Πόσους αιώνες χωράει η ψυχή μας?...

Πόσες καρδιές?

Δες το μύχιο όραμα, το απειροελάχιστο της άμμου άγγιξε φλέβα πολύτιμη και πες μου…

Πόσες ανάσες βαστάς να μοιραστείς?

Αδιέξοδο...

Ωραίος σα μύθος

όλο διαβαίνεις και διαβαίνεις

από μυστικά περάσματα της ψυχής μου

μ'ενα γιασεμί στο χέρι υπογράφεις...

Είσαι ο μάγος μου...

κι εγώ ψυχή μου με μια καρδιά χελιδονιού

μες τα κλαριά των δέντρων να διαβάζω την πανσέληνο...

Λαβωμένο χελιδόνι...

ποιο βότανο...

ποιο ξόρκι...

την πτέρνα την Αχίλλεια γιάτρεψε?

Μουσκεύω ασήμι φεγγαρόφωτο στο άγγιγμά σου,

σα μυστικό σου κρύβομαι μαργαριτάρι,

δύτης εσύ με μια ανάσα στο βυθό μου παλεύεις να φτάσεις...

μα ο θησαυρός που γυρεύεις δεν είναι εκεί...

κι εγώ καημός σε πόρτα κλειστή... 

λατρεύω να κλαίω στην αγκαλιά σου...

και σαν αχιβάδα απαλή να σου ανοίγομαι...

Ατιτλο...

Καλπάζοντας στο άτι της η Αγάπη, 

το φθαρτό και το άφθαρτο ταίριαξε στου Έρωτα τη φαρέτρα....

Ν'αγγίξω τα βάτα σου ουρανέ μου κι ας ματώσω, 

στο χτυποκάρδι τ'αηδονιού

στην ατέλευτη μετέωρη στιγμή μας...
να τελειώσω....

 

Εκεί...

στα θρύψαλα του καθρέφτη παραμονεύει η αλήθεια...
η γύμνια των προσωπείων,
το τραγούδι της άμμου που ελευθερώνεται,

ο ερχόμενος κήπος των ματιών σου...

των φιλιών σου το πάθος που μουλιάζει μέσα μου,
το μοιρολόι μιάς ψυχής που εγκλωβίστηκε....
στα θρύψαλα του καθρέφτη
παραμονεύει η αλήθεια...

γι'αυτό που είσαι ...

και γι'αυτό που δεν ήσουν ποτέ...

Είμαι ένας Νοέμβρης πυρπολημένος με αινίγματα…

κι ονείρου καμώματα...
Nοέμβρης του δάσους των αερικών και των νεράϊδων..

…ξέπλενε τις σμιλεμένες πέτρες ο ποταμός, έστηνε ξόβεργες ο έρωτας στα κίτρινα πεσμένα φύλλα της ψυχής μου, μα της καρδιάς μου το δισακι το’χα κομπο πάντα διπλό πιασμένο… κι εσύ δε το'βλεπες...

σα διψώ σκύβω και πίνω σε ποταμέ μου... πίνω λέξεις… πίνω ήχους… πίνω χνάρια στου κορμιού σου τα σημάδια… πίνω κι εκείνη τη στιγμή που πάγωσε μπροστά στο τζάκι…

πίνω...
σα διψώ μόνο…

Ξοδεύτηκε άδικα ο μύθος της ζωής μας σε κουρσεμένα χρόνια,

και όχι στου πυρετού τη φλόγα…

Θέλω για τούτο να ουρλιάξω…

Θέλω να βογγήξω…

Θέλω να κλάψω…

Μα τώρα έφτασα στο κατώφλι της σιωπής. 

Κάνω το χάδι των ονείρων μου με νότες κι ήσυχη πια αποχωρώ…

Καλό μήνα!
Εναν υπέροχα ερωτικό Νοέμβρη σας εύχομαι!

Στην όμορφη χώρα της Αγάπης κατοικώ,

ξυπνώ σε μια ραγισματιά σου,

λιποτάκτης δειλός του έρωτά σου...

κι όμως τρελλά σ'αποζητώ...
.......
Που είσαι??

Πανσέληνος...

"… Τώρα που πάλι αρχίνισε η θεϊκιά γαλήνη,

ν’ αργοσταλάζει μέσα μου μια βάλσαμη δροσιά,

η σκέψη μου νοσταλγικά γυρίζει στα παλιά,

κι απ’το πικρό της θύμησης ποτήρι ξαναπίνει…."

και τα μάτια μου σ'έχουνε τόσο μισέψει...

Φυγή...

Δεν ήταν άλλη η αγάπη μας,

έφευγε ξαναγύριζε και μας έφερνε

ένα χαμηλωμένο βλέφαρο πολύ μακρινό

ένα χαμόγελο μαρμαρωμένο,

χαμένο μέσα στο πρωινό χορτάρι

ένα παράξενο κοχύλι που δοκίμαζε να το εξηγήσει επίμονα η ψυχή μας.

Η αγάπη μας δεν ήταν άλλη... ψηλαφούσε σιγά μέσα στα πράγματα που μας τριγύριζαν να εξηγήσει γιατί δε θέλουμε να πεθάνουμε με τόσο πάθος.

Κι αν κρατηθήκαμε από λαγόνια κι αν αγκαλιάσαμε

μ'όλη μας τη δύναμη άλλους αυχένες,

κι αν σμίξαμε την ανάσα μας με την ανάσα εκείνου του ανθρώπου

κι αν κλείσαμε τα μάτια μας, δεν ήταν άλλη...μονάχα αυτός ο βαθύτερος καημός να κρατηθούμε μέσα στη φυγή...

Γιώργος Σεφέρης

Ποιητικές αιχμές..

Oταν ο ήχος... μπαίνει μέσα στην ποίηση... την κατακτά και  την κάνει δική του μ'έναν απρόσμενο και μοναδικό τρόπο...
Οταν η ποίηση συναντά το συναίσθημα κατακλύζεται απ'αυτό παίρνει τη μορφή του και το χρώμα του... σαν ένα εύπλαστο κομμάτι πλαστελίνης...
Οταν η Μαρία Πολυδούρη έγραφε στον Καρυωτάκη...για τον έρωτά της... τον σκότωνε...

Επιθυμίες...

δεν θέλω τ' αψεγάδιαστα φτερα του συνειρμου σου

ούτε το απαράμιλλο της τρέλλας σου φιλι

νά 'ρθω μια νύχτα να σταθω στο γείσο του μυαλου σου

να κάνω κείνη τη βουτια που πόθησα πολυ

δεν θέλω την κοσμορροη του τελευταίου τραίνου

τ' άστρο που δεν λαμπύρισε, τη φλόγα που δεν καίει

την αυταπάτη του έρωτα του χιλιοπροδομένου

θέλω εκείνο το παιδι, που σαν πονάει κλαίει

θέλω κείνο πού σού 'φτιαξα της νύχτας το γιορντάνι

να το φορας κατάσαρκα σκουτι θαλασσινο

να περπατάω στα κύματα, ν' αφήνω το λιμάνι

να κοροϊδέψω μια φορα και ρέμα και γκρεμο

κρύψου, κι αν σ' αποθύμησα

πάρε απ' τον κάβο αλμύρα

σου τό 'χα πει πολλες φορες

φυλάξου απ' τη φωτια

απ' το φιλντίσι της ψυχης

ξύδι και μέλι πήρα

αλοίψου γη και θάλασσα

κι ανοίξου στα βαθια

Ναύτης

Eυχαριστώ!

Αερογέφυρες...

Χάθηκες

ποῦ στριφογυρνᾶς.

Πέρνα καμιὰ φορὰ ἀπὸ τὸν ὕπνο μου

συνήθως εἶμαι ἐκεῖ

ἐκτὸς ἂν κλαίει τὸ φεγγάρι

ὁπότε βγαίνω στὸ μπαλκόνι

τὸ διότι νὰ ρωτήσω τὶ συμβαίνει.

Πέρνα καμιὰ φορά.

Μπὲς ἀπ᾿ τὸ πλάι στάσου

κάτω ἀπὸ τὸ γεφυράκι τῆς παλάμης μου

ἀπ᾿ ὅπου ἥσυχα κυλάω.

Ἐκτός ἂν ἔχει ὁλότελα μαυρίσει τὸ νερὸ

ἂν ψόφησαν κι οἱ πέτρες

ἂν ἔχει μολυνθεῖ καὶ ὁ βυθὸς

ὁπότε θὰ μὲ βρεῖς

στοῦ σεντονιοῦ τὶς ὄχθες.

Μὴ φοβᾶσαι.

Πάρε μαζὶ σου ἂν θὲς γιὰ σιγουριὰ

καὶ τὴν ἀπαίτηση νὰ μὴ σ᾿ ἀγγίξω διόλου

ἀνανέωσε καὶ τὴ ληγμένη ἄδεια

νὰ σὲ κοιτῶ

καὶ σοῦ ὑπόσχομαι

ἐγκαίρως νὰ ξυπνήσω

ὥστε νὰ μὴ σὲ πάρει εἴδηση

ὁ ὕπνος σου ὅτι λείπεις.

Κική Δημουλά