Αδιέξοδη αγάπη...

Ακολουθούσε καχύποπτος το βλέμμα της.
Την κατασκόπευε.
Στα λόγια της αναζητούσε μαζοχιστικά την απάτη και το ψέμα.

Ποιoν να σκεφτόταν άραγε, όταν ξαναμμένη αναζητούσε τον έρωτά του;
 
Και τις νύχτες…
Ποιον ονειρευόταν  κι αγκομαχούσε;
Αφουγκραζόταν έντρομος το παραμιλητό της...

Στο πίσω μέρος του μυαλού του τριγυρνούσε η εικόνα του αιώνιου Άλλου.

Φυλακή! Να μπει φυλακή να μην φοβάμαι…!

Αλλά κι εκεί θα της έμενε η φαντασία. Θα της έμενε η σκέψη.
Και αλίμονο, οι αναμνήσεις…
Δεν υπάρχει δρόμος… είναι αδιέξοδη τέτοια αγάπη…
Ανασαίνει μονάχα, όταν έχει πια φύγει…

 

Προμηθέας δεσμώτης!

Αστείο μου φαίνεται, τρελό μου φαίνεται, αλλά η πραγματικότητα βρίσκει τους πιο ευφάνταστους τρόπους να σε κάνει να αμφιβάλεις ακόμα και για το ίδιο σου το λογικό.

Αυτή η ειρωνία του να λές: … «Αυτό? Εγώ, Ποτέ!» και την άλλη στιγμή να δίνεις ρεσιτάλ στο ρόλο, με στέλνει για βρούβες.

Η αντοχή μας πάνω από όλα σε αυτές τις καταστάσεις είναι απίστευτη. Τη μια στιγμή δεν μπορούμε να πιστέψουμε στα μάτια μας και την άλλη, πλήρως προσαρμοσμένοι στο σενάριο ψάχνουμε να εμβαθύνουμε, να φιλοσοφήσουμε και να γελάσουμε με την π…. τη ζωή.

Κουνάω το κεφάλι μου και γράφω, μην μπορώντας ούτε και η ίδια να πιστέψω στις στροφές του εαυτού μου. Ποπ, Τανγκό, Passo doble και χιπ χοπ. ΄Ολα σε μια πίστα., με πρωταγωνίστρια, κριτική επιτροπή και κοινό εμένα, να καγχάζω, να γιουχάρω, να βαθμολογώ, και να ιδρώνω δίνοντάς τα όλα.

Τουλάχιστον τα δίνω όλα· δεν κρατάει αυτό το άτιμο το σαρκίο ούτε ένα ευρώ για το εισiτήριο της επιστροφής. Το κορμί φευγάτο, και η ψυχή να κρατάει τα τελευταία οχυρά. Στηθείτε, χαμογελάστε, και μετά από μια εβδομάδα περάστε να μας πείτε αν πόνεσε. Γιατί όταν ξεμουδιάσετε, θα το νοιώσετε. Όλο!

Eτσι είναι, μονολογώ. Τα μεγάλα χαστούκια τα τρως όρθιος, και ούτε που προλαβαίνεις να ανοιγοκλείσεις τα μάτια. Καταλαβαίνεις τον πόνο μετά απο καιρό, εντελώς ετεροχρονισμένα και τρελαίνεσαι.

Eτσι είναι ο θάνατος, ο χωρισμός, η αρρώστια, το μίσος, η ζήλεια, και το σαράκι του ανεκπλήρωτου έρωτα.  
Eτσι είναι ό,τι μας τρώει την ψυχούλα μας, μας σκοτεινιάζει το βλέμμα, και κλέβει το χαμόγελό μας. Το πραγματικό. Oχι αυτό το δήθεν, το ψεύτικο.

Αδυσώπητο, αδηφάγο και μη αναστρέψιμο είναι το προσωπικό σαράκι του καθενός μας…

Μου θυμίζει το μύθο του Προμηθέα, που βρίσκεται σιδηροδέσμιος στον Καύκασο, με το όρνεο να του τρώει το συκώτι και κάθε μέρα αυτό να ξαναγίνεται.

Γιατί? Για την αγάπη. Πόνεσε πολύ ο άμοιρος ο Προμηθέας για την αγάπη που είχε στους ανθρώπους.. Τιμωρήθηκε γι αυτήν. Και μετά ήρθε ο Ηρακλής και έκοψε τις αλυσίδες που κρατούσαν δέσμιο τον Προμηθέα και τον ελευθέρωσε απο το μαρτύριό του.

Ετσι απλά…

Ξέρω έναν τέτοιο άνθρωπο που τρέφεται για να τρέφει τον πόνο της αγάπης του. Και όλη τη ματαιότητα του πόνου του τη μεταλλάσσει σε όνειρα, για να αντέξει και να πονέσει αύριο περισσότερο. Άσκεφτο να τον πω? Ερωτευμένο να τον πω? Προμηθέα θα τον πω.!
Γιατι ταμπέλες στους ανθρώπους δεν μου αρέσει να βάζω. 
Γιατί ο πόνος, όποιος και να ναι’ είναι ιερός. 
Και γιατί πιστεύω πως όσο μέσα μας βρίσκεται ένας Προμηθέας που βασανίζεται, βρίσκεται και ένας Ηρακλής που απελευθερώνει. 
Φτάνει να τον αφήσουμε να σπάσει τις αλυσίδες. Φτάνει να τον αφήσουμε!

Σφήνα

Ερχομαι τρέχοντας προς το μέρος σου...
Eχεις το βλέμμα κολλημένο πάνω μου... γέρνεις το κεφάλι και μου χαμογελάς...δεν είναι η ιδέα μου... με βλέπεις... με τα ματια καρφωμένα πάνω μου μου χαμογελάς πονηρά... κι ενώ εγώ έχω φτάσει σχεδόν μπροστά σου έρχεσαι τρέχοντας και μπαίνεις μπροστά μου!
Γιατί βρε μλακα μου κάνεις σφήνα?!!!
Γιατί πετάγεσαι σαν την πορδή την τελευταία στιγμή και μου κόβεις το δρόμο?
Για να πέσω πάνω σου???
Η για να πέσω στο απέναντι γωνιακό κατάστημα?
Ναι καλά το καταλάβατε... παραλίγο να τρακάρω μ'ένα πανίβλακα!

Υ.Γ Πήρατε και μια ιδέα για το πως εκφράζομαι όταν βγαίνω από τα ρούχα μου...και πως ξορκίζω το κακό: με μουσική!

O Mίμης κι η κοπριά...

Μια φορά κι έναν καιρό ήταν ο Μίμης ένα μικρό σπουργίτι…

Το πρώτο χιόνι που έπεσε εκείνη τη χρονιά  (τον πρώτο χειμώνα που βίωνε ο Μίμης) ήταν πραγματικά μια δύσκολη στιγμή για κείνον. Δεν είχε ξαναδεί ποτέ του χιόνι και τρόμαξε…

Τα φτερά του σκεπάστηκαν από ένα λεπτό στρώμα πάγου και δυσκολευόταν πολύ να πετάξει.  Όταν η δεύτερη χιονοθύελλα  παραλίγο να τον σκοτώσει άρχισε να σκέφτεται σοβαρά μήπως θα έπρεπε να πετάξει λίγο πιο νότια μαζί με τα άλλα πουλάκια.  Ετσι ένα γκρίζο πρωϊνό του Γενάρη τράβηξε προς το νότο.

Πριν προλάβει να καλύψει 5 μίλια τα φτερά του άρχισαν να καλύπτονται από πάγο.

Μην μπορώντας να κρατηθεί πια στον αέρα έπεσε αναίσθητος στο έδαφος.

Όταν το μυαλό του καθάρισε, συνειδητοποίησε πως είχε πέσει στη μέση ενός αχυρώνα.  Εκείνη ακριβώς τη στιγμή, τον πλησίασε ένα πελώριο ζώο που κατάλαβε πως ήταν αγελάδα. Την είδε να προχωράει προς το μέρος του, αλλά ήταν πολύ μουδιασμένος και εξαντλημένος για να πετάξει μακριά από τις μεγάλες οπλές της.

Ακριβώς τη στιγμή που η αγελάδα βρέθηκε από πάνω του, προς μεγάλη του έκπληξη και τρόμο, άδειασε το έντερό της πάνω του.

Ενώ η κοπριά τον σκέπαζε, ο Μίμης σκέφτηκε πως είχε έρθει η ώρα να πεθάνει. Δεν χρειάστηκαν όμως παρά λίγα δευτερόλεπτα για να καταλάβει πόσο υπέροχα ζεστή ήταν η γελαδίσια κοπριά.  Ενιωσε τόσο καλά, ώστε έβγαλε το κεφάλι του από το σωρό και άρχισε να τιτιβίζει.

Η μοίρα θέλησε μια γάτα, που εκείνη την ώρα τριγυρνούσε στον αχυρώνα, να ακούσει τα τιτιβίσματα του Μίμη.  Βλέποντας το νεαρό σπουργίτι στο έδαφος, ξέθαψε τον Μίμη από την κοπριά και τον έφαγε.

Η ιστορία του Μίμη μας προσφέρει 3 ηθικά διδάγματα, οπότε και ο θάνατός του δεν είναι μάταιος:

 -Οσοι σε έχουν χεσμένο δεν είναι κατ’ανάγκην εχθροί σου.

 -Οσοι σε βγάζουν από τα σκατά δεν είναι κατ’ανάγκην φίλοι σου.

 -Αν νοιώθεις όμορφα και ζεστά μέσα στα σκατά κράτα το στόμα σου κλειστό(σκάσε) και απόλαυσέ το!

Doggy style...

Eλαβα πρόσκληση από την Κατερίνα για να παίξω αυτό το σκυλοπαίγνιο... (συγνώμη αλλά εγώ τα λέω αυτά παιχνίδια και όχι βραβεία...)

1. Ποια η αγαπημένη σου ράτσα σκύλου;

Προτιμώ πάντα φάτσα κι όχι ράτσα... Ομως μ'αρέσουν περισσότερα τα μεγαλόσωμα μαλλιαρά σκυλιά (τα κοντότριχα όχι τόσο) Οσο πιο μεγάλο τόσο το καλύτερο... (βλ. μαντρόσκυλα, κοπρόσκυλα, γλυκόσκυλα...)
Αν όμως μου έλεγαν να διαλέξω θα μου άρεσαν πολύ τα ριτρίβερ, τα λυκόσκυλα και τα bearded collie. Aπό κοντότριχα τα ροτβάιλερ και τα πιτ μπουλ...


2.Σε ποιο ζώο έχεις ιδιαίτερη αδυναμία;

Στα σκυλιά... με τρελλαίνει η δια βίου δέσμευση και πιστη που'χουν στον άνθρωπο...
Εχω στερηθεί πολλά γι'αυτά... ειδικά για τα αδέσποτα που κάνω χρόνια μεγάλο αγώνα στειρώνοντας και περιθάλπτοντας μέχρι να τους βρω σπίτι για υιοθεσία... Ομως η γαλήνη που αισθάνεσαι στο τέλος όταν έχεις βολέψει ένα ζωο σε ένα σπίτι είναι απαράμιλλη...


3.Έχεις κατοικίδια και αν ναι τι ζωάκια είναι;


Μεγάλωσα από μικρό παιδί με ζώα οπότε δε μπορώ να φανταστώ τη ζωή μου χωρίς αυτά...
Σου δίνουν τόση χαρά και τρυφερότητα... Μικρή είχα και μια πάπια την Μπαρντό... Μπριζίτ Μπαρντό... όπου πήγαινα με ακολουθούσε...
Σήμερα ζω σε διαμέρισμα και έχω 2 γάτες (είχα 20 χρόνια να αποκτήσω γάτα αλλά έτυχαν ... :)  και ένα σκύλο.


 4. Εσύ πως περνάς τα απογεύματα με τους καλύτερους σου φίλους;

Δεν έχω συγκεκριμένη ώρα που ασχολούμαι... εκτός από το σκύλο που τον βγάζω τις τυπικές βόλτες για τουαλέτα... Οι γάτες περπατάνε μπροστά στην οθόνη μου όταν γράφω... ενίοτε πληκτρολογούν με τα πατήματά του τα δικά τους... Χαδάκια και φιλάκια μοιραζόμαστε ολημερίς κι ολονυχτίς...

Και γω τώρα θα καλέσω στο παιχνίδι:

Levina 
Vanilla
Sailor
Μυστήριο κορίτσι
mellisali
 

Σινιάλο...

Γυμνή στάθηκα... της ψυχής μου τα μαύρα σκοτάδια ντύθηκα απόψε και σε κάλεσα...
Την κόκκινη κορδέλα άπλωσα πάνω μου για σένανε σινιάλο κι η ψυχή μου γονάτισε στον ήχο του έρωτα... ακούγοντάς τη φωνή σου...
Καλό ξημέρωμα στου ονείρου μου τη ράχη...στο άπειρο κι ακόμη παραπέρα...

BLISS..........

Οιωνός...

 Μπορεί το σύμπαν να μην συνομοτεί να πετύχετε αυτό που θέλετε (καρατσεκαρισμένο και μην ακούτε πάσης φύσεως ρομαντικούς Κοέλιους) είναι όμως απολύτως σίγουρο ότι το σύμπαν είναι νοήμων... και προσπαθεί να σας κοινωνήσει τα μυστικά του...

Είναι φορές -και κάποιες στιγμές της ζωής μας αυτό είναι πολύ έντονο- που διαρκώς βλέπουμε σημάδια γύρω μας σαν κάποιος να προσπαθεί να μας πει κάτι...
Κάποιοι το λένε συμπτωση... κάποιοι άλλοι οιωνό... και οι επιστήμονες που έχουνε ασχοληθεί πολύ με το θέμα το λένε ροή... ή αλλιώς συγχρονικότητα.
Οσο περισσότερο είσαι εναρμονισμένος με το σύμπαν τόσο περισσότερο εκεινο σου δίνει σημάδια και σου δείχνει το δρόμο...
Πριν μερικά χρονια που περπατούσα στην Αθήνα βγαίνοντας από το λεωφορείο το μυαλό μου εντελώς ξαφνικά και αναίτια ήρθε σε ένα συμμαθητή από το Λύκειο... ένα μεγάλο μου έρωτα που δεν ολοκληρώθηκε... Την ώρα που ΄στριβα τη γωνία βιαστική με το κεφάλι κατεβασμένο χωμένο σε τέτοιες σκέψεις έπεσα πάνω σε κάποιον. Μόλις σήκωσα το βλέμμα να ζητήσω συγνώμη είδα με μεγάλη μου έκπληξη τον άνθρωπο που μόλις σκεφτόμουν... τον συμμαθητή που είχα να δω 15 ολόκληρα χρόνια και που είχα να σκεφτώ τουλάχιστον 10. Γελάσαμε, αγκαλιαστήκαμε πήγαμε για καφέ, συζητήσαμε και θα μπορούσαμε να δώσουμε μια δεύτερη ευκαιρία μα δε τη δώσαμε.
Ετσι ένας κύκλος της ζωής μου έκλεισε αφήνοντας πίσω κάθε πικραμένη σκέψη.

Αλλη στιγμή σκέφτομαι κάποιο πρόβλημα και ανοίγοντας τυχαία ένα βιβλίο πέφτω σε μια φράση που μου δίνει τη λύση... σε ένα άρθρο σχετικό... σε ένα όνομα που μόλις σκεφτόμουν....
Ολα αυτα είναι σημάδια που πρέπει να έχουμε ανοιχτές τις κεραίες μας για να μπορούμε να τα αντιλαμβανόμαστε και να τα εκμεταλλευόμαστε.
Το σύμπαν είναι εκει και μας στέλνει καθημερινά μηνύματα... πληροφορίες...απαντήσεις.
Εμείς είμαστε ανοιχτοί στο να τ'ακούσουμε?

Σήμερα κι ενώ πεζοπορούσα με το ipod στα αυτιά σκεφτόμουν έντονα κάποιον. Την ώρα που τον σκεφτόμουν και ενώ πεζοπορούσα εδώ και 50' σε μια κατάφυτη από δέντρα περιοχή το μάτι μου έπεσε παραδόξως πάνω σε κάτι περίεργο. Λέω παραδόξως γιατί το μέγεθός του ήταν 1.5 εκ και ήταν εν μέσω φύλλων και πατημένων ελιών και καρυδιών (ναι έχω την χαρά να μένω σε τέτοια περιοχή και νοιώθω πραγματικά τυχερή κι ευλογημένη). Το οτι το μάτι μου πήγε και εντόπισε το αντικείμενο αυτό ίσως τελικά να μην είναι τόσο παράδοξο γιατί το μικρό αυτό πραγματάκι βρέθηκε ακριβώς μπροστά στο διάβα μου και ήμουν έτοιμη να το πατήσω μέχρι που το είδα και έσκυψα και το πήρα στα χέρια μου. Ηταν τόσο απίστευτο ... τόσο άψογο... μόνο το χέρι της φύσης θα μπορούσε να σμιλέψει με τέτοια τελειότητα μια ξεραμένη χιλιοπατημένη φλείδα από καρυδότσουφλο σε σχήμα τέλειας καρδιάς. (δυστυχώς δεν έχω πια φωτογρ.για να σας το ανεβάσω)
Χαμογέλασα... το πήρα προσεκτικά στην παλάμη μου και το έφερα σπίτι...
Τώρα ξέρω... τα καλύτερα είναι εμπρός...  :)

Υ.Γ Σε επόμενη ανάρτηση θα σας εξηγήσω πως να είστε μέσα στη ροή για να μπορείτε να διαβάζετε τα σημάδια γύρω σας.

Enchantment

Tι όμορφη πραγματικά λέξη…
Γήτευση…Γητειά… Μαγεία…
Enchanted … Μαγευμένος…
Aλήθεια, έχετε ποτέ νοιώσει έτσι?
Εχετε νοιώσει μαγνητισμένοι από ένα βλέμμα … τόσο που να έχετε πιαστεί στον ιστό του για πάντα?
Εχετε μαγευτεί ποτέ από ένα πρόσωπο τόσο που να έχετε χαθεί στο φως της αύρας του?
Εχετε δει ένα χαμόγελο τόσο φωτεινό και όμορφο που να μείνει μέσα σας για πάντα?
Εχετε δει κάποιον λουσμένο σε ένα φωτοστέφανο?
Σας έχει αγγίξει ποτέ ένα χέρι και να αποτραβήξατε το δικό σας γιατί δεν αντέχατε την ένταση?
Ισως να μην είναι όμως κι έτσι…
Ισως απλά να έχει μπει ένας παραμορφωτικός καθρέπτης ανάμεσά σας…
Ενας καθρέπτης που παραμορφώνει εικόνες, συνειδήσεις, συναισθήματα…
Σαν να έχει πέσει πάνω σας ένα μαγικό ξόρκι…για κάποιο λόγο άγνωστο σε σας...
Αν έχετε νοιώσει έτσι τότε ξέρετε τι θέλω να πω…
Και τότε σίγουρα ξέρετε πως τα μάγια αυτά δεν λύνονται καθόλου μα καθόλου εύκολα...
Καλή σας νύχτα...

Mou-stou-kou-lou-rou

Eίναι κάποιες φορές που σε πιάνει εκείνο το στριμάδικο απόλυτο υφάκι και λες:
Εγω? Αυτό? JAMAIS!
Κι όμως ζαμέ ξεζαμέ έρχεται κάποια στιγμή η ίδια η ζωή και σε ακυρώνει.
Σε βγάζει ψεύτη, υποκριτή...άκυρο...
Γιατί όχι μόνο σε έπιασε επαυτοφόρο να το κάνεις αλλά το έκανες ξανά και ξανά και κατ'εξακολούθηση γιατί σου άρεσε!
Και σου βγάζει η άτιμη τη γλώσσα και με ύφος χιλίων καρδιναλίων σα να έκανε την ανακάλυψη της πυρίτιδας σου λέει "Ποτέ μη λες ποτέ"

Ετσι λοιπόν και γω σαν όλους (ναι γιατί τι νομίζατε εγώ δεν είμαι σαν όλους?) έκανα αυτό που είχα πει ότι δε θα κάνω ποτέ: Aσχολήθηκα με το θέμα "μούστος".
Η αλήθεια είναι ότι δε θα το έκανα ποτέ αλλά αφενός είχα καλό κίνητρο (σταφύλια βιολογικής καλλιέργειας απο το αμπέλι μου στο χωριό) αφετέρου σκέφτηκα: αφού μπορεί ο μπατζανάκης του περιπτερά γιατί όχι κι εγώ?

Ετσι λοιπόν αποφάσισα να κουβαλήσω 2 ταψιά σταφύλια απ'το χωριό για να κάνω μουστοκούλουρα και μιας και το σταφύλι είναι φράουλα και "κακιές" γλώσσες με πληροφόρησαν ότι γίνεται ωραίο γλυκό είπα να κάνω κι ένα γλυκό σταφύλι... Κούνια που με κούναγε... γιατί ενώ η Λεβίνα μου είπε ότι πρέπει με ένα τσιμπηδάκι να ξεσποριάσω μια μια τις ρόγες το μεγάλο χαστούκι το έφαγα όταν ανακάλυψα ότι κάθε ρόγα δεν έχει ένα αλλά 2 και 3 κουκούτσια που έπρεπε να αφαιρεθούν με τόσο λεπτεπίλεπτο τρόπο ώστε να μην καταστραφεί η ρόγα...
Ενα σας λέω: Aνοιξε ο πισινός μου να είμαι καθισμένη σε μια καρέκλα από το πρωί μέχρι το απόγευμα για περίπου 8 ώρες, τόσο μου πήρε για να ξεσποριάσω ρόγες με καθαρό βάρος 3 κιλά.

Ευτυχώς ;oμως πρώτα ξεκίνησα με τα κουλουράκια που ήταν εύκολα γιατί αλλιώς θα είχα βγει off.
Ξεκίνησα λοιπόν να κάνω τον μούστο... και αφού τον ετοίμασα και τον πέρασα 2-3 φορές από τούλι έψαξα να βρω μια καλή συνταγή για μουστουκούλουρα. Και ενώ είμαι σε σάιτ μαγειρικής και έχω δεκάδες βιβλία μαγειρικής είπα να πάρω την φιλενάδα γιατί 2 μέρες πριν είχε κάνει κι εκείνη μουστοκούλουρα.  Η Λεβίνα λοιπόν πρότεινε μια συνταγή με αφράτα (μακριά από μένα τα μαλακά κι αφράτα) γιατί εγώ ως στριμάδι προτιμώ τα πάντα σκληρά και τραγανά...
Ετσι γκούγκλισα λίγο και βρήκα αυτό ακριβώς που ήθελα στη συνταγή της Αργυρώς και έφτιαξα τα πιο νόστιμα μπισκοτένια μουστοκούλουρα που έχω φάει ποτέ στη ζωή μου.
10 λαμαρίνες έχω φτιάξει και υπολείπεται ακόμη ζύμη για άλλες 5-6.
Τι θα τα κάνω?
Εχω ετοιμάσει από ένα δεματάκι για φίλους και γνωστούς  και φυσικά ένα γερό στοκ για μένα.

Οσο για το γλυκό σταφύλι αυτή την στιγμή ψήνεται και αν θέλετε τη συνταγή θα την βρείτε εδώ.
Αν με χάσετε για λίγο να ξέρετε ότι θα ξεφουρνίζω..
Φιλάρες και καλημερίτσες διπλοφουρνιστές!!

BLOGGING δια πάσαν νόσον και πάσαν μαλακίαν…

M’ αρέσει να γράφω χωρίς να έχω κάτι συγκεκριμένο στο μυαλό μου (μια συγγραφική φλυαρία με διακατέχει όπως  θα έχετε καταλάβει…μη σου πω και δυο) Ξεκινάω λοιπόν και όπως μου βγει. 

Ο λόγος για τον οποίο γράφω εδώ, τώρα, μου διαφεύγει.

Αυτό που θυμάμαι είναι ότι αραδιάζω (και θα συνεχίσω να αραδιάζω) διάφορες ιστορίες που λίγο ως πολύ έχουν να κάνουν με μένα γιατί εγώ τις γράφω (δεν είναι ωραίο να γράφεις ΕΓΩ και να μη σε νοιάζει αν σε θεωρούν κόπανο!).

Πριν από λίγο καιρό συνειδητοποίησα ότι το emental (ορισμένοι το αποκαλούν alzheimer, αλλά δεν αντιλαμβάνομαι γιατί…) μου χτυπάει την πόρτα. 
Μπορεί το μυαλό μου να παράγει ιδέες, μπορεί η ζωή μου να δημιουργεί "ειδήσεις", προσφάτως όμως συνειδητοποίησα ότι όταν μιλάω στους αγαπημένους μου ανθρώπους  τους λέω συνεχώς τις ίδιες ιστορίες. Ολα ξεκινάνε κάπως έτσι: "…δεν στο έχω πει, αλλά όταν…μπλά…μπλά…". 
Και τελειώνουν κάπως έτσι: "A, στο έχω πει…Καλά πότε;…"

 

Αν και δεν βρίσκομαι στο target group του emental, τα συμπτώματα είναι εδώ.

Γι’ αυτό κι εγώ αποφάσισα να βάλω τις γνωστές ιστορίες μου στην μπάντα και να αναζητήσω νέες μνήμες.

 

Πρέπει να ήταν το 2004. Διάβαζα ένα άρθρο για τα nerds που ασχολούνται με τα blogs. Εντάξει είπα. Nerd ξέρω τι είναι, blog όμως….Τι πράμα είναι αυτό;

Διαβάζοντας τις λέξεις αντιλήφθηκα ότι επρόκειτο περι ενός "internetικού ημερολογίου". Και απόρησα. Μα καλά, γιατί να γράφεις "Αγαπημένο μου ημερολόγιο… τα σκάτωσα χθες το βράδυ με μια φίλη μου…" στο internet και να γίνεσαι διεθνώς ρεζίλι. 
Οταν το έψαξα καλύτερα, κατάλαβα. Σήμερα όμως επιστρέφω στην αρχική μου σκέψη, διότι ήταν πιο "γνήσια".

 

Αντιλαμβάνομαι, ότι, εκτός των άλλων πολλών πλεονεκτημάτων του, το blogging είναι και μια μέθοδος ομαδικής ψυχανάλυσης (όταν έχεις βέβαια comments…).

Οταν δεν έχεις (επειδή σε έχουν όλοι χεσμένο) μπορεί να συμβάλλει και στην αυτο-ψυχανάλυση παρέχοντας σου τη δυνατότητα να απαντάς (με άλλο όνομα, στον εαυτό σου παριστάνοντας ακόμη και το troll, με στόχο:
 

α) Την αύξηση των σχολίων (εν ανάγκη επιστρατεύουμε κι ανώνυμους ή τον μπατζανάκη που μας έστειλε και καλά ένα μήνυμα και δεν έχει ίντερνετ και πρέπει να το ανεβάσουμε εμείς ως σχόλιο...και άλλα ευφάνταστα τρικ) 
 

β) την αναζήτηση της σκοτεινής πλευράς του εαυτού σου και
 

γ) την επιδοκιμασία (ΑΑΑααααα!!!) των "πάντα καλύτερων από σένα bloggers".
Δεν είναι λίγο. Για σκεφτείτε το. Ενα μόνο έχω να πω: "blogging δια πάσαν νόσον και πάσαν μαλακίαν". 


Oτιδήποτε τελος πάντων μας κάνει να νιώθουμε καλά...! 

H τραγική μοίρα των βιολογικών προϊόντων

Ποτέ δεν κατάλαβα, γιατί κάποια προϊόντα που έχουν δημιουργηθεί με την ευαισθησία της ορθής γεωργίας και με τη λογική του σεβασμού όχι μόνο στον άνθρωπο, αλλά και προς την φύση,  και που απευθύνονται σε  ανθρώπους που έχουν οικολογικές ανησυχίες θα πρέπει να είναι τόσο μα τόσο πολύ αντι-οικολογικά ως προς το μάρκετίνγκ τους…

 

Συνήθως η προώθηση των προϊόντων αυτών που εμείς ονομάζουμε βιολογικά γίνεται με τέτοιο τρόπο που και την τιμή τους επηρεάζει αρνητικά για τον καταναλωτή αλλά και το περιβάλλον δεν σέβεται καθόλου…

Ετσι λοιπόν για να πάρουμε κάτι υγιεινό καλούμαστε να επιβαρύνουμε όχι μόνο την τσέπη μας αλλά και το περιβάλλον αφού τα προϊόντα αυτά πωλούνται μέσα σε πλαστικές συσκευασίες οι οποίες πολλές φορές φτάνουν στα όρια της υπερβολής. Και δεν είναι μόνο τα πλαστικά αλλά και τα υπόλοιπα μέρη που ανεβάζουν το κόστος όπως οι πολύχρωμες ετικέττες αντί για απλές μονόχρωμες κ.α.

 

Σήμερα πήρα αγγούρια βιολογικά και ήταν τυλιγμένα με πλαστική ζελατίνα ένα-ένα.

Οι δε ντομάτες ήταν τόσο πολύ φτιασιδομένες λες και ήταν κόσμημα προς πώληση…

Πράγμα που βέβαια δεν απέχει και πολύ με τις τιμές που αγγίζουν τα βιολογικά και οργανικά προϊόντα…

 

Και μια που το έφερε η κουβέντα να σας πω ότι το αγγούρι είναι το πιο επιβαρυμένο λαχανικό. Το ξέρετε ότι για να καθαρίσει το έδαφος από τα λιπάσματα και να μπορέσουν να καλλιεργήσουν βιολογικά προϊόντα σπέρνουν μια χρονιά αγγούρια γιατί απορροφούν όλα τα χημικά που υπάρχουν στο έδαφος?

 

Αν έχετε λοιπόν λίγα χρήματα και πρέπει να επιλέξετε ανάμεσα σε αγγούρια ή βιολογικές ντομάτες φυσικά και αξίζει να αγοράσετε τα αγγούρια.

 

Δε χρειάζεται βέβαια να πω ότι βιολογικά προϊόντα δε σημαίνει απαραίτητα και νόστιμα γιατί μην ξεχνάτε ότι και στα βιολογικά προϊόντα υπάρχουν αυτά του θερμοκηπίου που είναι εκτός εποχής και που όσο και υγιεινά και να είναι δεν παύουν να είναι σχετικά άνοστα.

 

Εχει συμβεί λοιπόν να έχω πάρει ντοματούλες Μαραθώνα τίγκα στα χημικά και να είναι ζουμερές και γλυκές με απίστευτο άρωμα και να έχω πάρει και βιολογικές που να είναι σκέτο χόρτο… Αυτά συμβαίνουν και τότε η επιλογή είναι δική σας…

Ερωτικές αλχημείες... (Κριός- Δίδυμος-Ιχθείς)

Ο δρόμος σου, Κριέ, είναι η ευθεία οδός. Χρόνια τώρα (και κάποιες φήμες ότι, επίσης δρόμος σου είναι κι εκείνος ο άλλος, Ο Δρόμος με τις Λεύκες, είναι απλές κακοήθειες). Είσαι δηλαδή οπαδός της πατροπαράδοτης προσέγγισης που είναι γνωστή ως «μπηχτοκέφαλα», ή ντου - παντού.
 Ακόμα και στον έρωτα. Ίσως κυρίως εκεί.
 Όσο, όμως, ευθύς είσαι εσύ, τόσο σε εξιτάρουν οι σκοτεινοί έρωτες και τα μαύρα φεγγάρια τους. Αυτή την εβδομάδα, λοιπόν, μπορείς να υποδυθείς τη Μις Μαρπλ ή τον Ηρακλή Πουαρό με πολύ μεγάλη επιτυχία.
Η ερωτική και σεξουαλική σου διαίσθηση δουλεύει διαβολεμένα, οπότε μάντεψε τι (σου) κάνει τα βράδια; (Παύση μερικών δευτερολέπτων για να περάσουν μπροστά από τα μάτια σου βρώμικες σκέψεις και καυτές εικόνες).
Τις μέρες αυτές, επίσης, υπάρχει πολύς χώρος για την τρέλα και την πρωτοτυπία σου, οπότε δώσε άφθονη! Είναι ίσως ό, τι χρειάζεται για να οδηγηθεί το νέο σου boy/girl crush τόσο στα ενδότερα της καρδιάς σου, όσο και κατά κρεβατοκάμαρα μεριά (με μερικές στάσεις on the way ή by the way ή any fucking way...).

Υ.Γ.: Η ανωτέρω συνταγή δεν λειτουργεί μόνο με φρέσκες καψούρες - μια χαρά τα πάει και στις σχέσεις που συνεχίζουν να φτιάχνουν τη δική τους ιστορία.


...και τα πικάντικα (υποψήφιοι για στενές επαφές και... απαγορευμένοι καρποί!)

Sex and the City: Σκορπιοί. Βάζουν αυτοί/ες το κηροζίνη κι εσύ τη σπίθα. Μετά αλλάζετε ρόλους. Επίσης Ιχθύς: η επιτομή της φαντασίωσης που γίνεται πραγματικότητα, και μιας και μιλάμε για μεταβλητό, κάθε βράδυ μπορεί να γίνεται κι άλλη πραγματικότητα.


Sex and the Pity: Παρθένοι. Περνάτε υπέροχα, γελάτε πολύ αλλά για τα περαιτέρω απλά δεν κολλάει η χημεία σας. Ούτε η βιολογία σας. Ούτε η φυσική, τα μαθηματικά ή τα θρησκευτικά σας...



Τα γλυκόλογα... (Αστρολόγε μου πότε θα δω μια άσπρη μέρα?)
 
Καμιά φορά, εκτός από εσένα,Δίδυμε είναι και η ίδια ζωή και αποφασίζει τι θέλει να σου ζητήσει να κάνεις. Πάνω που έχεις φτιάξει και ομορφύνει τη φωλιά σου και την έχεις κάνει την τέλεια ερωτική παγίδα, πάνω που η ανάγκη σου για δημιουργία, παιχνίδι και Έρωτα σε κάνει να λάμπεις πιο πολύ κι από την κόκκινη μύτη του Ρούντολφ... εκεί έρχεται αυτή η άθλια, απαιτητική καθημερινότητα και σε γειώνει. Breathe in, breathe out και πάμε: (1) Είσαι Δίδυμος, είσαι φτιαγμένος/η για τα Plan Β. (2) Ένα σοφό Plan B είναι να φροντίσεις το σώμα σου, να το σεβαστείς και να αφουγκραστείς τις ανάγκες του (οι οποίες, εκτός από την προσφιλή σου αθλοπαιδιά του σεξ, περιλαμβάνουν τροφή και ύπνο, επίσης...) (3) Αν κοιτάξεις γύρω σου προσεκτικά, θα ανακαλύψεις εκείνον/η τον/την κάποιο/α που μπορεί να κάνει την πεζή και βαρετή καθημερινότητα πιο έντονη κι από το Καρναβάλι του Ρίο. Ναι, και εξίσου σέξι.
 
...και τα πικάντικα  (υποψήφιοι για στενές επαφές και ..απαγορευμένοι καρποί!)
 
Sex and the City: Ο/H Ζυγός έχει το μαγικό ραβδάκι για να κάνει την καθημερινότητά σου να μοιάζει με μιούζικαλ ακόμα και τις πιο βροχερές μέρες. Και πάντα ήθελες να δοκιμάσεις το Singing in the rain ντουέτο, χωρίς ομπρέλα και πιο kinky κατάληξη, σωστά; Αλλά μιας και το γυρίσαμε στα θεάματα, υπάρχει πάντα ένας/μια Λέων τριγύρω για να πάρουν φωτιά τα σκηνικά, σωστά;
 
Sex and the Pity: Αυτό το βάρος στο στήθος σου δεν είναι το βαρύ βραδινό που έφαγες, είναι ο Σκορπιός που αυτή την εβδομάδα σου πέφτει βαρύτερος κι από το Βάγκνερ...


Τα γλυκόλογα... (Αστρολόγε μου πότε θα δω μια άσπρη μέρα?)
 
Ε, όχι λοιπόν, δεν θα γίνω γραφική λέγοντας σε έναν/μία Ιχθύ ξανά μανά να μην είναι θύμα. Άλλωστε, κατά τη διάρκεια αυτής της Love Week αυτό το κάνουν κάποιοι πλανήτες πολύ πιο πειστικά από μένα (γκουχχχΚρόνοςγκουχχμμ...) Και, σαν αποτέλεσμα, μέσα σου ζουν, ξανά, δυο κόσμοι: ο κόσμος του Μεσσία/Σωτήρα/θύματος Ιχθύ που παίζει στωικά το ρόλο του κομπάρσου και ο/η πρωταγωνιστής/τρια που συγκεντρώνει τα φώτα και το χειροκρότημα δικαιωματικά, όντας απλά χαρισματικός/ή και μοναδικός/ή. Το νέο είναι πως θέλεις πολύ να παλέψεις για αυτόν το δεύτερο, καταπιεσμένο εαυτό και να του δώσεις, για μια φορά, όλα όσα αξίζει στην ερωτική του ζωή. Το άλλο νέο είναι πως μπορείς.
 
...και τα πικάντικα  (υποψήφιοι για στενές επαφές και ..απαγορευμένοι καρποί!)
 
Sex and the City: Ξέρεις πολύ καλά τι χημεία έχεις με το Σκορπιό. Αυτή την εβδομάδα, είναι ικανή να ανατινάξει ολόκληρα χημικά εργαστήρια στον αέρα. Παραδώσου, θα είναι καλύτερα για όλους και περισσότερο για σένα! Όσο για την κυριαρχία των ζωδίων της Γης από την προηγούμενη εβδομάδα, μόνο ο/η Αιγόκερως καταφέρνει να κρατήσει το ενδιαφέρον σου (και μια θέση στο κρεβάτι σου) και αυτή την εβδομάδα.
 
Sex and the Pity: Είπαμε να φροντίσεις να πρωταγωνιστήσεις στην ερωτική σου ζωή! Τι σε κάνει να πιστεύεις πως μπορείς να συνυπάρξεις με Λέοντες και Αιγόκερους στο ίδιο σανίδ....εεε, κρεβάτι; Κι όχι, δεν ωφελεί αν δεν είστε στο κρεβάτι αλλά στο πάτωμα, στο τραπεζάκι ή κόντρα στο ψυγείο-είναι από αυτές τις περιπτώσεις που δεν σώζονται από την τοποθεσία.

Μη στραβομουτσουνιάζετε... Τα 3 πρώτα σε αναγνώστες ζώδια είχα πει ότι θα βάζω...
Καλημέρααααα!

Στη λαϊκή...

Τρίτη σήμερα μέρα λαϊκής για μένα...κάτι σαν βόλτα στο λούνα παρκ.
Ενα μέρος με πολύ "χρωμα" και χρώμα... και αρώματα πολλά.
Εβαλα λοιπόν τη φορμίτσα μου πήρα το ποδηλατάκι μου και την έκανα σιγά σιγά μιας και τα λάστιχα έχουνε γίνει πια πίττα αγαπητέ μου αναγνώστη και ακόμα να βρω την τρόμπα που κάπου έχει παραπέσει αδικοχαμένη...
Οτι προβλήματα και να εχω η αλήθεια είναι ότι στη λαϊκή τα ξεχνώ.
Είναι τόσα πολλά τα ερεθίσματα που λαμβάνεις που σταματάς για λίγο να "τρέχεις"... σταματάς να ακούς την εσωτερική σου φωνή και απλά απολαμβάνεις... αυτά που βλέπεις κι ακούς γύρω σου.
Κάθε Τρίτη ξέρεις ότι γίνεσαι κοινωνός κάθε τρέντυ φρασεολογίας, κάθε γνωστού ανέκδοτου κάθε τρελλής ατάκας...
Και εννοείται ότι μπορείς εκεί να πατήσεις και να ξεκινήσεις μια συζήτηση  είτε πολιτική... είτε για το τελευταίο επεισόδιο Αιζελ.
Γι'αυτό μ'αρεσει η λαϊκή... Για την γραφικότητα και το ενδιαφέρον που από κάθε άποψη παρουσιάζει. Η χαρά του σαδιστή και  του μαζοχιστή... γιατί όλο και κάποιος θα ξενυχιάσει κάποιον όλο και κάποιο καρότσι μπορεί να σου σκίσει το καλσόν ΕΑΝ κάνεις το λάθος να εμφανιστείς με καλσόν στη λαϊκή... και φυσικά η χαρά της κάθε κουτσομπόλας που πάνω στον πάγκο αν τύχει και συναντήσει τη γειτόνισα θα την ενημερώσει για τα προσωπικά καθέκαστα της άλλης γειτόνισας...

- Ελα κόσμε... Πάρε ντομάτες... Ζουμέρεεεεεεεεεες... Στάζουν σαν την Μπελούτσι (και πάνω στον πάγκο μια ταμπέλα "ΜΗ ΤΙΣ ΖΟΥΛΑΤΕ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΚΛΑΞΟΝ")

- Εδώ τα ζουμερά λεμόνια!! Ελα κοπέλα πάρεεε! Μ'ένα λούζεσαι με 3 κάνεις μπάνιο!!

- Μήλα Αγιας τα τραγανάααα! Να τρώει η Μέρκελ και του Σαρκοζί να μη δίνει!!

- Μανάβης!!! Μ'ανάβειςς...???  και σε κοιτάζει  γελώντας με ένα τεράστιο ερωτηματικό ενώ εσύ είσαι έτοιμη να λυθείς στα γέλια με τόσα που'χεις ακούσει...

- Αγγουράκια- καροτάκια... έλα τα ωραίαααα! Σκληρά και τραγανά ποτέ δεν απογοητεύουν. Ο άντρας σου μπορεί... αυτά ποτέ!! Ελα και έρχονται δύσκολες μέρες για τους άντρες μάτια μουυυυ!

Παραδόξως ο πάγκος με τα αγγούρια και τα καρότα ήταν ο πιο γεμάτος... :)

Πιο κάτω μια 35αρα ξεπουλούσε στις 12(!) τα σταφύλια της με 1 ευρώ το κιλό για να φύγει να πάει να υποδεχτεί την Μέρκελ... Περιττό να πω ο πάγκος άδειασε μέσα σε 10'.

Δεν ξέρω γιατί αλλά πρέπει να δείχνω πολύ απελπισμένη γιατί πάντα μου χαρίζουνε στη λαϊκή πραγματάκια... Από δωρεαν μαρουλάκια και λόλες μέχρι και πεπονάκια και μικρά ατομικά καρπουζάκια. Και να πω ότι είμαι καμμιά κοκαλιάρα... Φαίνεται μια χαρά ότι το τρώω το φαί μου!

Tελικός απολογισμός: 15 ευρώ για πράγματα που αν τα αγόραζα στη λαϊκή της μαμάς μου το Σάββατο στο Μπουρνάζι θα είχα δώσει τουλάχιστον 4 ευρώ πιο φθηνά.
Εχω παραγωγό που πουλάει τα πορτοκάλια του 50' στο Μπουρνάζι και όταν τον είδα στην Κηφισιά να τα πουλάει 80 του έβαλα τις φωνές... Οκ εμένα μου τα έδωσε 50 μετά τη φασαρία αλλά την τιμή δεν έκανε να την ρίξει για όλους!
Και καλά τα μαγαζιά πληρώνουν ενοίκιο και το ενοίκιο είναι πιο ακριβό στην Κηφισιά απ'ότι στο Μπουρνάζι η λαϊκή μου λέτε με ποια δικαιολογία βάζει καπέλο στις τιμές της Κηφισιάς με το έτσι θέλω?
Οπως ρε φίλε δε το καταλαβαίνω γιατί θα πρέπει να στηρίξω ΕΣΕΝΑ τον παραγωγό που πουλάς στην ίδια τιμή το ίδιο ακριβώς ποιοτικά εμπόρευμα με τον άλλον που ΔΕΝ είναι παραγωγός και προσπαθεί ο ανθρωπάκος να βγάλει κέρδος.
Στη λαϊκή πρέπει να ψωνίζουμε έξυπνα και συνειδητοποιημένα. Μόνο αν ο καταναλωτής αποκτήσει συνείδηση θα πάει καλύτερα αυτός ο τόπος.

Σας φιλώ... σας χαιρετώ και πάνω τώρα να μαγειρέψω τα γεμιστά μου!! :)

Εμμονή

Αν υπάρχει αυτό που λέμε έμμονη ιδέα, κόλλημα, μόνιμος προβληματισμός ή ό,τι άλλο anyway σε τρώει μέρα με τη μέρα και πολλές φορές χωρίς να το καταλαβαίνεις, τότε έχεις πιάσει το νόημα του "καμμένου" αν8ρώπου.

Δεν ξέρω αν είναι καλό ή κακό το να είσαι «καμμένος», γιατί συνήθως είναι και επιλογή μας τις περισσότερες φορές, αλλά για να έχει τη σημασία που έχει η λέξη, τελικά μάλλον κακό πρέπει να είναι. Κάτι που αποδεικνείεται σχεδόν πάντα και όχι με ανώδυνο τρόπο. 
Όταν δηλαδή η εμμονή σου επηρεάζει την ρουτίνα σου,τη διάθεσή σου, την δουλειά σου, την αποδοτικότητά σου, την υγεία σου, τις σχέσεις σου και επειδή κιόλας έχει γίνει συνώνυμο με την σκέψη σου δεν καταλαβαίνεις πλέον ότι αυτό είναι εμμονή!

Μετά αρχίζουν τα δύσκολα. Το να περιορίσεις την εμμονή στο πίσω άκρο του εγκεφάλου σου ή στη τελική να την εξαλείψεις.

Αυτό στη περίπτωση που απλά έχεις φάει κόλλημα για τους χ, ψ λόγους και το έχεις πάρει πατριωτικά το 8έμα και δεν μπορείς ναδεχτείς ότι κάτι δε σου πήγε καλά.
Η άλλη περίπτωση, αυτή της πληγής που την ξύνεις μόνος σου, καλλιεργώντας την εμμονή,ή στην ξύνουν άλλοι, δίνοντάς σου τροφή να μεγενθύνεις το "πρόβλημα" μάλλον είναι πιο πολύπλοκη. Εκεί το πιθανότερο είναι να υπάρχει συναισθηματική φόρτιση και ό,τι κι αν συμβαίνει να το συνδυάζεις θέλοντας και μή με την εμμονή σου, με αποτέλεσμα όχι μόνο να μην τη ξεπερνάς αλλά και να την δυναμώνεις ξεπερνώντας κατά πολύ τα όρια του "καμμένου".
Λύση δεν ξέρω αν υπάρχει, γιατί δεν την έχω ψάξει.
Αλλωστε τέτοιο πρόβλημα δεν έχω για να με έχει απασχολήσει.

Αφιερωμένο σε μια ψυχή που μπαίνει και σκαλίζει διαρκώς μια παλιά ανάρτηση...τόσο που μου την έχει ανεβάσει στην κορυφή των προτιμήσεων...Τα παλιά ξυνά σταφύλια βλάπτουν σοβαρά την υγεία.

Xρόνος θύτης...

 

Μερικές φορές έχει την ελαφρότητα μιας νιφάδας.
Δεν καταλαβαίνεις πότε σ’ ακούμπησε και που.

Αλλες πάλι, κρέμεται απο το λαιμό σου, βαρύς και ακίνητος, σαν αυτές τις σιδερένιες μπάλες που κρεμούσαν στα πόδια των καταδίκων.

Σέρνεται μαζί σου και σε πνίγει.

Κοιτιέσαι κάποια στιγμή στον καθρέφτη και συνειδητοποιείς οτι δεν είσαι πια 16 χρονών…

Είσαι ενήλικας στον κόσμο των ενηλίκων.

Θες κάτι να συμβεί.

Το μέσα σου παραμένει το ίδιο. Λίγο πιο σαρκαστικό,
Το έξω σου αλλάζει, και εσύ στα μάτια των άλλων.

Ψάχνεις να βρεις τί είναι πραγματικό.

Κρατιέσαι σε στιγμές του παρελθόντος και αγνοείς το παρόν σου.

Ποιός είπε οτι η ζωή είναι αυτή που ζούμε τώρα? Αναρρωτιέσαι.
Γιατί να μην είναι αυτή που πέρασε, και τώρα έχουμε την ευκαιρία να την εξετάσουμε με προσοχή.

Δεν τσιμπάς όμως.

Εξακολουθείς να κοιτάς την πόρτα,το κινητό, το ρολόι, το μέιλ σου.
Περιμένεις κάτι να συμβεί. Τι? Δεν ξέρεις...

Ακλόνητη η πίστη σου στο ξαφνικό.

Μόνο που το ξαφνικό πολλές φορές σε απογοητεύει.
Δεν είναι αυτό που ήθελες.

Ή άλλες φορές σε απογοητεύει πολύ περισσότερο.
Γιατί είναι ακριβώς αυτό που ευχόσουν (!)

Ανικανοποίητος και βαρύς καγχάζεις σε όλα τα κλισέ που θέλουν να σου επιβάλουν.

Ολες οι μεγάλες ιδέες σου φαίνονται αστείοι φανφαρονισμοί.

Η πολιτική σε αφήνει παγερά αδιάφορο.

Γραναζάκι στο σύστημα γλυστράς ευχάριστα στο γράσσο σου με τον ωχαδερφισμό στο τσεπάκι...
Κοιτάς με οίκτο τις αποτυχημένες προσπάθειες των άλλων να ξεφύγουν.

Εσύ πατινάρεις στα γνωστά.
Γιατί επιτέλους πρέπει να νοιώσεις οτι κάπου είσαι καλός.

Κρατάς την τηλεόραση ανοιχτή, και χάνεσαι σερφάροντας, στέλνοντας αναπάντητες στον εαυτό σου... κρατώντας τον όμηρο μακριά από τη ζωή...
Αντιλαμβάνεσαι τα ψέματα, αλλά τεστάρεις τον εαυτό σου στην αναγνώρισή τους και εξασκείσαι διαρκώς σε αυτά…

Οι σχέσεις έχουν απομυθοποιηθεί.
Εξακολουθείς όμως να ψάχνεις το παραμύθι σου και να παραμυθιάζεσαι...

Κατά τ’ άλλα ο ρεαλισμός σου σπάει κόκκαλα.

Αναβάλλεις διαρκώς πράγματα που πρέπει να κάνεις.
Αλλη εκδοχή του «ζειν επικινδύνως»· αυτοσαρκάζεσαι!

Κάνεις τσεκ απ και φοβάσαι να πάρεις τα αποτελέσματα.
Κοροϊδεύεις τους άλλους που κάνουν το ίδιο.

Θέλεις να πας ένα ταξίδι. Στην Κούβα, στην Ν.Υόρκη.
Οπουδήποτε «αλλού»

Απολαμβάνεις το ποτό σου αλλά δε θέλεις να μεθύσεις.
Οι αντοχές σου αλλάζουν. Και πάντα πρέπει να σηκωθείς το πρωί.

Οι εικοσάχρονες σου φαίνονται μια εξωτική φυλή απο άλλο πλανήτη πλέον.
Θέλεις λίγη κουβεντούλα πια. Κάτι ενδιαφέρον. Μια γυναίκα με άποψη. 
Οχι και πολύ όμως... μη μας χαλάσει η "συνταγή"...

Χαμογελάς περισσότερο. Λίγο μπλαζέ, λίγο βαριεστημένα. Δε γελάς πια.

Εχεις ακριβό αυτοκίνητο, μηχανή, γρήγορη σύνδεση, έχεις ακόμα δουλειά.

Εχεις ένα σωρό γκατζετάκια να γεμίσουν τα κενά. Θέλεις κι άλλα.

Οι συγγενείς σου κάνουν νύξεις για το μέλλον σου. Αλλοτε αντιδρούσες, τώρα συγκατανεύεις γλυστρώντας πιο εύκολα. Εμαθες…

Στο Λούνα Παρκ αν πας δεν ανεβαίνεις πια σε Roller coaster.
Παίρνεις τη βαρκούλα και κάνεις το γύρο της λιμνούλας.
Λιγότερη αδρεναλίνη – περισσότερη ησυχία. Όλα έχουν το κόστος τους.

Θα έδινες τα πάντα να αλλάξεις ζωή.
Απο την άλλη πάλι όχι.

Οι πεποιθήσεις σου ισχυρές.
Η όποια αναποφασιστικότητά σου, είναι σοφία ισχυρίζεσαι.

Φυλάς ένα αναμνηστικό με αγάπη. Κάτι άχρηστο.
Κάτι που σου θυμίζει ότι κάποτε ήσουν ανέμελος.

Η ότι κάποτε είχες τα κότσια…

Αναρωτιέσαι αν θα εμπνεύσεις σε κάποιoν τρελό έρωτα.

Φρικάρεις με τη σκέψη ότι θα αρχίσεις να σκέφτεσαι πάλι σε πρώτο πληθυντικό.
Σου προκαλούν λύπη τα ζευγάρια που το κάνουν.

Αρχίζεις και παρατηρείς τα παιδιά των άλλων.
Σκέφτεσαι το δικό σου κάπου μακριά…

Εκεί σταματάς… Δεν κάνεις το βήμα… Δεν παίρνεις το αεροπλάνο.

Ως πότε θα δικαιολογείσαι?
Μπορεί να νοιώθεις κάποια τρυφερότητα. Αλλά περνάει γρήγορα.

Τα μακροσκελή πλάνα σου δεν ξεπερνούν τους δυο μήνες.

Το όργανο της γυμναστικής αραχνιάζει στη γωνία.
Το σκυλί μυρίζει μα δε βρίσκεις χρόνο να το πλύνεις….το πήρες όμως γιατί είναι ράτσα και ταιριάζει στο image σου και γιατί είναι κι ένας τρόπος να βγάζεις γκόμενες...

Γιατί θέλεις γκόμενες ...! Απλά δε θέλεις σχέση!
Τα θέλεις όλα αλλά δε χρειάζεσαι τίποτα.
Eχεις 99 προβλήματα δε θέλεις κι άλλο...

Σου αρκεί η ησυχία.

Η ησυχία και η μοναξιά σου…

ΥΓ.Αφιερωμένο σε σένα…που δεν ξέρεις τι θέλεις και βασανίζεις τη Μαρία, την Ελένη, τη Δήμητρα... κι όποια από κακή της τύχη βρεθεί στο δρόμο σου.

Συγνώμη που γεννήθηκα άνθρωπος!

Νοιώθω τόσο γεμάτη από σκέψεις και συναισθήματα…

Μα και τόσο ανήμπορη πλέον να τα εκφράσω…

Βάζω προς το παρόν σκέψεις και συναισθήματα στον πάγο…

Αν διατηρηθούν … ίσως … κάποια στιγμή όταν μπορώ να πω κάτι γι’αυτά…

Αν καταφέρω να τα προσεγγίσω… γιατί κάποια πράγματα είναι έξω από μένα…

Και όσο και να προσπαθώ ποτέ δε μπορώ να τα αγγίξω…

Τα ζώα είναι έρωτας... ένας έρωτας που ποτέ δε θα σε προδώσει και που θα σε μάθει επιτέλους τι είναι ανιδιοτελής αγάπη!

Χθες έκλαιγα όλη μέρα με την ιστορία με το σκυλί που βρέθηκε παρατημένο στη μέση του δρόμου στην Κοζάνη.

Αυτό που κάποιο κτήνος του'χε βγάλει όλο το ένα μάτι έξω από την κόχη και είχε χυθεί στο δρόμο ενώ το άλλο το είχε χαρακώσει με μαχαίρι σε σχήμα Χ και το'χε αφήσει τυφλό εκεί να πεθάνει…

Μου πήρε ώρες για να συνέλθω... για να έλθει μετά το περιστατικό της Σαλαμίνας...

Θα’θελα να μην είχα μάτια για να εβλεπα και αυτιά για να ακούω…όμως και άκουω και βλέπω γύρω μου απίστευτη κακία… και αυτό με φοβίζει...
Δεν είναι η εξαίρεση στον κανόνα... Είναι σχεδόν κανόνας τα αδέσποτα και γενικά τα ζώα στην Ελλάδα να καταλήγουν από βασανισμούς και κακοποιήσεις. 
Καθημερινά δεκάδες τα περιστατικα ανα την επικράτεια... με χειρότερα μέρη σε black list από τουρίστες φιλόζωους η Κρήτη, η Λέσβος, Η Χίος,και η Ρόδος .
Από κείνη τη στιγμή που είδα το σκυλί αυτό σώπασα γιατί κατάλαβα πως για κάποια σημαντικά πράγματα που έχουν νόημα δεν μπορώ να κάνω τίποτα…

Μπορώ να χαϊδέψω τα αδέσποτα…να τα ποτίσω να τα ταϊσω αλλά μέχρι εκεί…

Είμαι μια ψυχή περιορισμένης ευθύνης και μικρής εμβέλειας…

Aυτή η αίσθηση της ανημπόριας κάνει το αίμα να χτυπά στα μινίγγια μου.

Δε σας το κρύβω...Με εξοργίζει.

Κρατώ ενός λεπτού σιγή....

- Για τα κρεμασμένα σκυλιά στα δέντρα της Κρήτης
- Για τα φολιασμένα ζωα που αργοπεθάνανε σε φριχτούς πόνους
- Για το γάϊδαρο που πασάλειψε ο σκατόβλαχος με φόλα και μέλι μετατρέποντάς τον σε ζωντανό δόλωμα - φόλα για τα αγρίμια της περιοχής (αλεπούδες -αρκούδες ) καταδικάζοντάς τον σε ένα μαρτυρικό θάνατο
- Για τα σκυλιά που περιλούσανε με οξύ μέχρι που γεμίσανε τρύπες μέχρι τα μέσα τους...
- Για το κτήνος στο Μαραθώνα που έδεσε ένα σκύλο πίσω από το αμάξι και το έσερνε τρέχοντας πάνω στην άσφαλτο...μέχρι που του έλιωσε το δέρμα μέχρι τα κόκαλα...
- Για το σκυλί που υιοθέτησε "φιλόζωος" για να σβήνει τα τσιγάρα πάνω του...
- Για την κατσίκα που πέθανε μετά από βιασμό... (μη γελάτε...)
- Για τα σκυλιά που πεθαίνουν ξεχασμένα στις αλυσίδες τους χωρίς νερό και φαί κάτω από τον ήλιο...σε μια ερημιά... σ'ενα εργοστάσιο... σ'ένα σπίτι... και είναι γμτ πολλά!
- Για το σκυλί που παράτησαν στο βουνό επειδή γέρασε και δε θέλανε να ζήσουνε το θάνατό του...
- Για τις γάτες γεμάτες σκάγια... και βελάκια dart...
- Για τα άλογα που τα δένουν στο πουθενά στον ήλιο χωρίς καν νερό μες τον καύσωνα!
- Για το σκυλί που βρέθηκε πεταμένο ζωντανό σε κάδο απορριμάτων στην Σαλαμίνα με γυρισμένο το κεφάλι ανάποδα!! 

 Οι κοπέλες που το βρήκαν έκλαιγαν μια ώρα μέχρι να συνέλθουν γιατί δεν ξέρανε πως και από που να το πιάσουν για να το βάλουν στο πορτ παγκαζ...

Τι σκατά έχουνε οι άνθρωποι αυτοί μέσα στο μυαλό τους ακόμη δεν έχω καταλάβει....
Στις ψυχές τους σίγουρα έχουνε φίδια... ξυράφια... δηλητήρια... ολα τα απαραίτητα για να αντέξουν την κόλαση που κάποτε θα συναντήσουν...
To μόνο που μπορώ να κάνω τέτοιες στιγμές είναι να ζητήσω συγνώμη που γεννήθηκα άνθρωπος... :(


Συγνώμη αν σας χάλασα την μέρα! Δεν ήταν αυτός ο σκοπός της ανάρτησης... 
Ηθελα απλά να σας αφυπνίσω λιγάκι για το θέμα της κακοποίησης των ζωων στην Ελλάδα γιατί οι περισσότεροι δεν γνωρίζουν αφού τίποτα απ'αυτά δε βγαίνει στην τηλεόραση.



Παγκόσμια ημέρα των ζώων σήμερα!
Να τα προσέχουμε,
Να τα φροντίζουμε,
Να τα αγαπάμε!
Η συμπεριφορά μιας κοινωνίας έναντι των ζώων αντανακλά τον πολιτισμό της.

ΑLFIE!

Eνα μεγάλο ευχαριστώ σε όσους προώθησαν την αγγελία του ΑΛΦΙ.

Σήμερα μια βδομάδα μετά στο νέο του σπίτι με πήρε ο κύριος που τον υιοθέτησε και μου είπε ότι όλα πήγαν καλά και θα τον κρατήσουνε.
Σημειωτέον το ζευγάρι που τον πήρε έχει παιδάκι ενός έτους και μέχρι πριν μια βδομάδα είχανε ΚΑΙ σκύλο που χάσανε από λάθος χειρισμό γιατρού.
Εν ολίγοις πενθούν ακόμα.
Ομως αυτό δεν τους εμπόδισε (ούτε βέβαια και το μικρό τους) στο να μπουν ξανά στη διαδικασία του να επενδύσουν συναισθηματικά σε ένα άλλο ζώο. Γιατί περί αυτού πρόκειται.
Πάνω απ'όλα όταν παίρνεις ένα ζώο επενδύεις συναισθηματικά και έπειτα οικονομικά...

Προσπαθώ να μην δένομαι με τα ζώα που μαζεύω, φιλοξενώ και περιθάλπτω αλλά βέβαια αυτό δεν είναι πάντα εύκολο.
Ο τρελλιάρης αγαθός γίγαντας ΑΛΦΙ με κέρδισε από την αρχή.
Τον βρήκα παρατημένο πριν από 3 μήνες στο δάσος του Π.Γερμενό.
Είχε σκάψει μια μεγάλη λακούβα κάτω από ένα πεύκο για να δροσίζεται εν μέσω καύσωνα και δίπλα του κάποιος περαστικός του'χε βάλει λίγο νερό σε ένα κύπελο από γιαούρτι το οποίο πλέον δεν υπήρχε. Ποιο κει μια ανοιγμένη άδεια κονσέρβα...
Ούτε λουράκι. Ούτε τσιπάκι.(αυτό με έκανε να καταλάβω ότι ΔΕΝ ήταν χαμένος αλλά παρατημένος... )
Μόνο ο ΑΛΦΙ εξαθλιωμένος με μια μεγάλη πληγή κάτω από το λαιμό του που είχε αρχίσει να μολύνεται..
Μόλις άνοιξα το πορτ παγκάζ πήδησε αμέσως μέσα χωρίς δεύτερη κουβέντα.
Τον πήγα για κούρεμα, τον μπανιάρισα, τον αποπαρασίτωσα και έπειτα πήγαμε στο γιατρό όπου του έραψε την πληγή, του έκανε εμβόλια και όταν μετά από λίγο έγινε εντελώς καλά τον ξαναπήγα για στείρωση. 3 μήνες κράτησε η συμβίωση μας και η συμβίωσή του με τα άλλα ζωάκια του σπιτιού.

Με παίρνει και η κάμερα τώρα?

 Eίμαι πολύ ωραίος, βεβαίως βεβαίως!

Από σήμερα ο ΑΛΦΙ ανήκει στη νέα του οικογένεια (αφού έληξε με επιτυχία η εβδομαδιαία δοκιμαστική περίοδος) με το μέλλον να του χαμογελά κι αυτό όχι μονο χάρη στις προσπάθειές μου αλλά και χάρη στις προσπάθειες όλων των φίλων τόσο εδώ όσο και στο φατσοβιβλίο που προωθούσαν όλο αυτόν τον καιρό την αγγελία.  Κάθε μέρα ανάβω κεράκια στον Αγ.Facebook μεγάλη η χάρη του....!!! :-p