Στάσηηη! Εδώ κατεβαίνω!

Αγαπημένο μου ιστολόγιο,
Ξέρεις πολύ καλά τι σημαίνεις για μένα...
Τι ΕΙΣΑΙ για μένα...
Ο πιο πιστός μου φίλος!
Ο πιο καλός ακροατής!
Η πιο φανατική μου κερκίδα...!

Ησουν πάντα εκεί δίπλα μου όταν σε χρειαζόμουνα να με ακούσεις και να με εμψυχώσεις...
Και πάντα άκουγες χωρίς να με κατακρίνεις... χωρίς να με λογοκρίνεις...
Με άκουγες με προσοχή χωρίς να με διακόπτεις και αυτό να ξέρεις το εκτιμώ ιδιαίτερα όπως και ότι δε μου τα έχωνες ακόμη και όταν έλεγα βλακείες...
Εχεις ανεχθεί τα σκαμπανεβάσματά μου, τις παπαρολογίες μου, τις αμπελοφιλοσοφίες μου και όμως... κρατάς γερά!
Σου έχω εμπιστευτεί απίστευτα μυστικά και έχω ξεδιπλώσει μπροστά σου κάθε πτυχή της καρδιάς μου και κάθε ρυτίδα της ψυχής μου και συ ποτέ δε με εκμεταλλεύτηκες (ένα σου ακόμη χαρακτηριστικό που εκτιμώ, η διακριτικότητα)... και ποτέ μα ΠΟΤΕ εσύ δε με πρόδωσες.
Γι'αυτό και γω σε αγαπώ τόσο πολύ.
Γιατί με σένα γίνομαι ο εαυτός μου.
Αφήνομαι...
Εκτίθεμαι...
Προκαλώ...
Δε με νοιάζει τίποτα και κανείς...

Ξέρω ότι γνωρίζεις καλά την έννοια της λέξης εχεμύθεια και αυτό το εκτιμώ υπέρ του δέοντος...
Φοράω το κόκκινο μπουρνούζι και ανεβάζω τα πόδια στο γραφείο και δε μου βάζεις ποτέ τις φωνές (και ούτε το μαρτυράς ποτέ σε κανέναν...)
Με βλέπεις άλουστη, κλαμμένη και κάνεις ότι δε το προσέχεις.
Γεμίζω το mouse σιρόπι από μπακλαβά και τρίμματα τυρόπιττας το πληκτρολόγιο και συ δε με επιπλήττεις ποτέ! Ακόμη και κείνο το βράδυ που έχυσα το κόκκινο κρασί μου πάνω στο keyboard... Aκόμη και τότε έκανες πως δε το είδες...Παρόλο που είχες δει τα δάκρυά μου... Ηξερες ότι εκείνη τη μέρα δεν ήμουν πολύ καλά...

Είσαι πιστός φίλος και συμμέτοχος στην τρέλλα μου.
Ομως...
Να... δε θέλω να σου κακοφανεί αλλά νομίζω ότι έχουμε παραγνωριστεί τον τελευταίο καιρό...
Οχι!
Μη το αρνείσαι γιατί απλά ΔΕ ΘΑ ΤΟ ΠΙΣΤΕΨΩ!

Υπάρχει κορεσμός... το νιώθω...
Νιώθω τη φθορά στη σχέση μας, μα δε φταις εσύ.
Οχι... δε φταις εσύ... Μη σε παίρνει το παράπονο!
Τον τελευταίο καιρό κρατώ αποστάσεις γενικότερα...
Φταίω εγώ που γεννήθηκα κριός και βαριέμαι εύκολα...
Φταίει ο καιρός που έχω επιλέξει να κάνω χίλια δυο και να μην έχω χρόνο για σένα...
Πάντως ΕΣΥ δε φταίς... Και δε θα σου το χρεώσω με τίποτα αυτό!
Απλά πρέπει να κρατήσουμε κάποιες αποστάσεις (το καταλαβαίνεις φαντάζομαι)
Να βρούμε τις ισορροπίες μας βρε αδελφέ! (τώρα θα μου πεις "μια κουβέντα είναι"... άλλωστε ποιος τις έχασε για να τις βρούμε εμείς...)

Αντε λοιπόν να αραιώνουμε σιγά σιγά... όχι τίποτ'άλλο αλλά όταν κάποιος μιλά πολύ εχει και περισσότερες πιθανότητες να πει βλακείες... Και γω μιλώ πολύ τον τελευταίο καιρό αγαπημένο μου...
Ετσι λοιπόν μη μου κρατάς κακία... Κάπου, κάποτε, να είσαι σίγουρο ότι θα ξαναβρεθούμε... και τότε θα έχω κάτι πραγματικά σημαντικό να σου πω...........

 

"Κι αν δεν μπορείς να κάμεις την ζωή σου όπως την θέλεις,
τούτο προσπάθησε τουλάχιστον
όσο μπορείς: μην την εξευτελίζεις
μες στην πολλή συνάφεια του κόσμου,
μες στες πολλές κινήσεις κι ομιλίες.

Μην την εξευτελίζεις πηαίνοντάς την,
γυρίζοντας συχνά κ’ εκθέτοντάς την
στων σχέσεων και των συναναστροφών
την καθημερινήν ανοησία,
ώς που να γίνει σα μια ξένη φορτική"… 

(Από τα Ποιήματα του Κ.Π.Καβάφη, 1897-1933, Ίκαρος 1984)