Κυριακή 31 Μαρτίου 2013

Ποιητικές αιχμές..

Oταν ο ήχος... μπαίνει μέσα στην ποίηση... την κατακτά και  την κάνει δική του μ'έναν απρόσμενο και μοναδικό τρόπο...
Οταν η ποίηση συναντά το συναίσθημα κατακλύζεται απ'αυτό παίρνει τη μορφή του και το χρώμα του... σαν ένα εύπλαστο κομμάτι πλαστελίνης...
Οταν η Μαρία Πολυδούρη έγραφε στον Καρυωτάκη...για τον έρωτά της... τον σκότωνε...


Ακροβατησε η στις
Ετικέτες , , ,

22 σχόλια:

  1. Lysippe31 Μαρτίου 2013 στις 3:40 μ.μ.

    Αυτό το σχόλιο αφαιρέθηκε από τον συντάκτη.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Lysippe31 Μαρτίου 2013 στις 3:42 μ.μ.

    Όμορφη καταγραφή σκέψης, και πολύ ταιριαστό δέσιμο τίτλου - περιεχομένου.

    Όντως, σαν αιχμή είναι ένα ποίημα. Η "μυτερή" του απόληξη σε καρφώνει γλυκά, και σου μεταγγίζει ποικίλα συναισθήματα και εικόνες, καταλήγοντας σε ψυχολογικής φορτίσεως.

    Καλό απομεσήμερο, Λιακάδα. :)

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Lysippe31 Μαρτίου 2013 στις 3:45 μ.μ.

      *καταλήγοντας σε "αιχμή" ψυχολογικής φορτίσεως.

      Ούτε με την 2η το έβγαλε στο σχόλιο. Το έφαγε. :/

      Διαγραφή
    2. Λιακάδα ☼31 Μαρτίου 2013 στις 4:40 μ.μ.

      "... Να μου επιτρέπεις να πονώ τον πόνο σου είναι η ευτυχία... η μόνη ευτυχία που μπορώ να νιώσω..."
      Αν δεν είναι αυτό αιχμή υψηλής ψυχολογικής φόρτισης τότε τι?
      Ποιος άνθρωπος σε άλλη στιγμή θα έλεγε τέτοια λόγια?

      Καλό απόγευμα γλυκιά μου Lysippe!

      Διαγραφή
  3. Levina31 Μαρτίου 2013 στις 3:59 μ.μ.

    Kαλησπέρα Λιακαδάκι
    δεν μπορώ να ακούσω τώρα το ποίημα... θα επιστρέψω το βραδάκι με την ησυχία μου :)

    φιλιά και καλό μεσημέρι!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Λιακάδα ☼31 Μαρτίου 2013 στις 4:41 μ.μ.

      Kαλό μεσημέρι Λεβινάκι!
      Ελπίζω να σου αρέσει... :)

      Διαγραφή
    2. Levina31 Μαρτίου 2013 στις 8:32 μ.μ.

      Nαι κοριτσάκι μου
      μου αρέσει όπως μου αρέσει η ποίηση της Πολυδούρη ... ο τρόπος που έγραφε τον κάθε στίχο σαν αποχαιρετισμός στην ζωή ... άλλωστε πάντα φλέρταρε με τον θάνατο!

      Καλό βράδυ μετά από μια τεράστια ημέρα :)

      Διαγραφή
    3. Λιακάδα ☼31 Μαρτίου 2013 στις 8:39 μ.μ.

      Nαι όντως φλέρταρε κι εκείνη με τον θάνατο...
      Και μένα η μέρα μου ήταν τεράστια και γεμάτη από κάθε άποψη...
      Καλή βδομάδα να έχουμε Λεβίνα μου!

      Διαγραφή
  4. agriomeli31 Μαρτίου 2013 στις 6:04 μ.μ.

    Αααα...μαλιστα...
    Τωρα καταλαβα γιατι γραφουμε στα blogs...
    Χα χα χα χα...

    "We are killing machines"

    Φιλακια,ματια μου...

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  5. paliokoritso....1 Απριλίου 2013 στις 12:30 π.μ.

    Tέλειο λέμε φιλενάδα!!!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Λιακάδα ☼1 Απριλίου 2013 στις 12:21 μ.μ.

      Για να'μαι ειλικρινής δε το περίμενα να σου αρέσει... χιχιχιχι
      Μ'αρεσει να σε μαθαίνω όμως... ;)

      Διαγραφή
  6. Unknown1 Απριλίου 2013 στις 3:49 π.μ.

    Το θέμα είναι ότι εκείνος δεν την αγάπησε ποτέ στ' αλήθεια....
    Πολλά φιλάκια και καλό μήνα
    Σόφη

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Λιακάδα ☼1 Απριλίου 2013 στις 12:30 μ.μ.

      Ετσι είναι...
      Ετσι γίνεται συνήθως... οι γυναίκες αγαπάμε πιο πολύ...
      Καλό μήνα Σόφη μου! :)

      Διαγραφή
  7. Ιωάννα (Ayten Aydan)1 Απριλίου 2013 στις 11:49 π.μ.

    Το πιο όμορφο αφιέρωμα στην αθόρυβη παρουσία και τη διακριτική ύπαρξή της.
    Ξέρεις, σαν σήμερα (01/04/1902) γεννήθηκε...

    Φιλιά, Λιακάδα μου!
    ...Και καλό μήνα!
    ✽~✽~✽

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Λιακάδα ☼1 Απριλίου 2013 στις 12:34 μ.μ.

      E,ναι τώρα θα την πω την κακία...
      Τι θέλει μια κριαρίνα μ'σκορπιό?

      Για πε... !
      Πάθος και βάθος που δε βρίσκει πουθενά αλλού...!
      Πάντα όμως ο σκορπιός με τον έναν ή τον άλλον τρόπο την κάνει στον αφελή κριό.

      (μια άλλη ανάλυση - διάσταση της ανάρτησής μου... :))

      Φιλάκια Ιωάννα μου και καλό μήνα να'χουμε!! ✽~✽~✽

      Διαγραφή
  8. ZouZouna1 Απριλίου 2013 στις 12:06 μ.μ.

    Σιγά μην τον σκότωσε η Πολυδούρη τον καταθλιπτικό!!! ελα και δεν μπορώ μεσημεριάτικο τέτοια βαριά!!!!
    καλημέρα και καλό μήνα κατά τα άλλα!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Λιακάδα ☼1 Απριλίου 2013 στις 12:37 μ.μ.

      Τον σκότωσε σου λέω!!
      Οταν βλέπεις ότι δεν μπορείς ούτε στο ελάχιστο να αγαπήσεις όσο αγαπά ο άλλος απέναντί σου όσο να'ναι ένα κόμπλεξ το'χεις... και πάνω στην φώτιση της επίγνωσης τον κόβεις το λαιμό σου...
      Δε μπορεί! Λίγη τσίπα θα την έχεις που δεν έχεις μάθει ν'αγαπάς άλλον από τον εαυτό σου!

      Καλημέρα Ζουζου!
      Φιλιά! :)

      Διαγραφή
    2. ZouZouna1 Απριλίου 2013 στις 2:12 μ.μ.

      Τώρα που έφαγα, μπορώ να σου πω, ότι δεν έκοψε τον λαιμό του. Απο νερό πήγε, αν θυμάμαι καλα.
      Τσίπα? δημόσιος υπάλληλος και τσίπα? μπα...και στην Πρέβεζα? Μπααα, χλωμό το κόβω.

      Διαγραφή
    3. Λιακάδα ☼1 Απριλίου 2013 στις 3:15 μ.μ.

      Kαλέ το ξέρω!
      Εσύ ξέρεις πολλούς να κόβουν το λαιμό τους?
      Οπως τα'πες...ετσι...

      Διαγραφή
  9. Κυπαρησία Σ.1 Απριλίου 2013 στις 4:51 μ.μ.

    Οι μεγάλοι έρωτες είναι μικρά ποιήματα.
    Οι ανεκπλήρωτοι είναι πηγή έμπνευσης για μεγάλα ποιήματα...
    Καλό μήνα Λιακάδα!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Λιακάδα ☼1 Απριλίου 2013 στις 5:29 μ.μ.

      Πολυ σωστό Κυπαρησία μου!
      Κατα την άποψή μου να προσθέσω ότι οι ανεκπλήρωτοι έρωτες είναι και οι μεγαλύτεροι...

      Καλό μηνα και σε σένα!

      Διαγραφή

Πριν σχολιάσεις ζύγισέ το καλά!
Μην ξεχνάς ότι βρίσκεσαι πάνω σε μια "red thin line"...

Εγγραφή σε: Σχόλια ανάρτησης (Atom)