Τα παιδία παίζει...

- Τι κάνεις μικρή μου?
- Καλά εσύ? (μου λείπεις)
- Τι θες?
- Θέλω ότι θες...
- Θέλω να θες τα πάντα!
- Θέλω να μην πονέσω ξανά... αυτό μόνο...
- Μη φύγεις...
-  Δε φεύγω... είναι οι περιστάσεις που με διώχνουν... 
- Σε νιώθω ήδη μακρυά... μου λείπεις...
-  Γίνε ευτυχισμένος... για μένα... μπορείς?
- Δεν έχω λόγια... θέλω να σε δω... 
- Ερωτεύσου την ... μπορείς...
- Εσύ είσαι κάτι διαφορετικό για μένα κάτι μεγάλο...είσαι  ο άνθρωπός μου... 
-  Σου αξίζει το καλύτερο... τίποτα λιγότερο... 
- ........................Φεύγεις το νιώθω...
- Ποτέ δε θα φύγω... Ηλθα για να μείνω με τον ένα ή τον άλλον τρόπο...
-  Θέλω να σε δω...
- ......
 - Γμτ μίλα επιτέλους! Σε χρειάζομαι...
- Πονάω...
- Σε θέλω...
- Ελα...
- Φεύγεις το νιώθω...
- Σα παιδί κάνεις που του πήρανε το παιχνίδι του... Εγώ από την αρχή ήξερα ποια είναι η θέση μου σε τούτο το παιχνίδι... και την εχω αποδεχτεί...καλό είναι να το αποδεχτείς κι εσύ... 
- Μείνε...
-  Ηρθα στη ζωή σου για να είμαι κοντά σου στα δύσκολα και να χαίρομαι όταν σε βλέπω ευτυχισμένο...Ηξερα πως θα ερχόταν η στιγμή αυτή ξανά... ξέρω την κίνηση που πρέπει να κάνω για να μη βγω ούτε εγώ ούτε εσύ χαμένος...
- ΜΕΙΝΕ!
- Καλά τι φωνάζεις τωρα?
- Για να με ακούσεις, να με δείς. Δεν θέλω να εισαι έτσι. ΔΕΝ ΘΕΛΩ ΤΟ ΚΑΤΑΛΑΒΑΙΝΕΙΣ ? 
- Ξέρεις πόσο μου λείπεις? Μακάρι τα πράγματα να ήταν διαφορετικά...
- Θέλω τώρα να σ'αγγίξω...
-  Είναι το σύνδρομο του καθρέπτη...
- Είναι κι αυτή η απόσταση γμτ!
-...... 
- Μείνε... 
- Πρέπει... για το καλό και των δυο μας...
- .......
- Σ'ευχαριστώ που υπάρχεις...
- Σ'ευχαριστώ που υπήρξες...

Λόγια βουβά … που για   λίγο μόνο τα δανείστηκε και τώρα έπρεπε να επιστραφούν.

Στάθηκε στην άκρη του γκρεμού... από εκεί μπορούσε να αγναντεύει τον ορίζοντα και το οργισμένο ποτάμι που κυλουσε κάτω απ'τα πόδια της...

Σαν νύμφη έμοιαζε της πρωινής δροσιάς , ακίνητη , πικραμένη από την απουσία στάθηκε κι άνοιξε τα χέρια . Ξεχύθηκαν από την αγκαλιά της λόγια και χρόνια περασμένα... αναμνήσεις γλυκές... κύλησαν στις πέτρες, κατηφόρισαν και χάθηκαν στα νερά του ποταμού κι εκείνη απέμεινε να στέκεται εκεί σαν άυλη παρουσία, ολομόναχη και πάλι με μάτια σαν αστέρια να κοιτά τον ουρανό.

Αδραξε ο άνεμος τα σύννεφα για χάρη της, τα παραμέρισε κι άφησε μια ηλιαχτίδα να έρθει να την τυλίξει μέσα στην ζεστή αγκαλιά της... να δώσει πνοή στην άδεια καρδιά της...

Σκούπισε τα μάτια της, μια τελευταία ματιά έριξε στο σκοτεινό ποτάμι και πήρε τον δρόμο της επιστροφής.

« Δανεικά ήταν , όχι χαρισμένα…  είναι καλύτερα έτσι , για όλους ... σκέφτηκε»

« Αύριο … ψιθύρισε… Αύριο θα κάνω μια καινούργια αρχή »

Ακου... χάρισέ της το...