Εnd of story...

Νυχοπατά στης σκέψης του τα'χνάρια ψάχνοντας μάταια εκείνον να βρει...
Ακροβατεί στης σιωπής του το κενό... με μόνο σχοινί ασφαλείας το βλέμμα του μέσα της...
Κοιτά γύρω της ανάμεσα στον κόσμο κι όλα τα πρόσωπα έχουν το πρόσωπό του...μα κανένα τ'άγγιγμα της ανάσας του που στάζει τρυφερότητα και πόθο... κανένα το χάδι του, μυστικός ψίθυρος στο δέρμα της, στα σπλάχνα της, στο κορμί της επάνω... τόσο διαφορετικό απ'όλα τ'άλλα...

Κανένα δε μοιάζει μ'άντρα που ξέρει να φιλήσει το σωστό πρόσωπο την κατάλληλη στιγμή ...
Tίποτα δε μοιάζει μ'άντρα που ξεδιψά γονατισμένος στη πηγή του έρωτά της ...
Τα μάτια της δεν μπορούν να βλέπουν πια... δεν υπάρχουν παρά μόνο για κείνον...
Κι η ανάσα της υπάρχει πια μόνο για το φιλί του...

...

Τα λόγια τα ψιθυριστά αν δε τα έχεις ξαναπεί πας ψάχνοντας.
Θέλει τόλμη!
Θέλει δύναμη...
Πρέπει να ξεπεράσεις τον εαυτό σου για να δώσεις στον άλλον να καταλάβει ότι του δίνεσαι.... Γιατί εκείνη την ώρα του δίνεσαι!
Ο ψίθυρος είναι ένα ατέλειωτο μυστικό του "κάποτε" ή ένα ατελείωτο μυστικό του "τώρα".
Μια αυθόρμητη εξομολόγηση, μια στιγμή τόσο διαφορετική από τις άλλες τις κοινές.
Λέξεις πλεγμένες με συναίσθημα... ό,τι και να ‘ναι αυτό το τελευταίο.
Συναίσθημα αντάρας ή νηνεμίας.
Ξεσπάς και αποκαλύπτεσαι μ’ έναν ξεχωριστό, ιδιαίτερο, αλλά τόσο αληθινό, τρόπο!
Ομως ξεσπάς...!
Κι είναι οι στιγμές του πάθους που φεύγουν τα πιο καλά κρυμμένα μυστικά.... που ξεσκεπάζονται όλα τα κρυμμένα κι ανείπωτα συναισθήματα... κι είναι τότε που πέφτουν όλα τα τείχη...