχουνε πια...

Το αυτοσχέδιο δεντράκι από αγκορτσιές που στόλισα τα Χριστούγεννα στη βεράντα μπορεί να μην φαίνεται πολύ εντυπωσιακό τη μέρα αλλά δημιουργησε μια υπέροχα εορταστική ατμόσφαιρα  τη νύχτα... :)

Λεπτομέρεια αριστερά στον τοίχο το κάδρο ηλιοτρόπιο που γράφει Sunshine... :)

Home sweet home χωρίς ηλεκτρικό κουδούνι μόνο με καμπανάκι...

Μια ακόμη μικρή στιγμή... η μικρή φλαμπέ πουτίγκα μπροστά στο τζάκι...

Οταν τα φώτα σβήνουν κάποια πράγματα φαίνονται πιο όμορφα...

Αποψη από την πλατεία του χωριού με τα μαγαζιά...

Μπλε και άσπρα φωτάκια παντού...

 

Υ.Γ Οι φωτογραφίες δεν είναι δικές μου αλλά μιας μικρής επίδοξης φωτογράφου της παρέας...

Και για να μη ξεχνιόμαστε με τα σημαντικά:

Tο Σάββατο, 12 Ιανουαρίου 2013, σας περιμένουμε όλους στην προσπάθεια της "Νέας Γενιάς" ενάντια στη φτώχεια. Προσφέρουμε ρούχα, τρόφιμα, είδη υγιεινής στους άστεγους της πρωτεύουσας. Χωρίς εσένα, δεν μπορούμε μόνοι μας.. Δήλωσε συμμετοχή στο email: nea_genia@yahoo.com

Δείτε το υπέροχο βιντεάκι:

Θα είμαι κι εγώ εκεί... σας περιμένω...

Μέρα (ευ)φορίας (think Pink!)

Οταν επισκέπτεσαι τη ΔΟΥ της περιοχής σου για να καταθέσεις 850 ευρώ το λιγοτερο που μπορείς να κάνεις είναι να πας ψυχολογικά προετοιμασμένη...

- Οτι θα παρκάρεις 1 χλμ μακριά...
- Οτι θα περιμένεις πολύ ώρα στην ουρά...
- Οτι θα δεις τους μισούς σου γνωστούς την ώρα που θα είσαι εκεί...

Για την πρώτη περίπτωση η λύση είναι μια: Σπορ ντύσιμο συνήθως τζην και σπορτέξ... ή φόρμα γυμναστικής...
Για την δεύτερη περίπτωση η λύση είναι ΜΟΥΣΙΚΗ! To ipod έχει φορτιστεί πλήρως από το προηγούμενο βράδυ και με το που βγαίνω από το αμάξι για να κατευθυνθώ στο κτίριο φοράω ήδη τα ακουστικά στα αυτιά... Συνδέομαι με το έβδομο συννεφάκι και ένα τεράστιο χαμόγελο ανακούφισης ζωγραφίζεται στο πρόσωπό μου... προκλητικό για τους εφοριακούς που με κοιτάνε με περιέργεια... απόλυτα όμως απαραίτητο για μένα...
Για την τρίτη περίπτωση δεν υπάρχει λύση... απλά τους βλέπεις να περνούν και μέσα σε λίγη ώρα έχεις μάθει τα πάντα για τους πάντες... :))

Παρκάροντας ακούω τον αγαπημένο μου σταθμό Galaxy 92 (20 χρόνια κολλημένη με το Galaxy χιχιχι).
Στα ηχεία παίζει ένα κομμάτι "ανεβαστικό"... στεναχωριέμαι που πρέπει να το κλείσω και να βγω από το αμάξι αλλά τι να κάνουμε... αυτά έχει η ζωή... κάποια πράγματα πρέπει να τα αφήνουμε πίσω ακόμη κι αν μας αρέσουν...
Αποφασίζω να συνεχίσω στο ίδιο κλίμα επιλέγοντας την λίστα "Clubbing" τη βάζω και με μεγάλη μου έκπληξη πέφτω πάνω στο ίδιο τραγούδι που μόλις έκλεισα στο ραδιόφωνο του αυτοκινήτου!!

Τι πιθανότητες έχει να συμβεί κάτι τέτοιο? Να πετύχω το ίδιο κομμάτι ανάμεσα σε 422 κομμάτια αυτής της λίστας?

Συμπτώσεων συνέχεια... :)

 

Kάπως έτσι....