Προμηθέας δεσμώτης!

Αστείο μου φαίνεται, τρελό μου φαίνεται, αλλά η πραγματικότητα βρίσκει τους πιο ευφάνταστους τρόπους να σε κάνει να αμφιβάλεις ακόμα και για το ίδιο σου το λογικό.

Αυτή η ειρωνία του να λές: … «Αυτό? Εγώ, Ποτέ!» και την άλλη στιγμή να δίνεις ρεσιτάλ στο ρόλο, με στέλνει για βρούβες.

Η αντοχή μας πάνω από όλα σε αυτές τις καταστάσεις είναι απίστευτη. Τη μια στιγμή δεν μπορούμε να πιστέψουμε στα μάτια μας και την άλλη, πλήρως προσαρμοσμένοι στο σενάριο ψάχνουμε να εμβαθύνουμε, να φιλοσοφήσουμε και να γελάσουμε με την π…. τη ζωή.

Κουνάω το κεφάλι μου και γράφω, μην μπορώντας ούτε και η ίδια να πιστέψω στις στροφές του εαυτού μου. Ποπ, Τανγκό, Passo doble και χιπ χοπ. ΄Ολα σε μια πίστα., με πρωταγωνίστρια, κριτική επιτροπή και κοινό εμένα, να καγχάζω, να γιουχάρω, να βαθμολογώ, και να ιδρώνω δίνοντάς τα όλα.

Τουλάχιστον τα δίνω όλα· δεν κρατάει αυτό το άτιμο το σαρκίο ούτε ένα ευρώ για το εισiτήριο της επιστροφής. Το κορμί φευγάτο, και η ψυχή να κρατάει τα τελευταία οχυρά. Στηθείτε, χαμογελάστε, και μετά από μια εβδομάδα περάστε να μας πείτε αν πόνεσε. Γιατί όταν ξεμουδιάσετε, θα το νοιώσετε. Όλο!

Eτσι είναι, μονολογώ. Τα μεγάλα χαστούκια τα τρως όρθιος, και ούτε που προλαβαίνεις να ανοιγοκλείσεις τα μάτια. Καταλαβαίνεις τον πόνο μετά απο καιρό, εντελώς ετεροχρονισμένα και τρελαίνεσαι.

Eτσι είναι ο θάνατος, ο χωρισμός, η αρρώστια, το μίσος, η ζήλεια, και το σαράκι του ανεκπλήρωτου έρωτα.  
Eτσι είναι ό,τι μας τρώει την ψυχούλα μας, μας σκοτεινιάζει το βλέμμα, και κλέβει το χαμόγελό μας. Το πραγματικό. Oχι αυτό το δήθεν, το ψεύτικο.

Αδυσώπητο, αδηφάγο και μη αναστρέψιμο είναι το προσωπικό σαράκι του καθενός μας…

Μου θυμίζει το μύθο του Προμηθέα, που βρίσκεται σιδηροδέσμιος στον Καύκασο, με το όρνεο να του τρώει το συκώτι και κάθε μέρα αυτό να ξαναγίνεται.

Γιατί? Για την αγάπη. Πόνεσε πολύ ο άμοιρος ο Προμηθέας για την αγάπη που είχε στους ανθρώπους.. Τιμωρήθηκε γι αυτήν. Και μετά ήρθε ο Ηρακλής και έκοψε τις αλυσίδες που κρατούσαν δέσμιο τον Προμηθέα και τον ελευθέρωσε απο το μαρτύριό του.

Ετσι απλά…

Ξέρω έναν τέτοιο άνθρωπο που τρέφεται για να τρέφει τον πόνο της αγάπης του. Και όλη τη ματαιότητα του πόνου του τη μεταλλάσσει σε όνειρα, για να αντέξει και να πονέσει αύριο περισσότερο. Άσκεφτο να τον πω? Ερωτευμένο να τον πω? Προμηθέα θα τον πω.!
Γιατι ταμπέλες στους ανθρώπους δεν μου αρέσει να βάζω. 
Γιατί ο πόνος, όποιος και να ναι’ είναι ιερός. 
Και γιατί πιστεύω πως όσο μέσα μας βρίσκεται ένας Προμηθέας που βασανίζεται, βρίσκεται και ένας Ηρακλής που απελευθερώνει. 
Φτάνει να τον αφήσουμε να σπάσει τις αλυσίδες. Φτάνει να τον αφήσουμε!