BLOGGING δια πάσαν νόσον και πάσαν μαλακίαν…

M’ αρέσει να γράφω χωρίς να έχω κάτι συγκεκριμένο στο μυαλό μου (μια συγγραφική φλυαρία με διακατέχει όπως  θα έχετε καταλάβει…μη σου πω και δυο) Ξεκινάω λοιπόν και όπως μου βγει. 

Ο λόγος για τον οποίο γράφω εδώ, τώρα, μου διαφεύγει.

Αυτό που θυμάμαι είναι ότι αραδιάζω (και θα συνεχίσω να αραδιάζω) διάφορες ιστορίες που λίγο ως πολύ έχουν να κάνουν με μένα γιατί εγώ τις γράφω (δεν είναι ωραίο να γράφεις ΕΓΩ και να μη σε νοιάζει αν σε θεωρούν κόπανο!).

Πριν από λίγο καιρό συνειδητοποίησα ότι το emental (ορισμένοι το αποκαλούν alzheimer, αλλά δεν αντιλαμβάνομαι γιατί…) μου χτυπάει την πόρτα. 
Μπορεί το μυαλό μου να παράγει ιδέες, μπορεί η ζωή μου να δημιουργεί "ειδήσεις", προσφάτως όμως συνειδητοποίησα ότι όταν μιλάω στους αγαπημένους μου ανθρώπους  τους λέω συνεχώς τις ίδιες ιστορίες. Ολα ξεκινάνε κάπως έτσι: "…δεν στο έχω πει, αλλά όταν…μπλά…μπλά…". 
Και τελειώνουν κάπως έτσι: "A, στο έχω πει…Καλά πότε;…"

 

Αν και δεν βρίσκομαι στο target group του emental, τα συμπτώματα είναι εδώ.

Γι’ αυτό κι εγώ αποφάσισα να βάλω τις γνωστές ιστορίες μου στην μπάντα και να αναζητήσω νέες μνήμες.

 

Πρέπει να ήταν το 2004. Διάβαζα ένα άρθρο για τα nerds που ασχολούνται με τα blogs. Εντάξει είπα. Nerd ξέρω τι είναι, blog όμως….Τι πράμα είναι αυτό;

Διαβάζοντας τις λέξεις αντιλήφθηκα ότι επρόκειτο περι ενός "internetικού ημερολογίου". Και απόρησα. Μα καλά, γιατί να γράφεις "Αγαπημένο μου ημερολόγιο… τα σκάτωσα χθες το βράδυ με μια φίλη μου…" στο internet και να γίνεσαι διεθνώς ρεζίλι. 
Οταν το έψαξα καλύτερα, κατάλαβα. Σήμερα όμως επιστρέφω στην αρχική μου σκέψη, διότι ήταν πιο "γνήσια".

 

Αντιλαμβάνομαι, ότι, εκτός των άλλων πολλών πλεονεκτημάτων του, το blogging είναι και μια μέθοδος ομαδικής ψυχανάλυσης (όταν έχεις βέβαια comments…).

Οταν δεν έχεις (επειδή σε έχουν όλοι χεσμένο) μπορεί να συμβάλλει και στην αυτο-ψυχανάλυση παρέχοντας σου τη δυνατότητα να απαντάς (με άλλο όνομα, στον εαυτό σου παριστάνοντας ακόμη και το troll, με στόχο:
 

α) Την αύξηση των σχολίων (εν ανάγκη επιστρατεύουμε κι ανώνυμους ή τον μπατζανάκη που μας έστειλε και καλά ένα μήνυμα και δεν έχει ίντερνετ και πρέπει να το ανεβάσουμε εμείς ως σχόλιο...και άλλα ευφάνταστα τρικ) 
 

β) την αναζήτηση της σκοτεινής πλευράς του εαυτού σου και
 

γ) την επιδοκιμασία (ΑΑΑααααα!!!) των "πάντα καλύτερων από σένα bloggers".
Δεν είναι λίγο. Για σκεφτείτε το. Ενα μόνο έχω να πω: "blogging δια πάσαν νόσον και πάσαν μαλακίαν". 


Oτιδήποτε τελος πάντων μας κάνει να νιώθουμε καλά...!