Mou-stou-kou-lou-rou

Eίναι κάποιες φορές που σε πιάνει εκείνο το στριμάδικο απόλυτο υφάκι και λες:
Εγω? Αυτό? JAMAIS!
Κι όμως ζαμέ ξεζαμέ έρχεται κάποια στιγμή η ίδια η ζωή και σε ακυρώνει.
Σε βγάζει ψεύτη, υποκριτή...άκυρο...
Γιατί όχι μόνο σε έπιασε επαυτοφόρο να το κάνεις αλλά το έκανες ξανά και ξανά και κατ'εξακολούθηση γιατί σου άρεσε!
Και σου βγάζει η άτιμη τη γλώσσα και με ύφος χιλίων καρδιναλίων σα να έκανε την ανακάλυψη της πυρίτιδας σου λέει "Ποτέ μη λες ποτέ"

Ετσι λοιπόν και γω σαν όλους (ναι γιατί τι νομίζατε εγώ δεν είμαι σαν όλους?) έκανα αυτό που είχα πει ότι δε θα κάνω ποτέ: Aσχολήθηκα με το θέμα "μούστος".
Η αλήθεια είναι ότι δε θα το έκανα ποτέ αλλά αφενός είχα καλό κίνητρο (σταφύλια βιολογικής καλλιέργειας απο το αμπέλι μου στο χωριό) αφετέρου σκέφτηκα: αφού μπορεί ο μπατζανάκης του περιπτερά γιατί όχι κι εγώ?

Ετσι λοιπόν αποφάσισα να κουβαλήσω 2 ταψιά σταφύλια απ'το χωριό για να κάνω μουστοκούλουρα και μιας και το σταφύλι είναι φράουλα και "κακιές" γλώσσες με πληροφόρησαν ότι γίνεται ωραίο γλυκό είπα να κάνω κι ένα γλυκό σταφύλι... Κούνια που με κούναγε... γιατί ενώ η Λεβίνα μου είπε ότι πρέπει με ένα τσιμπηδάκι να ξεσποριάσω μια μια τις ρόγες το μεγάλο χαστούκι το έφαγα όταν ανακάλυψα ότι κάθε ρόγα δεν έχει ένα αλλά 2 και 3 κουκούτσια που έπρεπε να αφαιρεθούν με τόσο λεπτεπίλεπτο τρόπο ώστε να μην καταστραφεί η ρόγα...
Ενα σας λέω: Aνοιξε ο πισινός μου να είμαι καθισμένη σε μια καρέκλα από το πρωί μέχρι το απόγευμα για περίπου 8 ώρες, τόσο μου πήρε για να ξεσποριάσω ρόγες με καθαρό βάρος 3 κιλά.

Ευτυχώς ;oμως πρώτα ξεκίνησα με τα κουλουράκια που ήταν εύκολα γιατί αλλιώς θα είχα βγει off.
Ξεκίνησα λοιπόν να κάνω τον μούστο... και αφού τον ετοίμασα και τον πέρασα 2-3 φορές από τούλι έψαξα να βρω μια καλή συνταγή για μουστουκούλουρα. Και ενώ είμαι σε σάιτ μαγειρικής και έχω δεκάδες βιβλία μαγειρικής είπα να πάρω την φιλενάδα γιατί 2 μέρες πριν είχε κάνει κι εκείνη μουστοκούλουρα.  Η Λεβίνα λοιπόν πρότεινε μια συνταγή με αφράτα (μακριά από μένα τα μαλακά κι αφράτα) γιατί εγώ ως στριμάδι προτιμώ τα πάντα σκληρά και τραγανά...
Ετσι γκούγκλισα λίγο και βρήκα αυτό ακριβώς που ήθελα στη συνταγή της Αργυρώς και έφτιαξα τα πιο νόστιμα μπισκοτένια μουστοκούλουρα που έχω φάει ποτέ στη ζωή μου.
10 λαμαρίνες έχω φτιάξει και υπολείπεται ακόμη ζύμη για άλλες 5-6.
Τι θα τα κάνω?
Εχω ετοιμάσει από ένα δεματάκι για φίλους και γνωστούς  και φυσικά ένα γερό στοκ για μένα.

Οσο για το γλυκό σταφύλι αυτή την στιγμή ψήνεται και αν θέλετε τη συνταγή θα την βρείτε εδώ.
Αν με χάσετε για λίγο να ξέρετε ότι θα ξεφουρνίζω..
Φιλάρες και καλημερίτσες διπλοφουρνιστές!!