HYPNEROTOMACHIA POLYPHILI

Απορίας άξιο από τότε... η ηλεκτρονική του μορφή έχει ανακληθεί...

Και φυσικά το ίδιο συνέβει και με το παιχνίδι γρίφων...

Δε ξέρω γιατί και μάλλον δε θα μάθουμε ποτέ την αλήθεια... 

Τον Πολύφιλο τον γνώρισα ένα καλοκαίρι ψαχουλεύοντας σ'ένα παλιό βιβλιοπωλείο στο Soho... Αν και "μεγάλος σε ηλικία" μου τράβηξε την προσοχή αμέσως... Μόλις τον άγγιξα και άρχισα να τον ψαχουλεύω και να πέφτει το βλέμμα μου σε όλα εκείνα τα παράξενα χαρακτικά, δεν ξέρω γιατί αλλά ένιωσα μια γλυκιά ανατριχίλα... Από κείνη την στιγμή κατάλαβα ότι δε θα έφευγα από κει δίχως εκείνον...

HYPNEROTOMACHIA POLYPHILI (The strife of love in a dream) o τίτλος που μου τράβηξε την προσοχή ώστε να ξεφυλίσσω τις κιτρινιασμένες αυτές σελίδες του βιβλίου.  

Δε μπόρεσα να προσπεράσω τέτοιο τίτλο... ούτε βέβαια το μυστήριο που είδα ότι περικλειε. Εφυγα με μια σύγχρονη έκδοση σε παλιό vintage στυλ και πήγα χαρούμενη να καθήσω σε ένα πάρκο να αρχίσω το διάβασμά του... Μετά από 3 σελίδες κατάλαβα ότι έκανα την μεγαλύτερη γκάφα της ζωής μου, γιατί ναι μεν το βιβλίο ήταν γραμμένο στην Αγγλική όμως ήταν στην Αγγλική της εποχής του Σαίξπηρ... και δεν απαιτούνταν μόνο γνώσης αγγλικής για την μελέτη του αλλά μάλλον αγγλικής φιλολογίας... Παρόλ'αυτά δε το έβαλα κάτω! 

Το πάλεψα όσο περισσότερο μπορούσα και ναι μεν δεν αποκάλυψα το μυστήριο που κρύβεται στις σελίδες του όμως σίγουρα βελτίωσα τα αγγλικά μου και διεύρυνα τη συνείδησή μου. Και όπως κάθε μεγάλο μου απωθημένο κατά καιρούς καταπιάνομαι και πάλι μαζί του έτσι για λίγες μέρες... 

ΥΠΝΕΡΩΤΟΜΑΧΙΑ ΠΟΛΥΦΙΛΟΥ

Το 1499 ο Δομινικανός μοναχός(!) Francesco Colonna έγραψε αυτό
το βιβλίο που είναι μια αλληγορική ερωτική ιστορία εποχής (αναγεννησιακή)
συνοδευόμενο με 174 εικόνες από τον μεγαλύτερο εκδοτικό οίκο της εποχής του τον
Aldus Manutius που όμως λόγω του τολμηρού του περιεχομένου για πρώτη φορά ο
οίκος αυτός δεν τόλμησε να τυπώσει το όνομά του σε αυτό…

Παρόλ’αυτά η Hypnerotomachia κατάφερε να γίνει το πιο πολυδιαβασμένο βιβλίο της
εποχής του (αφού δεν έλειπε από καμμιά κοσμική βιβλιοθήκη)και να αποτελέσει τη
βάση για ένα άλλο βιβλίο της εποχής μας το The Rule of four. Θεωρείται δε το
ομορφότερο της Αναγέννησης, το μεγαλύτερο σε όγκο καθώς και το σπανιότερο και
ακριβότερο μαζί με τη Βίβλο του Γουτεμβέρου

Το βιβλίο αυτό επανεκδόθηκε ξανά το 1999 ακριβώς 5 αιώνες μετά την πρώτη έκδοσή
του και θεωρείται από τους ειδικούς το εκδοτικό γεγονός του αιώνα μας.
Ηypn-eroto-machia = Eρωτική ιστορία στον ύπνο μια και η αφήγηση θεωρείται ότι
είναι από όνειρο.

To περίεργο είναι ότι ο μοναχός αυτός κατάφερε να ενσωματώσει σε αυτό το βιβλίο
δυο μεγάλες του εμμονές: την αρχιτεκτονική και το σέξ: (εδώ κολλάει αυτό που
λέμε ότι «ο πεινασμένος καρβέλια ονειρεύεται»),  καθώς επίσης και ότι
γράφτηκε σε μια υβριδική ιταλολατινική διάλεκτο με πολλές αναφορές σε ολόκληρες
ελληνικές φράσεις.

      

Η προσωπική μου άποψη είναι ότι το βιβλίο αυτό εκτός από την σεξουαλική
επανάσταση της γυναίκας περιέχει και κάποια μυστική γνώση μέσα στις αληγορίες
του και τις εικόνες του.

 

Μια μικρή μου έρευνα για το βιογραφικό του μεταφραστή ενίσχυσε αυτή μου την άποψη:
O Joscelyn Godwin στο Colgate University της Νέας Υόρκης και έχει συνεισφέρει
πολλά στη μελέτη του εσωτερισμού αφού έχει μεταφράσει πολλούς σύγχρονους του
17ου αιώνα (Robert Fludd, Athanasius Kircher) καθώς και παγανιστικά συγγράματα.
Θα μου έκανε τρομερή εντύπωση λοιπόν να έκανε στροφή στην τόσο σαφή και
συγκεκριμένη θεματολογία του και να ασχολούταν με κάτι εντελώς άσχετο…

Το βιβλίο αυτό δεν μεταφράστηκε ποτέ στα ελληνικά κι αυτό γιατί η μετάφρασή του
αποτελεί έναν πραγματικό άθλο.. (μήν ξεχνάτε ότι και στα αγγλικά μεταφράστηκε
μόλις το 1999).Ο άθλος αυτός έγκειται στο ότι το βιβλίο αυτό έχει γραφτεί με μια μίξη από 4
γλώσσες… αρχαία ελληνικά,λατινικά,αγγλικά, και …αιγυπτιακά ιερογλυφικά.

 

Εγώ βέβαια δεν είμαι Ηρακλής μια και δεν κατάφερα όχι μόνο να λύσω έστω και ένα
γρίφο του αλλά ούτε καν και να το διαβάσω μέχρι τέλους… Με προειδοποίησαν ότι
η μελέτη του είναι επίτευγμα ακόμη και στη μητρική γλώσσα, ακόμη και αν κάποιος
είναι ακαδημαϊκός αλλά ως πνεύμα αντιλογίας που είμαι νόμισα ότι υπερέβαλλαν
(τώρα τελευταία όμως το έχω ξαναξεκινήσει και γι’αυτό και σας το αναφέρω)

Επιβεβαίωσα όμως τον ένα γρίφο/ακροστοιχίδα που έχει ανακαλυφθεί και αυτός είναι ο εξής:
Aν προσθέσουμε το πρώτο γράμμα κάθε κεφαλαίου του βιβλίου καταλήγουμε να έχουμε
στα χέρια μας την εξής λατινική φράση: 

POLIAM FRATER FRANCISCUS COLUMNA PERAMAVIT

οπερ σημαίνει ελληνιστί: O αδελφός Φραντσέσκο αγαπούσε την Πολία με πάθος…

Η αγάπη τα νικά ΟΛΑ!

Ανατριχιάζω και μόνο στη σκέψη ότι αυτό είναι ΜΟΝΟ ένα δείγμα του τι μπορεί να κρύβει το βιβλίο αυτό που ακόμη και ο συγγραφέας του είναι άγνωστος. Γιατί βέβαια
Francesco Colona δεν ήταν μόνο ένας Βενετός μοναχός αλλά και ένας αξιοσέβαστος
ευγενής πολίτης της Ρώμης που έζησε εκείνη περίπου την εποχή…

Βέβαιακάποιοι θα πούνε ότι αφού αναφέρεται η λέξη "αδελφός" θα πρέπει να
εννοούν τον μοναχό, τι θα λέγατε όμως αν σας έλεγα ότι ο Ρωμαίος Francesco
Colona ήταν μέλος μιας παγανιστικής αδελφότητας?…

 

7 (προσέξτε τον "μαγικό" αριθμό) νύμφες μεταμορφώνονται σε δέντρα…

 

Na και ο αγαπημένος μου Πολύφιλος! Οχι πείτε μου... δεν εχει χάρες?

Και πως μπορεί μια γυναίκα να μείνει ασυγκίνητη σ'αυτές? 

???

!!!

Και αν με ρωτήσετε ποιός πραγματικά πιστεύω ότι είναι ο συγγραφέας θα σας απαντήσω
όπως και οι συγγραφείς του "Κανόνα των τεσσάρων":
Eσείς αν είχατε να διαλέξετε ανάμεσα σε ένα έκφυλο και αγροίκο μοναχό που είχε
ομολογήσει και καταδικαστεί για απάτες και βιασμό και σε ένα ιντελεκτουέλ
αριστοκράτη με βαθύτατες μυστικιστικές γνώσεις ποιόν θα διαλέγατε?

Αν τώρα πάλι διαλέγατε τον Βενετό θα σας έλεγα και ένα δεύτερο επιχείρημα:

Μαθηματικώς καταλήγουμε ότι ο Βενετός Φραντσέσκο Κολόνα θα πρέπει να ήταν 15 χρονών(!) ότανέγραψε το βιβλίο ενώ αν το αποδώσουμε στον Ρωμαίο Φραντσέσκο θα πρέπει να τοείχε γράψει γύρω στα 45…

Είναι νομίζω μια πολύ καλή πρόταση για δώρο τώρα τα Χριστούγεννα. Αν κάποιος γνωστός έχει κόλλημα με τους γρίφους και κατέχει καλά την αγγλική γλώσσα… θα το λατρέψει!

Για όσους αγαπούν τους γρίφους και τις προκλήσεις και για όσους έχουν διαβάσει τον
"Κανόνα των Τεσσάρων" αφιερώνω εξαιρετικά το παρακάτω λινκ που είναι
ένα παιχνίδι γρίφων πάνω στην Υπνερωτομαχία…

http://www.randomhouse.com/bantamdell/theruleoffour/index2.html
(όσο παίζετε ανοίξτε και τα ηχεία…)

Μπορείτεαν θέλετε να διαβάσετε το βιβλίο σε ηλεκτρονική μορφή εδώ

Η καταχώρηση αυτή είναι αναδημοσίευση
από άρθρο μου στο esoterica

Κλινική περίπτωση...

Την βλεπουμε συχνά τον τελευταίο καιρό γύρω μας...
Διότι, όπως και να το'κάνουμε στην Ελλάδα είμαστε και μούρη πρέπει να πουλήσουμε...
Και όπως ξέρουμε στην Ελλάδα ότι δηλώσεις είσαι...
Αλλος το παίζει απόφοιτος της γαλλικής και δε ξέρει παρα τα τετριμμένα, άλλος καλλιτέχνης που όμως αν του ζητήσεις να σου δείξει κάποιο έργο τέχνης του ποτέ δεν έχει κάποιο εύκαιρο... τι να πεις...! Κάνεις τουμπεκί και τα καταπίνεις...
Βάζεις όμως που βάζεις ταμπέλα στους άλλους άσε μάνα μου τον εαυτό σου να του βάλουν ταμπέλα οι άλλοι! Μονοφάης πολύ μας βγήκες!
Κομπάρσοι της ζωής, άνθρωποι που δεν μπορέσανε να είναι ποτέ πρωταγωνιστές γίνονται θιασάρχες σε ένα θέατρο παραλόγου... που στο τέλος καταλήγει να'ναι φτηνή σάτυρα ή επιθεώρηση...

Η συγγραφέας Μάρω Βαμβουνάκη  με την ιδιότητα του ψυχολόγου, έχει άποψη επί του θέματος και την καταθέτει σε ένα άλλο πολύ ενδιαφέρον βιβλίο που διάβασα φέτος το καλοκαίρι το "Ο παλιάτσος και η Ανιμα"

".... Οι ψυχολόγοι μετρούν σαν τεράστιο το μόχθο να φτιάχνεις, και ιδίως να συντηρείς ένα προσωπείο σου. Τα νευρωσικά άτομα με τα χρόνια δείχνουν ιδιαίτερα καταβεβλημένα στο πρόσωπο, στο σώμα, στις όλο πιο αφύσικες, στυλιζαρισμένες χειρονομίες και κινήσεις...

Το να παραποιεί κανείς τα αισθήματά του ενσυνείδητα, προκειμένου να περάσει στους άλλους μια εικόνα όπως τον εξυπηρετεί ή όπως τον κολακεύει είναι πρόβλημα ηθικό ή καλύτερα πνευματικό, είναι υποκρισία. Το να παραποιεί όμως αυτό που αληθινά αισθάνεται σε τέτοιο βαθμό και βάθος ώστε να το πιστεύει έτσι παραλαγμένο και ο ίδιος είναι ψυχοπαθολογία.

...Μ'αυτά και μ'αυτά, χάνουμε το πολυτιμότερο κέντρο της ύπαρξής μας, το πρόσωπό μας. Αγωνιζόμαστε να καλύψουμε το κενό, το χάσμα, με προσωπεία. Δανεικά ψευδοπρόσωπα, εργαλεία όχι ζωής αλλά εξυπηρέτησης παθών. Πρώτα των άλλων, σύντομα και των δικών μας.

Εχει τεράστια αξία για την ψυχική ισορροπία να γνωρίζουμε τις αληθινές επιθυμίες μας. Να τολμάμε να δεχτούμε το τι θέλω. Να ακούμε τα πιο βαθιά γνήσια θέλω μας, όσο κι αν μας φοβίζουν ή δε μας κολακεύουν, και όσο κι αν δεν συμφωνούν με τις αξίες μας, την ηθική μας, τα πιστεύω μας. 
Ας μας δυναμώνει στην κατάδυση προς τον βυθό των επιθυμιών μας μια μεγάλη αλήθεια που απενεχοποιεί: Δεν είμαστε υπεύθυνοι για τα αισθήματά μας, είμαστε υπεύθυνοι μονάχα για το τι θα τα κάνουμε μετά... αφού τα δούμε...

Ο εαυτός, το βαθύ εγώ -όχι ως εγωισμός αλλά ως αληθινή προσωπικότητα- εκφράζεται και φανερώνεται με επιθυμίες. Είναι αδύνατον να φτάσουμε στη γνωριμία του, στη συμφιλίωση μαζί του, στην αυτογνωσία, ακόμα και στη γνήσια ηθική στάση, στο ήθος αν δεν ακούσουμε πρώτα τις επιθυμίες μας. Αλλο το πως θα τις χειριστούμε έπειτα, ποιες απ'αυτές θα ικανοποιήσουμε και ποιες θα αρνηθούμε. Ποιες θα βάλουμε στόχο και ποιες θα θυσιάσουμε για κάτι άλλο ανώτερο για μας...
Εκεί άλλωστε παίζεται και το μεγαλύτερο παιχνίδι της ενηλικίωσης, της ωρίμανσης και της ανάπτυξης. Στο τι θα κάνουμε με τις επιθυμίες που όμως οφείλουμε πρώτα να γνωρίσουμε, ώστε να αξίζουν και οι κατοπινές επιλογές μας. Αν ο εαυτός μας παραμείνει ξένος θα καταντήσει εχθρός.
Οι αρχαίοι Ελληνες όπως ξέρουμε ταύτιζαν τη λέξη εχθρός με τη λέξη ξένος.
Η γνωριμία με τον αληθινό μας εαυτό περιέχει πάντα οδύνη και μόχθο...
... Το να εφευρίσκεις, να χτίζεις και ακόμα χειρότερα, να συντηρείς προσωπεία, ψευδοεαυτούς και μάσκες είναι μια  απίστευτα κοπιώδης και στρεσογόνα εργολαβία. Καταναλώνει όπως είπαμε, τεράστιο άγχος.
... ακόμα και τα ζωτικά ψέματα στο πέρασμα του χρόνου γίνονται ψέματα θανάσιμα. Το στημένο παιχνίδι γρήγορα χάνεται. Και τότε περιφέρεσαι νεκροζώντανος, μπερδεμένος, πλάνης, εξόριστος από τον παράδεισο του αυθεντικού, με το ίδιο ακριβώς προπατορικό αμάρτημα ξανά και ξανά και πάντα: της βλακείας του να θεοποιείς τον εαυτό σου και να μην παραιτείσαι με τίποτα απ'τη βλακεία σου....."

Κατάλαβες τώρα φίλε μου?
Πετάει ο γάιδαρος? Πετάει! (δε λέμε όχι σε μερικούς...)
Σ'αυτούς που παίρνουνε μέρος σε τούτον τον παραπλανητικό και δια βίου αγώνα...
Κουτά επηρμένος αγώνας, σαν τα κουβαδάκια στην άμμο που με λίγο μέσα τους θαλασσινό νερό προσποιούνται τον ωκεανό............... χάρτινα καραβάκια που πιστεύουνε ότι είναι γαλέρες...
Με τούτα και με κείνα που σκέφτομαι απόψε με έπιασε γέλιο νευρικό... :)))
Kαι ναι... αν νομίζεις ότι είσαι βασιλιάς είσαι (σου χαλάω εγώ χατήρι?) και σου υποκλίνομαι και αφιερώνω στην μεγαλειότητά σου το παρακάτω λαλάκι.

Υ.Γ Αντε και με το Oscar!

Ζαχίρ...

Η διαδικασία επιλογής ενός βιβλίου ποικίλει από άνθρωπο σε άνθρωπο…
Αλλος δίνει σημασία στο εξώφυλλο… άλλος στον εκδοτικό οίκο… κάποιος τρίτος κυνηγά τις κριτικές φίλων και γνωστών ή βιβλιοκριτικών…
Προσωπικά έχω αναπτύξει έναν δικό μου ιδιαίτερο κώδικα επικοινωνίας μ’αυτά.
Τα χαϊδεύω, τα μυρίζω, τα ξεφυλλίζω και διαβάζω ένα τυχαίο απόσπασμα για να πάρω μια ιδέα…
Η μέθοδος αυτή ποτέ δε με απογοητεύει…
Βέβαια για μένα ισχύουν και ΟΛΑ τα παραπάνω…
Και σχεδόν πάντα κάπως έτσι επιλέγω βιβλίο.
Λέω σχεδόν γιατί είναι κάποιες φορές που πρέπει να είμαστε προσεχτικοί όταν μπαίνουμε σε ένα βιβλιοπωλείο.
Να έχουμε τις κεραίες μας ανοιχτές… Γιατί πολλές φορές τα βιβλία μας μιλούν… μας κάνουν σινιάλο... ενίοτε μας κλείνουν και το μάτι από το ράφι εκεί ψηλά που και να ήθελες ποτέ δε θα τα έβλεπες...
Κάποια απ’αυτά καταφέρνουν και μας υπνωτίζουν χωρίς να υπάρχει κάποιος συγκεκριμένος λόγος.
Αυτό δε το καταλαβαίνεις παρά μόνο όταν βρεθείς με ένα βιβλίο στο χέρι και κοιταζόσαστε σα να είστε εξωγήϊνοι…
Εσύ το ζυγίζεις στα χέρια… και αναρωτιέσαι τι στο καλό σου ήρθε και το αγόρασες αφού είχες βάλει άλλο στο μάτι… και κείνο την ίδια στιγμή μιλάει στην ψυχή σου… χωρίς καν να το έχεις ξεκινήσει… Bλέπετε καλός ο Κοέλιο αλλά κατά την ταπεινή μου γνώμη υπερτιμημένος... Οι παπαρολογίες του τύπου "όλο το σύμπαν συνομοτεί να αποχτήσεις αυτό που θες" για μένα είναι εκτός από χαζές ΚΑΙ τετριμμένες!

Τι είναι όμως το Ζαχίρ (Ζαϊρ προφέρεται..)
Ο συγγραφέας μας εξηγεί λίγο πριν την εισαγωγή του τι σημαίνει, παραθέτοντας την άποψη ενός άλλου συγγραφέα του Χόρχε Λουίς Μπόρχες…
"… Η έννοια του Ζαϊρ προέρχεται από την ισλαμική παράδοση και εκτιμάται ότι γεννήθηκε περίπου τον 18ο αιώνα.
Ζαϊρ στα Αραβικά σημαίνει ορατός, παρών, αδύνατο να περάσει απαρατήρητος…
Είναι κάτι ή κάποιος που όταν έλθουμε σε επαφή μαζί του, καταλήγει να απασχολεί λίγο λίγο τη σκέψη μας σε σημείο
ώστε να μη μπορούμε πια να συγκεντρωθούμε σε τίποτα άλλο… οδηγώντας σε έτσι στην αγιοσύνη… ή στην τρέλλα…"


Αυτή τη φορά ανοίγοντάς το τυχαία έπεσε στη σελίδα 166 σε αυτό το κείμενο:

- Θέλεις να με ρωτήσεις αν παρά την αγάπη μου για την Εστέρ, μπορώ να αγαπάω και σένα?
- Δε θα τολμούσα να κάνω αυτή την ερώτηση, γιατί η απάντηση μπορεί να μου καταστρέψει τη ζωή.
- Θέλεις να μάθεις αν η καρδιά ενός άντρα ή μιας γυναίκας μπορεί να έχει αγάπη για πάνω από έναν άνθρωπο?
- Αφού αυτή η ερώτηση δεν είναι τόσο άμεση όσο η προηγούμενη, θα ήθελα να μου απαντήσεις.
- Πιστεύω ότι μπορεί.  Εκτός κι αν κάποιος απ’αυτούς μεταμορφωθεί σε…
-…. Ζαχίρ.. Θα παλέψω όμως για σένα, πιστεύω ότι αξίζει τον κόπο.  Ενας άντρας που μπορεί να αγαπήσει μια γυναίκα όπως αγάπησες – ή αγαπάς – εσύ την Εστέρ αξίζει τον σεβασμό και την προσπάθειά μου.  Και προς το παρόν για να σου αποδείξω ότι θέλω να σε έχω δίπλα μου, για να δεις πόσο σημαντικός είσαι για τη ζωή μου θα κάνω αυτό που μου ζήτησες, όσο παράλογο κι αν φαίνεται: Θα μάθω γιατί οι γραμμές του τρένου απέχουν μεταξύ τους 4 πόδια και 8.5 ίντσες.

 Εντάξει δεν τρελλάθηκα αλλά η ώρα κύλησε πολύ ευχάριστα.