Τα ωραιότερα πράγματα στην γη δεν είναι πράγματα...
Τα σημαντικά τα βλέπουμε μόνο με τα μάτια της καρδιάς και είναι τα μόνα που δε λαθεύουν σε fata morgana και άλλες οφθαλμαπάτες.... τα μόνα που μπορούν να σκανάρουν τον καθένα πέρα από την όποια μάσκα ομορφιάς και καλοσύνης θέλει να πουλήσει... και δυστυχώς υπάρχουν πολλοί τέτοιοι γύρω μας...
O λόγος που φέτος δε μου'βγαινε να στολίσω με φώτα...
Εύχομαι σε όλους το νέο έτος να τους δώσει ότι τους στέρησε το 2012...
Οσο για μένα... Θα εξακολουθώ να χρησιμοποιώ τη Φωτιά μου για να ζεσταίνω καρδιές, να πυρπολώ όνειρα και να
γίνομαι καύσιμο για αστρικά ταξίδια, εντός κι εκτός κορμιού... ζώντας τη ζωή στο έπακρο... :))
Για μια ακόμη μέρα τα σχέδιά μου καταποντίστηκαν κι αυτή τη φορά το φταίξιμο δεν ήταν της βροχής... Η δυσάρεστη έκπληξη ήρθε από τον ταμία όταν μου ανακοίνωσε ότι έχουν εξαντληθεί τα εισητήρια για την ταινία που θέλαμε...
Για το "ΑΝ" του Παπακαλιάτη ξεκινήσαμε... στο HOBBIT καταλήξαμε με μεταμεσονύχτια χασμουρητά στο στόμα γερμένοι ο ένας πάνω στον άλλον...
Περίεργη βραδιά...κι ο επίλογός της ακόμη πιο περίεργος...
Ωραίο εργάκι καλογυρισμένο... αλλά ακατάλληλο για μεταμεσονύχτια παράσταση...
Ενα βασίλειο ειρηνικό και πλούσιο... ένας καλός και άξιος βασιλιάς που όμως κάποια στιγμή έχασε το μέτρο...όσα περισσότερα του δίνονταν απλόχερα τόσο περισσότερα ήθελε... προκαλώντας το μένος των "Θεών" που για να τον τιμωρήσουν του έστειλαν τον κακό δράκο για να του καταστρέψει όσα είχε τόσα χρόνια πετύχει...
Υ.Γ Για το 2013 θα ευχηθώ "όχι άλλες δυσάρεστες εκπλήξεις" αυτό μου είναι αρκετό...
Kοινώς όταν τα σχέδια της Λιακάδας για τέννις στην κυριολεξία καταποντίζονται σε 11χιλιοστά βροχής η Λιακάδα δε το βάζει κάτω αλλά φοράει τη "στολή" της και μπαίνει στην κουζίνα για να δημιουργήσει ομορφιές για τους αγαπημένους της...
Από πάνω προς τα κάτω...
- Μηλόπιτα σκεπαστή με σφολιάτα...
- Μπουγάτσα σπιτική
- Και η βραβευμένη μου ανάμεσα σε 1.058 συνταγές απ'όλη την Ελλάδα τάρτα λαχανικών.
Την συνταγή θα τη βρείτε στο βιβλιαράκι που εξέδωσε η ΦΑΓΕ το 2000 με τις 10 καλύτερες συνταγές της χρονιάς με το όνομά μου από κάτω...
Δυστυχώς είμαι τόσο ψόφια που δεν έχω κουράγιο να την γράψω τώρα αλλά αν κάποιος θέλει ας μου γραψει και από την άλλη βδομάδα θα την έχει...
Η μέρα προβλέπει ελαφρύ φαγητό με κρασάκι δίπλα στο τζάκι και χουχούλιασμα κάτω από τα παπλώματα... :))
Αγαπημένο μου ιστολόγιο μια ακόμη χρονιά γκρεμοτσακίζεται (ουστ στα τσακίδια να πάει!) και γω στο ξεκούμπισμά της
φέτος αρνούμαι πεισματικά να κάνω τον απολογισμό της… (δεν θέλω άλλωστε να
ψυχοπλακωθώ μιας και είμαι πολύ καλά τις τελευταίες μέρες…)
Προτιμώ να κάνω έναν απολογισμό ζωής… ξεκινώντας από αυτά
που ήθελα και τελικά αυτά που κέρδισα ή που μου χάρισε απλόχερα η ζωή… Είναι
απίστευτο δε πόσο πολύ έξω μπορείς να πέσεις στα σχέδιά σου όταν όλο το σύμπαν
συνωμοτήσει για να στα καταστρέψει… (είναι αυτό που λένε ότι όταν ο άνθρωπος
κάνει σχέδια ο Θεός γελάει…)
Ξεκινάμε λοιπόν…
Ηθελα να γίνω μπαλαρίνα… και έγινα βολλεϋμπωλίστρια… (ήταν
το μόνο ανέξοδο που μπορούσαν να μου προσφέρουν οι γονείς μου παρόλο που είχα
ταλέντο…)
Ηθελα να ολοκληρώσω σπουδές στο πιάνο όλα όμως συνηγορήσανε
στο να μη γίνει ποτέ αυτό… Ετσι τα μόνα «πλήκτρα» που τελικά κατέκτησα ήταν
αυτά του πληκτρολογίου όταν απέκτησα το δίπλωμα του τυφλού συστήματος
δαχτυλογράφισης.
Ηθελα να πάρω ένα δίπλωμα ανοιχτής θαλάσσης για να μπορώ να
κουμαντάρω μόνη μου ένα ιστιοπλοϊκό… το μόνο που μπορώ να κουμαντάρω από τα 18
μου είναι το αυτοκίνητό μου…
Ηθελα να μείνω Ν.Π με θέα τη θάλασσα και κατέληξα στα Β.Π
περικυκλωμένη από βουνά και δάση…
Ηθελα να πάω 4η Δέσμη και κατέληξα 3η
γιατί ήταν η μόνη που δεν είχε τα μαθηματικά που πάντα μισούσα… είναι γνωστό
ότι η τετράγωνη μαθηματική λογική και εγώ έχουμε μαλώσει από τότε που
προσπάθησα να την στρογγυλοποιήσω…
Ηθελα να γίνω δικηγόρος και ασχολήθηκα με το μάρκετινγκ και τις
δημόσιες σχέσεις…
Από τα ελάχιστα που κατάφερα να πετύχω είναι να μάθω ιππασία... Τωρα πια μπορώ να ιππεύω ελεύθερη καλπάζοντας και να απολαμβάνω αυτή την υπέροχη αίσθηση ελευθερίας που μόνο το άλογο μπορεί να σου προσφέρει...
Πριν προλάβει κανείς να συνωμοτήσει με το Κοέλιο για να μου
την πει ότι μάλλον δεν προσπάθησα αρκετά παρακαλώ να το ξανασκεφτεί, γιατί
εγώ και μόνο εγώ ξέρω πόσο κάηκα από την πολύ προσπάθεια και τέλος κατάλαβα ότι τελικά τον τελικό
προορισμό άλλος τον επιλέγει… Εμείς έχουμε μόνο τον έλεγχο του ταξιδιού… ποιο
μέσο θα χρησιμοποιήσουμε για το ταξίδι… ποια ταχύτητα θα επιλέξουμε, πόσες στάσεις θα κάνουμε στη διαδρομή και ποιο
δρόμο θα πάρουμε για να φτάσουμε στον προορισμό αυτό… τον προορισμό όμως που Άλλος
επέλεξε για μας…
Εχοντας αυτό ως επίγνωση, κλείνω τούτη τη χρονιά μαθαίνοντας
πλέον να παίρνω τα πράγματα όπως έρχονται προσπαθώντας για το καλύτερο με τη
γνώση πάντα της πεπερασμένης μου ελευθερίας και επιλογής. Δεν κυνηγώ πια
πράγματα απλά δέχομαι αυτά που έρχονται στα πόδια μου τόσο εύκολα κι αβίαστα λες
κι όλα αποκτούν ένα άλλο νόημα… ένα νόημα πέρα από το προφανές…
Οι αδυναμίες δεν κρύβονταν από τότε... πιπίλα στα 4.5 και περπάτημα ξυπόλητη! :))
Ο χρόνος και η απόσταση μάταια προσπαθούν να αποσυνθέσουν τούτη τη σχέση...
Εκείνη στέκει πάντα όρθια... να παλεύει και να διεκδικεί το άφθαρτό της μέσα στο διηνεκές του χρόνου, ενάντια σε όλα τούτα...
Ηρθα για να μείνω... μην παίζεις όμως με την τύχη σου...
Κάποια πράγματα αξίζουν τον κόπο... γι'αυτό και ο χρόνος στέκεται άξιος διεκδικητής τους... έστω κι αν είναι για τόσο δα λίγο...
Για κάποιες αγκαλιές αξίζει να περιμένει κανείς ακόμη και έναν ολόκληρο χρόνο...
Αθήνα είναι!!
Η Αθήνα του '60 όπου έχω διακτινιστεί σήμερα νοερά και σας στέλνω τις ευχές μου για όμορφες, ζεστές ευχές με τους αγαπημένους σας... Εκείνους που επέλεξαν συνειδητά να είναι κοντά σας αυτές τις μέρες και εκείνους που στάθηκαν δίπλα σας στα καλά και στα δύσκολα της ζωής σας...
Να'στε όλοι καλά και να περάσετε υπέροχα!!
Φιλάκια γλυκά και μια ζεστή Λιακαδένια αγκαλιά σε όλους!
Τελευταία μέρα του κόσμου σήμερα (τελικά θα πάψει η γη να γυρνά γύρω από τον ήλιο? ως Λιακάδα με καίει..) και η σκέψη καρφωμένη στην Αγάπη και στον Ερωτα την αρχή των πάντων σε έναν κόσμο ζωντανό ... η ερώτηση και η απάντηση σε όλα...
Οι καρδιές είναι ελεύθερες σαν τις πεταλούδες.
Αρα μπορούν να πετούν σε όλα τα άνθη...
Θες νομίζεις πολλά η ψυχή για να ανθίσει?
Θελει πολλά για να σαλπάρει στ'όνειρο?
Ενα ελαφρύ αεράκι κι έφυγε...
Είναι τόσο εύκολο να κάνεις έρωτα σ'ένα κορμί, το να κάνεις όμως έρωτα σε μια ψυχή δεν είναι καθόλου...
Είδα τη μοίρα και τη σύμπτωση να μαλώνουν μια μέρα πάνω σ'ένα κορμί και κατάλαβα...
"Λοιπόν κοίτα ποιον συνάντησα!!" αναφώνησε η Σύμπτωση
"Σε παρακαλώ..." αποκρίθηκε η Μοίρα...
Αυτό ήταν γραφτό να συμβεί...!
Και μόνο αυτό με νοιάζει σήμερα (αν τελειώσει ο κόσμος) πως θα φύγω δίχως να δώσω εξηγήσεις εκεί που έπρεπε, δίχως να δω ένα πρόσωπο... να ρίξω για τελευταία φορά το βλέμμα μου πάνω του και να το σφίξω στην αγκαλιά μου...
Εν όψει του Doom's Day party που είμαι καλεσμένη απόψε κάνω κι άλλες πιο περίεργες σκέψεις...
Για μια ακόμη φορά θα πάω μόνη μου σε πάρτυ... Δεν ξέρω αν είναι καλό ή κακό θα δείξει...
Προτιμώ τα σίγουρα παρά να μην ξέρω τι με περιμένει μετά το πάρτυ...
Η εικόνα ερεθίζει περίεργα το μυαλό μου... το σπίτι ακριβώς πάνω στην αμμουδερή παραλία και γω εκεί να χορεύω μόνη με τους δαίμονές μου ... δε θέλω και πολύ να πέσω στη θάλασσα με τα ρούχα κι ας είναι καταχείμωνο... εκείνη ξέρω πως θα με "ζεστάνει"... έχει τον τρόπο...
Η υπέροχη μουσική είναι του φίλου και αναγνώστη Chris Christodoulou και τον ευχαριστώ πολύ που στόλισε μ'αυτήν τόσο όμορφα την ανάρτησή μου.
Eπειδή κάποιοι έχετε φαγωθεί να δείτε την Λιακαδίτσα ορίστε... την είδατε τι καταλάβατε?
Μια γυναίκα που σιχαίνεται να φωτογραφίζεται αλλά λατρεύει να φωτογραφίζει...
Μια γυναίκα που δεν έχει υπέροχα ζυγωματικά αλλα δυο μικρά μαγουλάκια με λακάκια όπως βλέπετε... (δεν είναι τυχαίο που κάποιος με φωνάζει φουσκομαγουλίτσα... :)
Mια γυναίκα που λατρεύει τα καπέλα και τα θεωρεί πολύ σημαντικό στοιχείο του γυναικείου ντυσίματος (έχω 7 εντελώς διαφορετικού στυλ καπέλα από σπορ μέχρι καλά) και τα ζωάκια... όλα τα ζωάκια έχουν ψυχή...και όλα έχουνε μια θέση στην αγκαλιά μου.
Ξέρω... θα γκρινιάξετε για τα μάτια... όμως τα μάτια είναι ο καθρέπτης της ψυχής και κείνον τον δείχνω μόνο σε λίγους...
Επιτέλους τελειώσανε οι τρελλές μέρες των εκδηλώσεων και των υποχρεώσεων μόνο ένα μπαζάρ έχω το Σαβ/κο και ένα πάρτυ στις 21/12.
Εγινε και το χορευτικό... διασύρθηκα στο fb από φίλες που είχανε την φαεινή ιδέα να με βάλουν με την μίνι στολή της αγιοβασιλίτσας... τα ακούσανε όμως και ησυχάσανε γιατί τις είχα προειδοποιήσει!
Ετσι λοιπόν σήμερα είπα να σας βάλω αυτά που ξεμείνανε από το σχολικό μπαζάρ μας...
Λατρεύω το ξύλο σαν υλικό και το νερό για το σμίλεμα που του κάνει...
Τα ξύλα τριφτίκανε με χοντρό γυαλόχαρτο, περαστήκανε με αντιμυκητιακό γιατί είχανε μέσα μαμουνάκια και αραχνούλες και μετά με ματ βερνίκι εμποτισμού νερού... ανοίχτηκε τρύπα για το κατάρτι... κολλήθηκε με σιλικόνη και νάτα... έτοιμα να γίνουνε δωράκια σε φίλους μου...
Και είναι τόσο απαλά στην υφή τους σαν βελούδινα :) (ξέρω κρίμα που δεν είναι λευκα τα πανιά αλλά δεν είχα και άλλωστε αυτά τα χρώματα τα βρίσκω όμορφα πολύ...)
Δεν είναι τα μόνα που έφτιαξα... Είχα κι άλλα... τρια για την ακρίβεια αλλά πουλήθηκαν αμέσως στο μπαζάρ γιατί ήταν πιο όμορφα απ'αυτά...
H αλήθεια είναι ότι φαίνονται "κάπως" όμως το ξύλο το δέχομαι πάντα έτσι όπως το βρήκα... το σέβομαι γιατί κάποτε είχε "πνοή"και το μόνο που κάνω είναι να φροντίζω να του δίνω ζωή με τη φαντασία μου χωρίς να χρειάζεται να το τελειοποιώ και αυτή πιστεύω είναι η ομορφιά του...
Αυτά για το ξύλο... γιατί τον πηλό του δίνω και καταλαβαίνω και κεί είμαι πολύ τελειομανής!
Να σας ενημερώσω επίσης για το τελευταίο μπαζαρ του χρόνου που γίνεται αυτό το Παρασ/Σαβα/κο στο Γέρακα. Θα βρείτε εκεί όμορφες και οικονομικές λύσεις για δωράκια καθώς και βιβλία μεταχειρισμένα σε εξαιρετικές τιμές! Σας πειράζει να βρείτε το Illuminati ή τις 50 αποχρώσεις με μόνο 3 ευρώ? Εκεί θα είμαι και γω για κάποιες ωρίτσες μπορεί να με δείτε... :)
Και επειδή δεν είναι μόνο τα ζώα που έχουν την ανάγκη μας αυτές τις μέρες επικοινωνείστε με την ενορία σας για να δείτε πως μπορείτε να βοηθήσετε εθελοντικά ή υλικά τους συνανθρώπους μας...
Μια αγκαλιά, ένα πιάτο ζεστό φαί και μια κουβέρτα μπορούν να κάνουν την διαφορά...
Λενε πως η καλημέρα από το πρωί φαίνεται αρα να υποθέσω επαγωγικά και η καλή βδομάδα από την Δευτέρα της φαίνεται?
Η βδομάδα τούτη οφείλω να ομολογήσω άρχισε άκρως εντυπωσιακά...
Και επειδή ενός κακού μύρια έπονται ας τα απαριθμήσουμε μη χάσουμε το λογαριασμό...
Ξυπνώντας πρωί Δευτέρας 2 υπέροχες φουσκάλες κάτω από τα ποδαράκια μου γιατί τι τα ήθελες κυρά μου τα δεκάποντα 1,73 γυναίκα που λέει και η Λεβίνα... Τι τα'θελα... να "ανέβω" λίγο ήθελα γιατί τελευταία νιώθω πολύ μικρή... πολύ λίγη... και έτσι το'κανα το ατόπημα και οχι μόνο πήγα στο πάρτυ με τα τακούνια αλλά δε σταμάτησα κι όλο το βράδυ να χορεύω... Είπατε κάτι???
Λίγες ώρες αργότερα σκίζω το χερι μου στην προσπάθειά μου να ακινητοποιήσω ενα σκυλί που είχε πάθει επιληψία... Το σημείο εκεί ακριβώς που τελειώνει το νύχι του μέσου και το αίμα πιστέψε με πολύ... "Σύνελθε Μίνα πάρε ανάσες... βαθιές ανάσες... μέτρα μέχρι το 10 και θα πάψει να πονάει, θα πάψει να αιμορραγεί..." Ενστικτωδώς έβαλα το δάχτυλο στο στόμα και ρούφηξα το αίμα...ο πόνος χειροτέρεψε... "Δεν πονάς Μίνα... Μια ψευδαίσθηση είναι... Ανάσες πάρε ανάσες..." Και ανάσες πήρα και ραματάκια έκανα και αντιτετανικό..."Ολα καλά Μίνα δεν πονάς...η ιδέα σου είναι..."
Μα εγώ ξέρω πως πονώ... ακόμη και τώρα που χρησιμοποιώ την άκρη του δαχτύλου για να γράψω στο πληκτρολόγιο...
Το απόγευμα αποφάσισα να πάω στην τελική πρόβα του χορευτικού με φουσκάλες κάτω από το πέλμα και με σκισμένο χέρι. Με είχε φάει η περιέργεια γιατί θα ερχόντουσαν οι στολές... στα μέτρα μας... μέχρι τώρα μονο δείγμα είχαμε δει... Πάω και τι να δω? Ολες οι στολές ασημένιες με κουκουλίτσες με λευκό γουνάκι η δική μου κόκκινη βελούδινη με ξεχωριστό σκουφάκι γιατί δεν τους έφτασαν τα τεμάχια... (!!)
Εγκεφαλικό... Ανασύσταση... Βαθιές αναπνοες μέχρι το 10 για να μη πω κακα λογάκια... Κακό κορίτσι Μίνα... Κρατήσου... μην σου βάλουν πιπέρι στο στόμα... Και κρατήθηκα ... και υπέμεινα και δεν είπα τίποτα για μια ακόμη φορά για την "προδοσία" τούτη που ήρθε ουρανοκατέβατη...Και επειδή ήμουν σαν την μύγα μες το γάλα με βάλανε και μόνη μου να χορεύω μπροστά μπροστά... Τι θα χορέψουμε? Ενα κομμάτι zoumba που σας το βάζω πιο κάτω να το απολαύσετε... Η καντεμιά δεν τελείωσε... πάνω σε μια φιγούρα στραμπούληξα το πόδι μου και τώρα δεν ξέρω αν θα μπορέσω να συμμετάσχω στο χορευτικό αύριο... :(
Σήμερα το πρωί η ατυχία συνεχίστηκε...10 χρόνια δεν εδέησα να αλλάξω λάστιχα από τότε που το πήρα το τουτού μου... και το πλήρωσα και με τόκο... σε μια στροφή μου έφυγε και χτύπησε σε ενα δέντρο στην άκρη ενός πεζοδρομίου ... Xαζή Μίνα!! Τα'θελε το κεφαλάκι σου... αφού ξέρεις ότι σ'αρέσει να το τρέχεις γιατί τουλάχιστον δε προστατεύτηκες βάζοντας καινούργια λάστιχα...?
Αν μέχρι τη δεύτερη μέρα της βδομάδας έχω πάθει τόσα πολλά φοβάμαι τις επόμενες...
Γέλασα με την αντίδραση του Ανεμου όταν του τα είπα "μα τι μάτι είναι αυτό που έχει πέσει πάνω σου..." Αυτό δεν είναι μάτι Ανεμε... είναι βουντού... :))
Δε ξέρω τι συμβαίνει και όλα μου πάνε στραβά... και το μονο που ήθελα αυτά τα Χριστούγεννα να είναι όμορφα... ούτε δώρα ήθελα, ούτε τίποτα... μονο να είναι όμορφα... και κάτι μου λεει ότι και φέτος ο Αγιος Βασίλης θα με ξεχάσει... και το σίγουρο είναι ότι θα γίνω ρεζίλι με τη μίνι στολή της Αγιοβασιλίτσας με τις φωτογραφίες και το βίντεο που σκοπεύουν να ανεβάσουν όλες οι υπόλοιπες στο facebook!
Y.Γ. Το μονο καλό σήμερα ότι το σπίτι μοσχοβόλησε με αρώματα από μελομακάρονα και κουραμπιέδες... Και του χρόνου :)
Μια ζωή ακροβάτης...
Ανάμεσα στο όνειρο και την πραγματικότητα...
Ανάμεσα στο τότε και στο τώρα...
Ανάμεσα στην αγάπη και το μίσος...
Πάντα με προσοχή εκτελούσα την "παράσταση"...
Μην τύχει και πέσω...
Και χτυπήσω...
Και λερωθώ...
Και πονέσω...
Στο σώμα...
Γιατί η ψυχή μου είχε πέσει από καιρό...
Δεν μπόρεσα να την κρατήσω...
21 γρ. θάρρους...
Αφέθηκε να "παραπατήσει"... και πήρε στο λαιμό της και την καρδιά...
που πάντα ήταν με το μέρος της τόσα χρόνια...
Τόλμησε να κάνει αυτό που το κορμί μου χρόνια δεν τολμούσε...
(21 γρ. που είχαν περισσότερη τόλμη από 65 κιλά...)
Δε φοβήθηκε...
Μα άλλωστε τι να φοβηθεί?
Ο πόνος είχε μείνει όλος επάνω στη "red thin line"...
Κάτω απ'αυτή υπήρχε μόνο ευτυχία, χαμόγελα και ανεμελιά...
Αυτά έβλεπε το κορμί και ζήλεψε... είπε να ακολουθήσει...
Ομως...
Kάπως έτσι ξεκίνησε 14 Δεκέμβρη 2009 το "The red thin line" ... η πρώτη σκέψη παίρνει σάρκα και οστά και γεννάται εδώ μετά από έναν πολύ επώδυνο τοκετό ...
Από τότε πολλά έχουν αλλάξει όμως κάποια πράγματα έχουν μείνει σταθερές αξίες...
Κάποιοι φίλοι που με ακολούθησαν από έναν εντελώς διαφορετικό χώρο τοτε που ως Lady of Avallon είχα χτίσει το κάστρο μου και είχε κλειστεί εκεί μέσα... Δυο συνεχείς βραβεύσεις για το πιο δημοφιλές χωρο στα windows.live.spaces... το πιο πλούσιο σε δώρα κι αφιερωσεις βιβλίο επισκεπτών και 623 φίλοι που κάποιοι κακοπροαίρετοι ονόμασαν αυλικούς...
Αναμνήσεις τόσο μακρινές πια και πραγματα που πλέον στα μάτια μου φαντάζουν τόσο ανούσια...
Λίγοι κατάλαβαν ότι ο τίτλος αυτός δεν επιλέχθηκε από μεγαλομανία αλλά από αγάπη για την Κυρά του Αβαλον (και ταύτιση γιατί μου μοιάζει)... την Κυρά της Λίμνης που ως ιέρεια του μυθικού νησιού θεράπευε όλους τους πόνους...και που ζούσε τη ζωή της προστατευμένη και αποκομένη στο μαγικό αυτό νησί όπου πόνος και θάνατος δεν υπήρχε ανάμεσα σε στοιχειά και νεράϊδες...
Λίγοι επίσης κατάλαβαν οτι τα τείχη του Αβαλον χτίστηκαν για να σηματοδοτήσουν τα όρια της ψυχής μου που κανείς δεν ήθελα να πλησιάσει... (αν και τελικά δε τα κατάφερα... γιατί όταν έλθει ο κατάλληλος όλα τα τείχη γκρεμίζονται...)
Κάποιοι (ευτυχώς λίγοι) βλέποντας τους φίλους που ειχανε μαζευτεί γύρω μου και τους αποκαλούσανε με κακοήθεια αυλικούς... τσιράκια...οπαδούς υποβιβάζοντάς τους... Μάταια έκανα κάποιες αναρτήσεις για να καταλάβουν... οταν ο φθόνος θολώνει τη σκέψη τίποτα δε φερνει ξαστεριά στο μυαλό...
Και μια μέρα ξαφνικά όλα χάθηκαν (όταν έγινε η συγχώνευση του windows live με το wordpress)... όλη εκείνη η ατμοσφαιρικότητα του χωρου μου χάθηκε... σε μια στιγμή χάθηκε το όμορφο κάστρο και το βιβλίο επισκεπτών με τα 3,651 μέχρι τότε δωρα... εξαφανίστηκαν οι υπέροχες εικόνες που διακοσμούσαν το χωρο.. σώπασαν οι μελωδίες της Loreena McKennit που τόσο όμορφα έντυνε το χωρο με την κέλτικη μουσική της... Ο χωρος έπαυσε πια να είναι ίδιος και βρήκα έτσι την δικαιολογία να τον εγκαταλείψω και να πάω σε ένα άλλο μέρος να κάνω μια νέα αρχή χωρίς να δώσω τη νέα διεύθυνση στην παλιοπαρέα... Μόνο 2 άτομα τη μάθανε... ήθελα να ξεκινήσω σε νέες βάσεις μακρυά από το κάστρο και τις ομίχλες του Αβαλον σε ένα πιο ευάερο και ευήλιο ταπεινό σπίτι, σε εντελώς διαφορετικό ύφος και θεματολογία.
Από τότε άλλαξα πολύ...
Ετσι περίπου για 2 χρόνια δεν αλληλεπιδρούσα με τα άλλα μπλογκ... έγραφα μονο τα δικά μου...ενιοτε διάβαζα μα δεν σχολίαζα...γινόμουν αναγνώστρια με ιδιωτική παρακολούθηση να μη φαίνεται το μπλογκ μου πολύ...να μη μαζέψει πολύ κόσμο κι έχω πάλι τα ίδια...
Κι όμως... οι φίλοι σιγά σιγά άρχισαν να μαζεύονται στο χωρο μου και το πρώτο μεηλ που λαμβάνανε από μένα ήταν που τους παρακαλούσα να μη με βάλουν στη λίστα των μπλογκ που διαβάζουν... να μη φαίνομαι πολύ... να μη διαφημίζομαι....(έκανα και ολόκληρη ανάρτηση γι'αυτό)
Επειτα φρόντισα το μπλογκ μου να μην γίνεται ορατό στο google δε με ενδιαφέρανε πια οι προβολές γι'αυτό και δεν έχω βάλει μέχρι σημερα και το συγκεκριμένο χαρακτηριστικό...
Εστειλα και μεηλ στα top blogs να με αφαιρέσουν από την λίστα τους... και δεν έβαλα τα κουμπάκια εκείνα για να διαφημίζομαι στο facebook ή όπου αλλού. Θεωρώ ότι πια είμαι μεγάλο παιδί και δεν έχω ανάγκη την επιβεβαίωση και την επιβράβευση (γι'αυτό και από την αρχή έκανα ανάρτηση και είπα ότι δε δέχομαι βραβεία... ) ούτε βέβαια αυτοπροσδιορίζομαι μέσα από τούτο εδώ το μπλογκ... απλά μοιράζομαι τις σκέψεις μου και τα συναισθήματά μου...
Παρόλ'αυτά οι φίλοι εδώ λίγοι και καλοί με δέχτηκαν όπως είμαι... και υπέμειναν την παραξενιά μου αυτή γιατι παίρνανε αγάπη, τρυφερότητα και φως από τις αναρτήσεις μου όπως εύστοχα είχε πει κάποια ψυχή... :)
Kαι παρόλο που πήρα όλα αυτά τα μέτρα σήμερα από περιέργεια για πρώτη φορά κοίταξα τα στατιστικά μου... 79.325 προβολές δεν είναι λίγες για τον μικρό αριθμό των φίλων που έχω και βέβαια ξέρω ότι μέχρι και η τελευταία είναι από φίλους που αγαπούν να με διαβάζουν και δεν μπήκαν τυχαία από το google ή από περιέργεια επειδή με βρήκανε στο facebook ή στα top blogs...
Αφιερωμένο...
Cast your eyes on the
ocean… cast your soul to the sea… when the dark night seems endless please
remember me…
Υ.Γ. Νιώθω πως ένας ακόμη κύκλος κλείνει... συγνώμη για την πολυλογία μου... δε το συνηθίζω... θα'ναι μάλλον η τελευταία...
Ειναι η ανάρτηση που ανοίγει όλες τις πόρτες του παραδείσου... Την διαβάζεις ξανά και ξανά και κόβεις το λαιμό σου ότι είναι γραμμένη για σένα... (καλά κοπελιά μη βάζεις και στοίχημα γιατί θα το χάσεις...) Ταιριάζει γάντι στη Μαίρη αλλά όταν την δει η Καίτη θα νομίσει ότι είναι για κείνη... Υποννοεί ότι είναι αφιερωμένη στην Ελένη αλλά και η Γιωργία βλέπει σ'αυτήν κομμάτια της και κείνον... Μη μου πειτε ότι ποτέ σας δεν έχετε δει..! Εχει βρωμίσει ο τόπος από τέτοιες... Και ζήσανε αυτές καλά... (κοιμώμενες τον ύπνο του δικαίου) και αυτός καλύτερα....
Κάθε μέρα ολοένα μικραίνω και πιο πολύ μέχρι στο τέλος να γίνω μια μικρή μουτζούρα στον ολόλευκο καμβά σου...
Θαρρώ το ξες καλά πως δε μ'αρέσει τούτο... μισώ φρικτά τις μουτζούρες ... ποσο μάλλον όταν σηματοδοτούν την αντίθεση άσπρου μαύρου στον καμβά... ποτέ δε μ'αρέσανε τα σκίτσα γι'αυτό ακριβώς το λόγο...
Θέλω πιότερο να γίνω ΧΡΩΜΑ...ειδάλλως να εξαφανιστώ...
Κόκκος άμμου να γίνω σε μια παραλία να με θωπεύει η θάλασσα μα όχι ένα μικρό λαβωμένο τιποτάκι...οχι ξανά...
Θα μ'αφήσεις να γίνω?
Εκείνο... το μόνο που φώτιζε στα σκοτάδια της... το μόνο που μπορούσε ν'αφουγκραστεί το λυγμό της ψυχής της... και να καταλάβει τη γλώσσα της καρδιάς της..
Φέτος δεν είχα όρεξη να στολίσω...
Κάτι η κρίση και η δυστυχία των ανθρώπων γύρω μου που με εμπόδιζε να κάνω τις συνηθισμένες μου εξτραβακάντζες κάτι η καταιγίδα που ψυχανεμιζόμουν ότι ερχόταν καιρό τώρα (αλήθεια με φοβίζω ώρες ώρες με την διαίσθησή μου...) είπα φετος να στολίσω λιτά κι απέριττα...
Ενα στεφάνι έξω από την πόρτα... ένα μέσα απ'αυτήν... λαμπάκια και στολίδια στην τεράστια αράλια στο σαλόνι μου... και πολλά κεράκια... γέμισα όλα μου τα φαναράκια με κεράκια που φέτος δεν ξέρω γιατί, τα ανάβω καθημερινά με το που πέφτει ο ήλιος να μου κάνουνε παρεϊτσα...εκεί δίπλα στο τζάκι με ένα ποτήρι κόκκινο κρασί και τις αναμνήσεις μου να μου βγάζουνε κοροϊδευτικά τη γλώσσα και να με περιγελούν που τόσο καιρό τους έδωσα τροφή και στέγη μέσα μου... (χαζή Λιακάδα... ποτέ δε μαθαίνεις...)
Σήμερα είπα να μην επιτρέψω στα άσχημα και στην υποκρισία να μπαίνουν στα μάτια μου... να μπει και λίγη ομορφιά...λίγη αγνότητα που μόνο η φύση μπορεί να μας προσφέρει... και επειτα σκέφτηκα να τη μοιραστώ μαζί σας... (ήταν πολύ όμορφη εικόνα για να την κρατήσω μονο δική μου...)
Η χθεσινή μπόρα έριξε όσα φύλλα είχανε απομείνει πάνω στην αμπέλοψη... και η πανδαισία αυτή χρωμάτων, το έντονο των φύλλων με το παστέλ του ουρανού με εμπνεύσανε τόσο που το απόγευμα πήγα κι αγόρασα καμβά να το αποτυπώσω... Ξετρύπωσα τα πινέλα μου και πριν λίγο άρχισε να σχηματίζεται ένα όμορφο αποτέλεσμα... Ευελπιστώ να τα καταφέρω να το τελειώσω μέχρι τα Χριστούγεννα γιατί έχω κολλήσει λίγο στον γκριζο ουρανό... ως Λιακάδα δεν είναι και ότι καλύτερο για μένα...
Ούτε σήμερα έχουμε μουσική...Πενθώ τη χαμένη μου αθωότητα...
Φοριέται πολύ τελευταία...
Από φίλους... από εραστές ... από αδελφές...
Πάει με όλα...
Mε γέλια... με δάκρυα...με κρασί μπροστά στο τζάκι... με παρέα στο msn... με τύψεις...
Θεωρείται από κάποιους πανάκεια...
Λένε πως...
Σαν το λωτό σε κάνει να ξεχνάς τα άσχημα... (αυτά που είδαν τα ματάκια σου και που άκουσαν τα αυτάκια σου)
Διώχνει τις καούρες στο στομάχι...κι εκείνη την αίσθηση ξυνίλας που'χεις από προχθές...
Καταπολεμά τον πονοκέφαλο και αυτή την αίσθηση αηδίας που έχει κολλήσει τελευταία μέσα σου και δε λεει να βγει...
Προκαλεί οργασμό αν δοθεί με τα ανάλογα "συνοδευτικά" την κατάλληλη στιγμή...
Στο τσακίρ κέφι σου πετά μια λοβοτομή για να ξεχάσεις όχι μόνο τα άσχημα αλλά και το ποιος είσαι... Ενα reset και επανεκίννηση λοιπόν...
Σε κάνει να ονειρεύεσαι όμορφα πράγματα...
Ετσι λένε... Είναι όμως έτσι?...
Γιατί εγώ την άκουσα μέσα σε μια βδομάδα από δυο διαφορετικά άτομα ... και παρόλ'αυτά και αηδία ακόμα νιώθω και πονοκέφαλο στην αριστερή μου πλευρά που δε λέει με τίποτα να φύγει....αρα δεν έχει πια καμμία απολύτως επίδραση πάνω μου... Προσωπικά θεωρώ ότι τελικά είναι μια πολύ υπερεκτιμημένη φράση...
Ο ένας μετά από 4 χρονια στην "ξενιτειά" (για την ακρίβεια σε άλλον πλανήτη) έβγαλε φτερά στα πόδια κι αποφάσισε να πάρει τη μεγάλη απόφαση να τινάξει την ζωή του στον αέρα για να είναι μαζί μου.
Ο άλλος με βαρίδια τις ενοχές στα πόδια του αποφάσισε μετά από 5 χρόνια γνωριμίας ότι με αγαπά... Εντελώς ξαφνικά... από το πουθενά ξεφούρνισε τη μαγική λεξούλα που όλα τα γιάνει προφανώς ως μέσο εξιλέωσης πάνω σ'έναν καβγά....
Στο ενδιάμεσο κάποιες άλλες γυναίκες - παράπλευρες απώλειες της ανωριμότητάς τους...
Ξέρετε κάτι? Αν το να μ'αγαπάτε σημαίνει τόσο πολύ πόνο δε θέλω να με αγαπάτε...
Θέλω να μείνετε μακριά μου... πολύ μακριά μου... Και οι δυο...
Και μετά αναρωτιέστε κιόλας γιατί οι μισές γυναίκες "κλειδώνονται" και οι άλλες μισές είναι λεσβίες... Εκεί μας οδηγείτε...
Χωρίς μουσική... μόνο με συναισθηματα... Μουσική βάλτε εσείς σήμερα...
Αν η μουσική είναι οι νότες της ψυχής μας... σήμερα δε βγάζω πολύ ωραία μουσική...
πως νιώθω... Εσπευσες μόνο να πεις πως νιώθεις εσύ... Πάνω απ'ολα εσύ...Εγωϊστικέ μου αλλε εαυτέ... Νιώθω και γω όμως ξέρεις... Νιώθω απογοητευμένη... Αποσβολωμένη... Πληγωμένη... Προδομένη... Αηδιασμένη... Πεθαμένη... Μα πάνω απ'όλα νιώθω εσένα... μέσα μου....ακόμη............................
Ο καθρέπτης έσπασε... χιλιάδες τα κομμάτια του... χωθήκανε μέσα μου...κάνανε επιτέλους την καρδιά μου να πάψει πια να χτυπά... τα μάτια μου να πάψουνε πια να βλέπουν... κοψανε τη γλώσσα μου να πάψει να σκορπάει πανικό.... επιτέλους σιωπή...
- Τι κάνεις μικρή μου? - Καλά εσύ? (μου λείπεις) - Τι θες? - Θέλω ότι θες... - Θέλω να θες τα πάντα! - Θέλω να μην πονέσωξανά... αυτό μόνο... - Μη φύγεις... - Δε φεύγω... είναι οι περιστάσεις που με διώχνουν... - Σε νιώθω ήδη μακρυά... μου λείπεις... - Γίνε ευτυχισμένος... για μένα... μπορείς? - Δεν έχω λόγια... θέλω να σε δω... - Ερωτεύσου την ... μπορείς... - Εσύ είσαι κάτι διαφορετικό για μένα κάτι μεγάλο...είσαι ο άνθρωπός μου... - Σου αξίζει το καλύτερο... τίποτα λιγότερο... - ........................Φεύγεις το νιώθω... - Ποτέ δε θα φύγω... Ηλθα για να μείνω με τον ένα ή τον άλλον τρόπο... - Θέλω να σε δω... - ...... - Γμτ μίλα επιτέλους! Σε χρειάζομαι... - Πονάω... - Σε θέλω... - Ελα... - Φεύγεις το νιώθω... - Σα παιδί κάνεις που του πήρανε το παιχνίδι του... Εγώ από την αρχή ήξερα ποια είναι η θέση μου σε τούτο το παιχνίδι... και την εχω αποδεχτεί...καλό είναι να το αποδεχτείς κι εσύ... - Μείνε... - Ηρθα στη ζωή σου για να είμαι κοντά σου στα δύσκολα και να χαίρομαι
όταν σε βλέπω ευτυχισμένο...Ηξερα πως θα ερχόταν η στιγμή αυτή ξανά... ξέρω την κίνηση που πρέπει
να κάνω για να μη βγω ούτε εγώ ούτε εσύ χαμένος... - ΜΕΙΝΕ! - Καλά τι φωνάζεις τωρα? - Για να με ακούσεις, να με δείς. Δεν θέλω να
εισαι έτσι. ΔΕΝ ΘΕΛΩ ΤΟ ΚΑΤΑΛΑΒΑΙΝΕΙΣ ? - Ξέρεις πόσο μου λείπεις? Μακάρι τα πράγματα να ήταν διαφορετικά... - Θέλω τώρα να σ'αγγίξω... - Είναι το σύνδρομο του καθρέπτη... - Είναι κι αυτή η απόσταση γμτ! -...... - Μείνε... - Πρέπει... για το καλό και των δυο μας... - ....... - Σ'ευχαριστώ που υπάρχεις... - Σ'ευχαριστώ που υπήρξες...
Λόγια
βουβά … που για λίγο μόνο τα δανείστηκε και τώρα έπρεπε να
επιστραφούν.
Στάθηκε
στην άκρη του γκρεμού... από εκεί μπορούσε να αγναντεύει τον ορίζοντα και το οργισμένο ποτάμι που κυλουσε κάτω απ'τα
πόδια της...
Σαν
νύμφη έμοιαζε της πρωινής δροσιάς , ακίνητη , πικραμένη
από την απουσία στάθηκε κι άνοιξε τα χέρια . Ξεχύθηκαν από την αγκαλιά της λόγια
και χρόνια περασμένα... αναμνήσεις γλυκές... κύλησαν στις πέτρες, κατηφόρισαν και χάθηκαν στα νερά
του ποταμού κι εκείνη απέμεινε να στέκεται εκεί σαν άυλη παρουσία, ολομόναχη και πάλι με μάτια
σαν αστέρια να κοιτά τον ουρανό.
Αδραξε
ο άνεμος τα σύννεφα για χάρη της, τα παραμέρισε κι άφησε μια ηλιαχτίδα να έρθει να την
τυλίξει μέσα στην ζεστή αγκαλιά της... να δώσει πνοή στην άδεια καρδιά
της...
Σκούπισε
τα μάτια της, μια τελευταία ματιά έριξε στο σκοτεινό ποτάμι και πήρε τον δρόμο
της επιστροφής.
«
Δανεικά ήταν , όχι χαρισμένα… είναι καλύτερα έτσι , για όλους ... σκέφτηκε»
« Αύριο
… ψιθύρισε… Αύριο θα κάνω μια καινούργια αρχή
»
