Νυχοπατά στης σκέψης του τα'χνάρια ψάχνοντας μάταια εκείνον να βρει...
Ακροβατεί στης σιωπής του το κενό... με μόνο σχοινί ασφαλείας το βλέμμα του μέσα της...
Κοιτά γύρω της ανάμεσα στον κόσμο κι όλα τα πρόσωπα έχουν το πρόσωπό του...μα κανένα τ'άγγιγμα της ανάσας του που στάζει τρυφερότητα και πόθο... κανένα το χάδι του, μυστικός ψίθυρος στο δέρμα της, στα σπλάχνα της, στο κορμί της επάνω... τόσο διαφορετικό απ'όλα τ'άλλα...
Κανένα δε μοιάζει μ'άντρα που ξέρει να φιλήσει το σωστό πρόσωπο την κατάλληλη στιγμή ...
Tίποτα δε μοιάζει μ'άντρα που ξεδιψά γονατισμένος στη πηγή του έρωτά της ...
Τα μάτια της δεν μπορούν να βλέπουν πια... δεν υπάρχουν παρά μόνο για κείνον...
Κι η ανάσα της υπάρχει πια μόνο για το φιλί του...
Πόσο όμορφα είναι να μπορείς να λες αυτά τα λόγια όταν φεύγεις μέσα απο μια σχέση...
Το κακό είναι ότι συνήθως αυτός που τα λεει αυτά και συμπεριφέρεται έτσι είναι αυτός που φεύγει κι αφήνει πίσω τον άλλον...
Οπως και να το κάνουμε... είναι αλλιώς να ξεκινάς ένα ταξίδι στην "αγρια Δυση" πεζός κι αλλιώς καβάλα... Ο άλλος όμως που είναι πεζός... ή που σέρνεται... πόσο υπεράνω μπορεί να είναι?
Οταν γλύφεις τις πληγές σου, όταν προτεραιότητά σου είναι να σταματήσεις τη δική σου αιμοραγία πως μπορείς να κοιτάς τον άλλον που φεύγει απλά συναχωμένος...?
Σκέψεις ... μετά απο συζήτηση με φίλες...
Τελευταία δε ξέρω γιατι... βροχή τα διαζύγια και οι χωρισμοί...
Γιατί βρε παιδιά...? :(
To αποψινό βράδυ το ουράνιο στερέωμα θα γεμίσει για μια ακόμη φορά απο Περσείδες...
Κάθε χρόνο τέτοια εποχή ο ουρανός φωτίζει απο την ομορφιά του θεάματος αυτού...
Ομως... όσα αστέρια κι αν πέφτουν γύρω μας... εμείς περιμένουμε το ένα και μοναδικό εκείνο που θα ελθει να φωτίσει το μονοπάτι μας... όλη μας τη ζωή... για πάντα...
Καλά να περάσετε απόψε... :)
υ.γ. Ευχαριστώ τον Ανώνυμο σχολιαστή... που είναι τελευταία για μένα πηγή έμπνευσης και γέλιου :))
Σήμερα, 10 Αυγούστου, είναι η νύχτα του Σαν Λόρέντζο (ή Νύχτα των
Πεφταστεριών). Η νύχτα που σύμφωνα με την ιταλική λαϊκή παράδοση πέφτουν
τ' αστέρια και οι ευχές γίνονται πραγματικότητα. Εύχομαι απόψε κάθε αστέρι να βρει το στόχο του...
Είναι μέρες τώρα που εν μέσω Ανοιξης με τα πουλάκια να τιτιβίζουν, την λιακάδα σε καθημερινή παρουσία και τα λουλούδια ν'ανθίζουν είπα να κάνω κάποιες αλλαγες.
Πάνω μου... μέσα μου ... έξω μου.... αλλαγές δυναμικές ακόμη και στο χωρο - τρόπο της καθημερινότητάς μου!
οπου καθημερινότητα = υπολογιστής!
Εν αρχή ήν τα Windows και σκέφτομαι μιας και έχω καλό πλέον μηχάνημα να φορτώσω τα νέα Windows... τα Windows 8.
Θέλω λοιπόν πριν τα ανεβάσω να μου πείτε τη γνώμη σας.
Και όταν φυσικά λέω γνώμη δεν εννοώ τη ράδιο αρβύλα που ακούσατε από το γιο του περιπτερά όταν αγοράζατε το pixel, ή τον μπατζανάκη της συνιφάδας σας που άκουσε από το γιο του αλλά την δική σας προσωπική εμπειρία. Αν έχετε χρησιμοποιήσει τα windows 8 στο σπίτι ή στη δουλειά θα ήθελα εδώ να μου πείτε τα υπερ και τα κατά τους πριν κάνω το μεγάλο βήμα...
Και για να ξεκινήσει καλά η μέρα πάρτε και τούτο για να ξορκίσετε την καταιγίδα που έρχεται...
όπου άλλα δεινά βάζεται ένα από τα χειρότερα που έχουμε στην Ελλάδα τον "αντιεπαγγελματισμό".
Παράδειγμα (για να μη σας κουράζω)
Οταν αγοράζεις ένα "κλαδικό" περιοδικό εξ'ορισμού θέλεις μια περισσότερο ενημερωμένη πληροφόρηση στο θέμα αυτό. Θέλεις μια πιο εξιδεικευμένη γνώμη πάνω στο θέμα. Σωστά?
Γι'αυτό υπάρχουν γύρω μας περιοδικά για την κηπουρική, για τη μαγειρική, τις κατασκευές για να σου λύνουν τις απορίες που σου δημιουργούνται από τα ελλιπή άρθρα που κατά καιρούς φιλοξενούνται ως ένθετα σε διάφορα έντυπα γενικής φύσεως (εγώ για παράδειγμα είμαι συνδρομήτρια σε περιοδικό για κακτοσυλλέκτες.) .
Τις προάλλες λοιπόν έστειλα την κόρη μου να δει τον Δον Κιχώτη. Κι όταν λέω "έστειλα" εννοώ κανονικό πακέτο με άλλη οικογενειακή φίλη μιας και δε μπορούσα οικονομικά να αντέξω και δεύτερο εισητήριο... Είχα πριν λίγες μέρες πάει στη λίμνη των κύκνων οπότε αυτή τη φορά προτίμησα να βγάλω ένα ακριβό εισητήριο στην κόρη μου για να μπορεί να βλέπει από κοντά τις τεχνικές λεπτομέρειες μιας και ασχολείται χρόνια με το χορό.
Ηρθε περιχαρής η κακομοίρα να μου πει ότι έβγαλε φωτογραφία με την πρίμα μπαλαρίνα και της έδωσε και αυτόγραφο όταν πήγε να τη βρει στα καμαρίνια. Κάνω να δω το αυτόγραφο... που να βγάλω το όνομα της χορεύτριας μεσα από μια υπογραφή ορνιθοσκάλισμα... Δε πειράζει λέω... θα το βρω το όνομα από το ίντερνετ... κι άρχισα να ψάχνω αν και την πρώτη φορά ήξερα ότι δεν αναφερόταν πουθενά. Το παράδοξο της ιστορίας είναι ότι αναφερόταν ο σκηνοθέτης και ο Ιταλός σχεδιαστής των κουστουμιών μια ακόμη ένδειξη του πόσο επιδερμικά προσεγγίζουν την Τεχνη του χορού στην Ελλάδα. Δε ξέρω για σας αλλά εγώ όταν βλέπω χορό θέλω περισσότερο να ξέρω το όνομα του πρωταγωνιστή παρά του παλιάτσου...
Βρήκα λοιπον μια ιστοσελίδα αφιερωμένη στην τέχνη του χορού και μπήκα να διαβάσω σίγουρη ότι θα επαιρνα τις απαντήσεις που ήθελα... Φευ! Είχανε κάνει copy-paste το κείμενο της σελίδας του Badminghton! Εκατσα λοιπόν και τους έγραψα ένα ευγενικό μεηλ όπου τους ελεγα αυτά που είπα παραπάνω... οτι περίμενα ως ειδικευμένη στο χορό σελίδα να έκανε την υπέρβαση και να έδινε μια - δυο πληροφορίες παραπάνω πέρα από τα τετριμμένα του διαφημιστικού φυλλαδίου.
Και να η απάντησή τους:
Κυρία Γ.,
Κατ΄αρχήν επιτρέψτε μας μια μικρή
διόρθωση... η λέξη χορός γράφεται με ο και όχι με ω. Η
πληροφορία που βλέπετε στο dancepress.gr ΔΕΝ έχει αναπαραχθεί από άλλα sites,
αλλά προέρχεται από δελτίο τύπου του γραφείου παραγωγής τής εν λόγω παράστασης,
αρκετά τροποποιημένο γιατί συνήθως αυτά συντάσσονται από ανθρώπους που δεν έχουν
καμία σχέση με το χορό! Οι ερμηνευτές/χορευτές δεν μας γνωστοποιούνται. Στο
dancepress.gr συνήθως αναφέρουμε την πρίμα μπαλαρίνα όταν πρόκειται για ένα πολύ
γνωστό όνομα.
!!!!!!!!!!!!
Eννοείται βέβαια πως το χαζό ορθογραφικό έγινε από κεκτημένη ταχύτητα
και μόνο αλλά δεν είναι εκεί το θέμα... το θέμα είναι ότι εγώ τους
έδειχνα το φεγγάρι και κείνοι κοιτάζανε το δάχτυλό μου!
Αντε να τους εξηγήσεις ότι σε ένα μπαλέτο το σημαντικό δεν είναι το ποιος έφτιαξε τα κουστούμια
ακόμη κι αν είναι ο Versace... αλλα το ποιος χορεύει...!!!
Στα δε Μπολσόι που θεωρούνται ένα από τα καλύτερα μπαλέτα. ο κορυφαίος χορευτής είναι ένας από τους καλύτερους του κόσμου αν όχι ο καλύτερος.
Μετά απ'αυτό έχω χάσει κάθε ελπίδα ότι θα πάμε μπροστά ως άνθρωποι...
Μια ζωή θα είμαστε οι μπουρτζόβλαχοι της Ευρώπης... Βαλκανιζατέρ και πολύ μας είναι!.
Να μην πω βέβαια πως τα διαφημιστικά που μοιραστήκανε εκείνες τις μέρες στο Badminghton για την παράσταση του Καρυοθραύστη στο Μέγαρο μουσικής είχανε επάνω σκηνή από τη Λίμνη των κύκνων(!!)
Ελεος! Το να δεις τη χαρακτηριστικότερη σκηνή της λίμνης με τους κύκνους να χορεύουν συγχρονισμένα πιασμένοι αλυσίδα και να προσπαθείς να το πασάρεις για Καρυοθραύστη σημαίνει ότι εκτός από άσχετος είσαι και ηλίθιος! Διότι το μόνο κοινό που'χει το ένα έργο με το άλλο είναι ο Τσαικόφσκι... και αν αυτό ο γραφίστας που έφτιαξε το διαφημιστικό δε το ξέρει θα πρέπει να το ψάξει λιγάκι και να δει πως είναι οι σκηνές από τον Καρυοθραύστη!
Σοκ Νο3: Mπαίνω στη σελίδα του Μεγάρου και τι βλέπω? Διαφημίζουν τον Καρυοθραύστη με την ίδια φωτογραφία της λίμνης των κύκνων!!! ΚΑΙ ΕΚΕΙ Η ΒΛΑΚΕΙΑ ΣΥΝΕΧΙΖΕΤΑΙ!
Και μια ακόμα απορία σε όλα τούτα τα κουλά που μας περιστοιχίζουνε "τι νόημα έχει να βάλεις διαφήμιση ενός έργου στο παραπέντε (η Λυρική και το Μέγαρο το κάνουν συστηματικά αυτό) ενώ όλα τα εισητήρια έχουν εξαντληθεί προ ημερών και το ξέρεις, γιατί και το έχεις ψάξει και το έχεις ακούσει στο ραδιο και το διάβασες στον τύπο οπότε ΤΙ ΝΟΗΜΑ ΕΧΕΙ ΜΛΚΑ ΜΟΥ Η ΔΙΑΦΗΜΙΣΗ??? Γιατί αυτά τα ρημαδολεφτά να τα χαλάσεις ενώ έχουνε ήδη εξαντληθεί τα εισητήρια εδώ και πολλές ημέρες??
Ναι καλά το καταλάβατε... άστραψε και βρόντησε σήμερα η Λιακάδα... αλλά συγνώμη που θα το πω όταν βλέπω στην Ζακάροβα να χορεύει το τελευταίο που με νοιάζει είναι το κουστούμι... Αφιερώστε 1:42 από το χρόνο σας και θα καταλάβετε τι εννοώ...
Το όνομά μου μετά απ'αυτό φαίνεται τόσο flat και βαρετό...
Ο δικός μου "lightworker" λέγεται Spirit Whisperer of the Noble Council! Wow!Very impressive!
Kαλημέρα με Φως... πολύ Φως... με ή χωρίς lightworker στο πλευρό σας... :)
Mια πολύχρωμη και φωτεινή καλημέρα σας στέλνω με σάλβιες, σκυλάκια,
κατιφέδες και μυρωδάτο βασιλικό από τον κήπο μου! :)
Για αυτούς που προτιμούν την άγρια ομορφιά των κάκτων (αγριομελούσα μου για σένα)
αφιερώνω την κάτω φωτογραφία με τα κακτάκια μου που για μια ακόμη χρονιά μου "χαμογελάσανε"
Να'στε όλοι καλά!
και ένα υπέροχο Σαβ/κο να'χετε!!
Παρασκευή 25 Οκτωβρίου 2013
Kαλημέρα σε στεριές και θάλασσες!!
Εγώ είμαι θάλασσα, η Λεβίνα στεριά... εσύ τι είσαι?
*Οτι και να'σαι είναι όμορφο αρκεί να μην είσαι βάλτος...*
Οσο υπάρχουν φωνές σαν της Κατερίνα Δούσκα τίποτα δεν έχει χαθεί στην Ελλάδα...
Πάντα θα υπάρχει η ελπιδα...
Η Κατερίνα παιδί μεταναστών από το Quebec του Καναδά και για μένα είναι ένα νέο αστέρι στην ελληνική μουσική σκηνή. Δε ξέρω για σας αλλά εγώ βρίσκω κάποια ομοιότητα στη φωνή της και στο στυλ της με την Amy Winehouse κι αυτό μ'αρέσει πολύ.
Υπάρχουν πάντα όμως (στην Ελλάδα βρισκόμαστε) και οι κακές γλώσσες που λένε ότι την μιμείται και ότι δεν έχει δικό της στυλ... Εγώ θα διαφωνήσω γιατι την έχω φίλη στο fb και βλέπω πολλές φωτογραφίες της... οχι! Σίγουρα δε μιμείται καμμία!
Mετά το σοκ της ταινίας The Bling Ring (ευτυχώς που δεν πλήρωσα για να το δω...) και εν μέσω φιλοσοφικών και κοινωνικών ερωτημάτων που ανακύψανε για μια ακόμη φορά στο ξανθό μου κεφάλι άκουσα το παρακάτω τραγουδάκι και είπα: "Oπα! Εδώ είμαστε...! Εδώ κάτι αχνοφαίνεται στον ορίζοντα... Σα να υπάρχει μια μικρή ελπίδα..."
Γιατί βλέπετε το κομμάτι δε τα σπάει μόνο από ήχο αλλά κι από στίχο...
Και δεν είναι ΔΙΟΛΟΥ τυχαίο ότι το βίντεο με τους στίχους έχει ξεπεράσει κατα 20 (!) εκατομμύρια σε προβολές το επίσημο βίντεο του τραγουδιού παρόλο που είναι πολύ ενδιαφέρον και καλογυρισμένο...
Τελευταία λοιπόν τείνει να γίνει ο μουσικός μου ύμνος, όπου το πετυχαίνω ανοίγω δυνατά τα ηχεία και τραγουδώ: Wake me up when it's all over...
Kαι τα πρωινά το χορεύω κάθε μέρα μπας και χάσω και καμμιά καμπύλη (προσέξτε...δε λέω κιλά γιατί θα μου πέσει το ηθικό... :-p)
Φιλάκια πολλά και καλό Σαβ.κο να έχετε! :)
Τρίτη 27 Αυγούστου 2013
Είναι στιγμές που οι λέξεις αιωρούνται στο κενό…Χάνουν το νόημά τους…όσες και αν αρθρώσεις το νόημα κρύβεται σε ένα άγγιγμα, μια σιωπή... ένα βλέμμα (αν μπορείς να το δώσεις…) Σου χαρίζω ένα βλέμμα για να βρεις την αλήθεια μου. Αν θα το κρατήσεις ή αν θα μείνεις στις λέξεις δεν το ξέρω… Μπορεί ούτε το ένα ούτε το άλλο…Μάλλον εχεις φτιάξει ήδη στο μυαλό σου την δική σου εκδοχή… Η ζωή δεν κυλάει ούτε με διαταγές ούτε με παρακλήσεις. Αλλωστε δεν είμαι αρχόντισσα να διατάζω και ούτε εσύ Θεός να σε παρακαλώ. Σου χαρίζω τα μάτια μου να το δεις απ’τη δική μου πλευρά… Αν ξεγυμνώσεις την "αλήθεια" σου από τα "πρέπει" και τα "θέλω" σου ίσως δεις καθαρότερα το βλέμμα μου.
Κι αν κουράστηκα να μιλάω είναι γιατί πια δεν μπορώ να βρω καμμιά λέξη αρκετή να εκφράσει τα δικά μου "θέλω". Είναι και γιατί όσα κι αν πω κάτι θα μείνει κρυφό. Κι ίσως αυτό που θα μείνει κρυφό να’ναι και το πιο σημαντικό. Ανάμεσα στα χαμόγελά μου και στις λέξεις μου να κοιτάς… Μα είναι κι αυτό δύσκολο… Τρέχει ο λόγος μου να προλάβει τι νοιώθω και οι σιωπές ενδιάμεσα χάνονται… Το νόημα απουσιάζει. Μοιάζει σα να θέλω να πείσω μα δεν είναι έτσι… Θέλω απλά να με δεις όπως ΠΡΑΓΜΑΤΙ είμαι…Πολλά ζητάω? Οχι όπως με βλέπεις εσύ…χωρις να μου έχεις μιλήσει… Θέλω να ακούσεις και μένα πριν με καταδικάσεις…πριν στήσεις το "λαϊκό" σου δικαστήριο… Τις σωστές λέξεις ψάχνω! Υπάρχουν όμως άραγε? Μέχρι να το ανακαλύψω θα σου χαρίσω άπειρες σιωπές… Θα είμαι εκεί κι ας μην το ξέρεις… Θα περιμένω εκεί κι ας μην το αντέχεις… Κι όποιος ορίζει τα θέλω μου και τα πρέπει μου ίσως μου δείξει και το φως να προχωρήσω. Να πάψω να παραπατάω στην σκοτεινιά του παρελθόνος…εκείνου που μου χρέωσες… Να πάψουν να με μαχαιρώνουν οι σκιές που απρόσκλητες τρυπώνουν στα όνειρά μου αλλά και εκείνες οι αληθινές που στοιχειώνουν το ξύπνιο μου. Να γίνει μέρα αυτή η αιώνια νύχτα που βαδίζω… να βρω ψυχή να προχωρήσω… Να ερθει επιτέλους η στιγμή που οι λέξεις θα σταματήσουν να κρατάνε δεσμώτη την αλήθεια μου! Να έρθει η ώρα που να μη χρειαστεί να μιλήσω ποτέ ξανά! Μέχρι τότε θα τριγυρνώ εδώ γύρω…ανάμεσα στο πριν και το μετά … στο ποτέ και στο κάποτε… Προσπαθώντας να σβήσω τους μαύρους κυκλους που φιμώνουν τις αλήθειες μου. Δε θα σου ζητήσω τίποτα παρα μόνο να κοιτάξεις προς τα εκεί που κοιτάζει το βλέμμα μου… Και γω σου υπόσχομαι ότι θα το κρατήσω στεγνό… για να μην σου κρύβει την πορεία. Μπορώ να αφήσω και τα δικά σου όνειρα να παρασύρουν τα δικά μου… Οσες λέξεις μου κι αν κούρασαν την ακοή σου μπορώ να τις πετάξω στο κενό… Σου χαρίζω ψυχή… μόνο δώσε μου λίγο από τον χρόνο σου να δεις ως που μπορώ να φτάσω…
Κλείνω τις λέξεις για λίγο…για να ξεκουραστούν οι ψυχές μας. Κι ως τη στιγμή που θα διαβάσεις αυτές εδώ τις ανείπωτές μου αλήθειες θα είμαι κάπου εδώ γύρω να προσέχω να μην πάρουν φωτιά τα όνειρά σου. Κι ας μη με βλέπεις … εγώ θα σου στέλνω αγγέλους να φυλάνε τη χαρά σου. Και αν δεν είμαι ο τέλειος άνθρωπος είναι γιατί τέτοιος δεν υπάρχει. Και αν δεν είμαι ο κανόνας παρά μόνο μια εξαίρεση ενα παράδειγμα προς αποφυγή μπορώ να σου μάθω πως να μην φτάσεις ποτέ εδώ που είμαι. Κι αν είπα πολλά είναι γιατί είναι οι τελευταίες μου λέξεις. Προσπαθώ να τις διώχνω από το νου μου. Ντύνουν την οθόνη μου χωρίς να βγάζουν νόημα … το ξέρω… Λέξεις ασύνδετες χωρίς ειρμό που κρυβόντουσαν στην σιωπή…λέξεις που λέρωσαν τα βράδια μου σαν ερχόντουσαν στο μυαλό μου. Λέξεις ανούσιες ή και σημαντικές, χρήσιμες ή άχρηστες, σωστές ή λάθος… όλες όμως τώρα πια πεταμένες εδώ…να γλιτώσω απ’τα δεσμά τους.
