Κάποτε – ούτε θυμάμαι πότε – έφτιαξα και γω μια τέτοια πάνινη καρδιά.

Πήρα κόκκινο ύφασμα το έκοψα και στο τελείωμα έβαλα λευκή κλωστή σαν κέντημα…

Εβαλα όλη μου τη δεξιοτεχνία … Τίποτα δεν ήταν τυχαίο…

Κόκκινο για το χρώμα του πάθους, λευκό για την αγνότητα των συναισθημάτων…

Kαι μετά τη παραγέμισα να γίνει φουσκωτή σα μικρό μαξιλαράκι.

Την παρεγέμισα με ότι όμορφο συναίσθημα ένιωθα εκείνη τη στιγμή και την σφράγισα μ’ένα φιλί.

Ο αποδέκτης τη δέχτηκε με χαρά … ένα χαμόγελο σχηματίστηκε στο πρόσωπό του… ένα από τα λίγα που μου έδωσε ποτέ και μετά από τότε έχασα τα ίχνη της…

Δεν ξέρω αν είναι στα σκουπίδια ή απλά τη χρησιμοποιεί όπως οι νοικοκυρές για να βάζει επάνω όλες του τις καρφίτσες και ειλικρινά δε με νοιάζει.
Γιατί ότι και να κάνει εκείνη ΠΟΤΕ δε θα πάψει να είναι καρδιά…
Mια φουσκωμένη από συναισθήματα κόκκινη από το πάθος καρδιά… και γιατί μου είναι αρκετό που έστω και για μια στιγμή πέτυχε το σκοπό της: Nα ζωγραφίσει ένα χαμόγελο στο πρόσωπο κάποιου.

Προσοχή! Κολλάει...

Πάντα περηφανευόμουνα για την καλή μου υγεία...
Δεν αρρωσταίνω συχνά...
Δεν έχω νιώσει ποτέ μου πονοκέφαλο...
Εχω μόνο 2 φορές στη ζωή μου πάρει παυσίπονο...
Δεν πονάω αλλά κι αν πονάω το αντέχω... (μπορεί να φταίει και μαζοχιστική φύση του κριού σε αυτό... αλλά ερευνάτε...)

Αλλά ως υπερβολική φύση που είμαι όταν κάνω κάτι το κάνω ΠΟΛΥ έντονα...
Ετσι λοιπόν είπα να πέσω το τριήμερο αυτό να πεθάνω και σχεδόν τα κατάφερα...! (τι κι αν οι άλλοι είχανε άλλα σχέδια για το τριήμερο? Εγώ κατάφερνα να τους τα "κουρέψω")
Επεσα λοιπόν στο κρεββατι με πυρετό, βήχα, συνάχι και πολλά πολλά νεύρα γιατί νευριάζω όταν καθηλώνομαι και δεν μπορώ να κάνω το πρόγραμμά μου.
Τι κι αν ενημέρωσα τους κολλητούς ότι πεθαίνω???
Αυτοί βαλθήκανε να μου σπάσουνε τα νεύρα... Και δώστου τηλέφωνα κάθε λίγο και λιγάκι, δώστου μέηλ (λες και άλλη όρεξη δεν είχα όταν με κόβανε τα ρίγη να ανοίξω υπολογιστή), δώστου τα sms οι πιο ευρηματικοί... Σου λέει τι στο καλό...αν δε μπει τουλάχιστον θα έχει στο κομοδίνο το κινητό της (ε ναι ρε παιδιά το είχα και μερικοί το ξέρουν αυτό...)
Τεσπα...
Επιστρατεύτηκαν ένα σωρό φάρμακα και γιατροσόφια λοιπόν για να με "αναστήσουν"
Αντιπυρετικά, Εχινάτσιες,σιρόπια, εισπνεόμενα, για να μη μου το γυρίσει σε αλλεργικό και τρεχω και δε φτάνω μέχρι το Πάσχα...
Ολα τα'χε ο μπαξές... και ήρθα και αναζούπωσα η γυναίκα... τρόπος του λέγειν γυναίκα γιατί πλέον το ζόμπι αυτό που βλέπω στον καθρέπτη μόνο σαν την αδελφή του Φρανκεστάιν μοιάζει.
Πιο άσπρη από ποτέ η ασπρουλιάρα...
Με μύτη κόκκινη που ξεφλουδίζει...
Με χείλη ξεραμένα και σκασμένα από τον πυρετό...
Με ένα κόκκινο σπυρί στο μάγουλο...
Και με μια φωνή τρανσεξουέλ που μόνο στον κυρ Τάκη τον νταλικιέρη μοιάζει.

Υ.Γ Την επόμενη φορά που θα πω πεθαίνω... αφήστε με να πεθάνω... αν είναι να αναστηθώ έτσι τι την θέλω τη ζωή?

Γνώρισα τους ανθρώπους κι αγάπησα τα ζώα...

Μονεμβασιά...

Στις 24 Οκτωβρίου θα δικαζόταν, οριστικά καθώς δε δικαιούταν πια άλλη αναβολή, ο βοσκός από την Ελούντα που κατηγορείται ότι τον περασμένο Νοέμβριο έβγαλε τα μάτια του σκύλου του με μαχαίρι μπροστά στα μάτια του 15χρονου γιου του.
Οι φιλόζωοισυγκεντρώθηκα και πάλι στο δικαστήριο του Αγ. Νικολάου για να διεκδικήσουν την αυστηρή τιμωρία του δολοφόνου που όχι μόνο έβγαλε τα μάτια του σκύλου του αλλά και έσπευσε να αλυσοδέσει άμεσα νέο κουτάβι στη θέση του παλιού…
Τελικά η δίκη δεν έγινε γιατί κάνανε απεργία οι δικαστές!

Το περιστατικό, που έγινε στις 5/11/2010 και είχαν αποσιωπήσει όλοι οι συγχωριανοί του είχε καταγγείλει μία Ελβετίδα κάτοικος Ελούντας.

Ο λόγος της κακοποίησης? Για τιμωρία!
Το κτήνος αυτό βλέπετε είχε στο χωράφι με τις κότες μου το σκυλί μόνιμα δεμένο με ένα μέτρο αλυσίδα (πράγμα που απαγορεύεται από το νόμο, αποστεωμένο, μες τα τσιπούρια και πολλές φορές χωρίς νερό... Η Ελβετίδα κάτοικος της περιοχής πήγαινε πολλές φορές κρυφά (γιατί το κτήνος της το είχε απαγορεψει) και το τάϊζε.
Οταν λοιπόν κάποια στιγμή το ζωο έσπασε την αλυσίδα εφαγε μια κότα.
Λογικό δεν νομίζετε?
Δε το έκανε ούτε από κακία ούτε από εκδίκηση.
Από ένστικτο επιβίωσης το έκανε...

Προς μεγάλη έκπληξη όλων, ο φερόμενος ως δράστης αφέθηκε ελεύθερος, χωρίς να οριστεί δικάσιμος. Βλέπετε σε αυτές τις κλειστές κοινωνίες ποιος να κατηγορήσει ποιον?
Οταν ο εισαγγελέας είναι αδερφός του μπατζανάκη και οι μάρτυρες εξαφανισμένοι (ως καλοί γείτονες) πως μπορεί να γίνει σωστό το έργο της δικαιοσύνης?
ΝΤΡΟΠΗ λέω εγώ...!
Οι άντρες της Κρήτης από κοπέλια γίνανε κοπελιές...
Τελικά μόνο με το όπλο στο χέρι δείχνουν τον αντρισμό τους. Και μη σας κακοφαίνεται...!!
Είναι τόσα τα περιστατικά κακοποίησης στην Κρήτη που έχουμε γίνει περίγελος στο εξωτερικό και το νησί έχει μπει σε black list των ευρωπαίων φιλόζωων!

Τα ζώα σκοτώνουν όχι από κακία αλλά από το ένστικτο της επιβίωσης. Είτε δηλαδή για να φάνε είτε για να σωθούν. Δε παλεύεται η κακία των ανθρώπων. Με τίποτα!

Κουρέματος το ανάγνωσμα...

Ανατιμήσεις στα καύσιμα και "κούρεμα"... (μη μου τα πάρεις πολύ pleaaaasee)

Ποια είναι η ποινή για το παρά φύσιν και το κατ'εξακολούθησιν?

Νομικός δεν είμαι αλλά φαντάζομαι πως κάτι θα υπάρχει να τους μαζέψει όλους αυτούς που μας βασανίζουν έτσι.

Τι όμορφο πράγμα να μπαίνεις στη σκέψη ενός άλλου.
Ολο σου το "είναι" να το βυθίζεις μέσα στο άγνωστο είναι του.
Να προσπαθείς να δεις πώς βλέπει, να νοιώσεις… τα δικά του.
Και να παλεύεις να τα φέρεις μέσα σου… για να τα καταλάβεις.
Να τα κάνεις πάλι λέξεις.
Για να τα μεταφράσεις στη δική σου γλώσσα… τη γνωστή... αυτή που καταννοείς.
Μια διαδικασία κατ’ ουσίαν αλλά και εις βάθος ψυχαναλυτική.
Σα να απεκδύεσαι τον εαυτό του και ταυτοχρόνως να βουτάς μέσα σ’ εσένα.
Σαν να μπαίνει φως από μια χαραμάδα του μυαλού σου...
Μαγικό… προς στιγμήν…σχεδόν λυτρωτικό…

Υ.Γ Αφιερωμένο σε κάποια ψυχή που είπε ότι ξέρει καλά τι σκέφτομαι...

Πάντα είχε μιαν αδιόρατη υποψία για κείνον όταν την κοίταζε.
Και πάντα ήθελε να τον ρωτήσει… Επρεπε να ξέρει…
Κοίταζε τα μαλλιά της και αντί να τα βλέπει να χρυσίζουν στο φως του ήλιου και να νοιώθει πόσο απαλά είναι τα σκεφτόταν πάνω στο γυμνό του κορμί και αναριγούσε...
Την κοίταζε στα χείλη και σκεφτόταν τα καυτά φιλιά που τον γέμιζε.
Την κοίταζε στο ύψος της καρδιάς μα το μόνο που έβλεπε ήταν το πλούσιο στήθος της που διαγραφόταν κάτω από τη μπλούζα.
Κοίταζε τα πόδια της και τα φανταζόταν να τυλίγονται γύρω του και να τον καλούνε μέσα της...
Το βλέμμα του την αγκάλιαζε με θέρμη κάθε φορά που ήταν μαζί μα το μόνο που αποζητούσε ήταν το γυμνασμένο και λάγνο κορμί της που του έφερνε τόσες αναμνήσεις.
Την "κοίταζε" μα ΠΟΤΕ δεν την έβλεπε.
Δάκρυα κύλησαν στα μάτια της στη σκέψη ετούτη και μόνο…

"Πρέπει να του το πω!
Την επόμενη φορά που θα τον δω πρέπει να του πω ότι ΥΠΑΡΧΩ!"

…. σαν ένας μυστικός κήπος που πρέπει να παραμερίσεις τα αγριόχορτα για να τον δεις…

Οταν ο φόβος συνάντησε την αδρεναλίνη…

Κάποιες μέρες που είμαι στις μαύρες μου τόσο πολύ ώστε το μούδιασμα του σώματος να αγγίζει και την ψυχή (εξαιρούνται οι φορές που είμαι θυμωμένη) παίρνω το αυτοκίνητό μου και οδηγώ. Είναι πολλές φορές που έχω βγάλει τη λύπη μου ή την απογοήτευσή μου βόλτα μέχρι που να τις κάνω να παγώσουν και να δώσουν τη θέση τους σε ένα άλλο συναίσθημα τον φόβο...

Εννοείται βέβαια πως δεν επιλέγω να βγω μες την κίνηση αλλά στην Εθνική εκεί όπου υπάρχει ορίζοντας για ατένιση ...

εκεί που πολλά πράγματα συμβαίνουν…ειδικά όταν πατάς το γκάζι...

Μου αρέσει η οδήγηση!

Με κάνει να νοιώθω πολύ ζωντανή!

Οταν οδηγώ παύω να είμαι η αφηρημένη Μ...

Είναι από τις λίγες φορές που έχω πλήρη επίγνωση κάθε κυττάρου στο σώμα μου…

Και όταν το κοντέρ φτάνει κάπου εκεί στα 150 – 160 αρχίζει μια μικρή ηδονική ανατριχίλα να μου διαπερνά το κορμί και νοιώθω πως κάθε απειροελάχιστο κομμάτι της ύπαρξής μου είναι σε πλήρη εγρήγορση. Τότε ξέρω ότι όλο μου το είναι χορεύει στο ρυθμό της αδρεναλίνης…Και είναι αυτό που με τρελλαίνει τόσο πολύ...

Ομως η οδήγηση μου αρέσει και για έναν άλλο λόγο: Κάθε δρόμος, κάθε ταξίδι με το αυτοκίνητο μπορεί να με κάνει να νοιώσω μια «πολυχρωμία» συναισθημάτων.

Την ίδια ώρα που μπορώ να εμπνευστώ από το οτιδήποτε και να κάνω διάφορους φιλοσοφικούς συνειρμούς...

Γελάω με τα φιατάκια που πάνε κόντρες με τις ΒΜW,

θυμώνω με αυτούς που πάνε αργά και αριστερά,

τσαντίζομαι με τους γέρους που κάνουν διάφορα τρελλά για να νοιώσουν νέοι βάζοντας σε κίνδυνο τις ζωές των άλλων,

κλαίω με τα άδεια κουφάρια των ζώων που βλέπω στις άκρες του δρόμου,

παρακαλάω το Θεό μη μου συμβεί κάποιο ατύχημα με ζώα γιατί δε θα ξαναπιάσω τιμόνι στη ζωή μου,

προβληματίζομαι για την κατάσταση των ελληνικών οδοστρωμάτων όταν βλέπω μια μηχανή να πέφτει σε λακούβα ενώ τρέχει με 180,

διασκεδάζω όταν κάποιος έρχεται δίπλα μου μόνο και μόνο για να ξεκινήσει μια μικρή κόντρα μαζί μου …

…Και όταν βλέπω ένα μικρό roadster cabriolet σαν αυτό που κάποτε είχα απλά ονειρεύομαι…

Ετσι συνέβει και σήμερα… αφού βίωσα για μια ακόμη φορά τα μύρια όσα κοινότυπα πλέον για μένα συναισθήματα γέλασα με την καρδιά μου όταν δίπλα μου ήρθε το μικρό σκοτεινό αντικείμενο του πόθου μου σε κόκκινο χρώμα...

Ο οδηγός του με κοίταξε μου έριξε ένα συγκαταβατικό χαμόγελο βλέποντάς με μέσα στο δικό μου "συμβατικό" αυτοκινητάκι και πατώντας το γκάζι εξαφανίστηκε…

Και γω έμεινα να σκέφτομαι πως ΕΓΩ, η αντι-υλίστρια, που δε με νοιάζουν ούτε τα ακριβά ρουχαλάκια, ούτε τα κοσμήματα, ούτε όλα αυτά τα ροζ και χαριτωμένα μπιρμπιλίκια που αγγίζουν όλες τις γυναίκες, πως ΕΓΩ επέτρεψα στον εαυτό μου να έχει μια τέτοια αχίλλειο πτέρνα…

και πως έπρεπε βέβαια να γράψω γρήγορα ένα γράμμα στον Αγιο Βασίλη…

Eξόριστοι στους δρόμους της Αθήνας…

Η φωτογραφία που βλέπετε, ήρθε στο μέηλ μου με τον τίτλο: «Ο Μπομπ Σφουγγαράκης στην Αθήνα».

Στην αρχή ομολογώ γέλασα και γω, μετά όμως μόλις συνειδητοποίησα τη φρίκη που προέκυψε από τη δύναμη αυτής της φωτογραφίας έβαλα τα κλάματα.

Εχουμε φτάσει στο έσχατο σημείο απανθρωπιάς!

Φτάσαμε να γελάμε με τις ανθρώπινες τραγωδίες. Με αυτά που συμβαίνουν δίπλα μας.

Εμείς βολεμένοι στις ζωούλες μας και δίπλα μας οι οικονομικοί μετανάστες, οι πρόσφυγες πολέμου που δεν έχουν στον ήλιο μοίρα, οι εκτοπισμένοι, οι χτυπημένοι από φυσικές καταστροφές, οι άστεγοι, μας κάνουν να γελάμε.

Μας κάνουν να γελάμε με την κακή μοίρα τους ενώ θα έπρεπε να γελάμε με τα χάλια μας…
Οπως αυτός που τράβηξε τη φωτογραφία αυτή και τη διένημε με τον τίτλο "Μπομπ ο σφουγγαράκης" στο διαδίκτυο.

When Sunny Gets Blue

Χθες φόρεσα το μαγιό μου, πήρα τον μικρό τετράποδο μαζί μου, έριξα τα αντηλιακά σε μια τσάντα και την έκανα για θάλασσα μεριά! Η μέρα υπέροχη για την εποχή…
Ο ήλιος πιστέψτε με καυτός μετά από λίγο. Η θάλασσα όμως… Μπρρρρρ… Κρύααααααααα! Τι να λέμε τώρα…
Τρίχα σηκωμένη κάγκελο και δέρμα σαν κοτούλα!
Αφού δεν έχεις κανέναν να σε ζεστάνει όμως το παίρνεις απόφαση…
Παίρνεις βαθιά αναπνοή και βουτάς… Η κρυστάλλινη θάλασσα ξεπλένει όλο σου το είναι… Σε φέρνει στα ίσα σου… Εχει η άτιμη τον τρόπο της…

Κόβεται η ανάσα από το κρύο…
Παγώνουν οι σκέψεις για λίγο…
Οι επιθυμίες μπαίνουν σε sleep mode…
Kι αν κάποιες νοσταλγικές θύμησες περάσουν κατά λάθος – εξεπίτηδες από το κεφάλι σου
πατάς delete και γράφεις από πάνω άλλες…καινούργιες…

Καινούργιες σκέψεις, καινούργιες εικόνες...
Δεν έχει σημασία αν θα είναι τόσο ωραίες… όσο το αν θα είναι καινούργιες…
Δεν έχει σημασία αν θα είναι έντονες …όσο το ότι θα γραφτούν πάνω στις "άλλες"…

Για δυο ωρίτσες… χαλάρωσα… ξεχάστηκα…
Και έπειτα γύρισα…και άρχισα την "τακτοποίηση"... Μια μικρή "ιεροτελεστία" που κάνω κάθε χρονο...

Εβαλα τα συναισθήματά μου στη ναφθαλίνη… τις σκέψεις μου σε τάξη… τις επιθυμίες μου στον πάγο…
Εκρυψα το μαγιό μου για του χρόνου… πέταξα τα παλιά αντηλιακά…ξέπλυνα και φύλαξα την μάσκα μου…
Εβγαλα το αλυσιδάκι που φορούσα όλο το καλοκαίρι στο πόδι…
το' βαλα στο κουτί με τα αγαπημένα χαϊμαλιά…που φορούσα όλο το καλοκαίρι στα χέρια.
Και άφησα ένα δάκρυ μου να τρέξει… χωρίς παραλήπτη αυτή τη φορά…

Για εκείνο το βλέμμα που με αγκάλιαζε κάποτε τρυφερά και που ποτέ δε θα ξανανοιώσω πάνω μου…

Και για κείνο το φιλαράκι που δεν ξέρω πότε θα ξαναδώ από κοντά...

Ωραία μέρα για μπουγάδα σήμερα!
.....
Χα! Δε σφάξανε που θα μείνω μέσα... !
Σε λίγο βγαίνει η μπουγάδα από το πλυντήριο την απλώνω και την κάνω πάλι για παραλία μεριά...

Τι ψυχή θα παραδώσει μια Λιακάδα αν μια τέτοια όμορφη μέρα δε σκορπίσει τις αχτίνες της? Αυτή τη φορά θα πάρω και το τετράποδο τέρας μαζί μου για παρέα...

Πολλές καλημέρες!

Moυ λείπεις...
Eλα στην αγκαλιά μου και μη ρωτάς τίποτα...
Ελα να ζήσουμε...
Δε μπορώ άλλο να περιμένω...
Δε μπορώ το λίγο...
Δε μπορώ τα μεσαία και τα μέτρια...
Και η ζωή είναι τόσο μα τόσο μικρή...

Eνα από τα όνειρα που δεν κατάφερα να πραγματοποιήσω... να μάθω βιολί.
Οι τύπισσες αυτές βέβαια δίνουν άλλη διάσταση στο ολο θέμα αν και το φλογερό ταπεραμέντο είναι σταθερή αξία για όποιον θέλει να είναι καλός βιολιστής.
Enjoy! :)

Χωρίς λόγια... μόνο με πόνο...

Νοιώθω τόσο γεμάτη από σκέψεις και συναισθήματα…

Μα και τόσο ανήμπορη πλέον να τα εκφράσω…

Βάζω προς το παρόν σκέψεις και συναισθήματα στον πάγο…

Αν διατηρηθούν … ίσως … κάποια στιγμή όταν μπορώ να πω κάτι γι’αυτά…

Αν καταφέρω να τα προσεγγίσω… γιατί κάποια πράγματα είναι έξω από μένα…

Και όσο και να προσπαθώ ποτέ δε μπορώ να τα αγγίξω…

Χθες που είδα το βίντεο αυτό που έκανε το γύρω του κόσμου έμεινα εντελως άφωνη...http://www.youtube.com/watch?v=l3Y8tGxCRRI&feature=player_embedded

Μου πήρε ώρες πολλές για να συνέλθω...

Το πρώτο που σκέφτηκα ότι ίσως είναι ένα ακόμη κοινωνικό πείραμα όπως αυτό με τον καλύτερο βιολιστή του κοσμου που "επαιτούσε" παίζοντας στο μετρό της Ν.Υόρκης...

Δυστυχώς όμως το ατύχημα ήτανε πέρα για πέρα αληθινό και το κοριτσάκι παλεύει για τη ζωή του αν και θα μείνει εγκεφαλικά νεκρό...

Θα’θελα να μην είχα μάτια για να εβλεπα και αυτιά για να ακούσω…όμως και άκουσα και είδα… και από κείνη τη στιγμή σώπασα γιατί κατάλαβα πως για κάποια σημαντικά πράγματα που έχουν νόημα δεν μπορώ να κάνω τίποτα…

Μπορώ να χαϊδέψω τα αδέσποτα…να τα ποτίσω να τα ταϊσω αλλά μέχρι εκεί…

Για τα υπόλοιπα είμαι αμελητέα "δύναμη"...

Είμαι μια ψυχή περιορισμένης ευθύνης και μικρής εμβέλειας…

Aυτή η αίσθηση της ανημπόριας κάνει το αίμα να χτυπά στα μινίγγια μου.

Με εξοργίζει!

Ολα ξαφνικά φαντάζουν στα μάτια μου τόσο ανούσια…

Στάθηκε...

…πάνω στο βράχο.
Tέντωσε το λαιμό της και κλείνοντας τα μάτια αφέθηκε στον ήλιο...
Ενιωθε τις σταγόνες τις θάλασσας να της παγώνουν το πρόσωπο, αλλά δεν ήθελε να φύγει.
Ενιωθε τη θαλασσινή αύρα για μια ακομη φορά να χαϊδεύει το πρόσωπό της...
Τον ήλιο για μια ακόμη φορά να διαπερνά το δέρμα της κάνοντας το κορμί της να ριγά από μια γλυκιά ανατριχίλα... Τι όμορφη αίσθηση...
Hθελε εκεί,να απολαύσει τις τελευταίες "καλοκαιρινές" στιγμές και εκεί,να καλοσωρίσει το φθινόπωρο. Εκεί,να αφήσει όλες τις πικρές σκέψεις.
Να αφήσει το βλέμμα να ταξιδέψει στο απέραντο γαλάζιο...
Να αφήσει το είναι της να χυθεί στο νερό...
Να αφεθεί στην αγαπημένη της αγκαλιά, στην αιώνια μήτρα που την είχε γεννήσει…

Χαμογέλασε!…Το μόνο μειονέκτηκα όταν πας μόνος στην παραλία είναι ότι δεν έχεις κάποιον να σου βάλει αντηλικιακό (η επιδερμίδα της είχε αρχίσει από ώρα να κοκκινίζει)
Βέβαια θα προτιμούσε να έχει κάποιον να παίξει μαζί του βόλλεϋ ή ρακέτες ή κάποιον να την ακολουθήσει στα βαθιά για κοχύλια (τελευταία φοβόταν να πηγαίνει μόνη γιατί οι κράμπες είχαν γίνει πια μόνιμη κατάσταση) αλλά σήμερα δεν είχε παρέα.
... Από την άλλη αυτή η ησυχία που υπήρχε τριγύρω την ηρεμούσε αφάνταστα και ο παφλασμός των κυμάτων της θύμιζε τόσο το καλοκαίρι που πάντοτε αγαπούσε...
Μπορεί να είναι όμορφη η ζωή τελικά...
Ηξερε…… φεύγοντας, όλα θα ήταν διαφορετικά. Και μέσα της πιο καθαρά... Ανυπομονούσε γι’ αυτό, αλλά δε βιαζόταν να φύγει.
Ολα θέλουν το χρόνο τους...

Μερικές φορές αναρωτιέμαι... τι έχεις να χάσεις αν κάνεις κάποια πράγματα που κάνουν τη διαφορά?
Ποιο τελικά το κόστος?
Γιατί στα απλά που ομορφαίνουν τη ζωή να είσαι τόσο πολύ φειδωλός?
Τι έχεις να χάσεις αν μπεις στη δουλειά σου χαμογελαστός και καλημερίσεις?
Τι έχεις να χάσεις αν δώσεις προτεραιότητα στο δρόμο χωρίς να είναι υποχρεωτικό?
Τι έχεις να χάσεις αν χαμογελάσεις στον Πακιστανό που θέλει να σου πλύνει το τζάμι?
(ακόμη κι αν η απάντησή σου είναι "όχι ευχαριστώ"?)
Τι έχεις να χάσεις αν ευχαριστήσεις τον υπάλληλο που σε εξυπηρέτησε?
Τι έχεις να χάσεις αν προσφέρεις τη βοήθειά σου χωρίς να σου ζητηθεί?
Γιατί τόση συναισθηματική τσιγγουνιά?...
Γιατί όλα τα κάνεις δύσκολα?
Γιατί πρέπει να συντρέχει κάποιος ιδιαίτερος λόγος για να πεις σε κάποιον "σ'αγαπώ" όταν έτσι νοιώθεις?
Γιατί δεν έχεις πίστη στο Σύμπαν που για όλα βρίσκει τον τρόπο και τα τακτοποιεί τελικά?
Γιατί τόση μιζέρια γαμώτο??
Ενα ντόμινο είναι όλα αυτά, μόνο που δε το'χεις πάρει γραμμή.
Χαμογελάς, σου χαμογελούν. Και να μη σου χαμογελάσουν, δεν πειράζει.
Είναι πιστέψτε με πολύ ωραίο να κάνεις κάτι χωρίς να περιμένεις ανταπόδωση.
Βοηθάς, σε βοηθούν. Μπορεί όχι οι ίδιοι, αλλα να'σαι σίγουρος από κάπου θα έρθει η βοήθεια όταν τη χρειαστείς.
Εμπιστεύεσαι το Σύμπαν, σε στηρίζει με ένα μαγικό τρόπο.
Ολα θα πάνε καλά.
Κι εκείνα που δε πάνε, είναι γιατί πρέπει να πάνε κάπως αλλιώς όχι όπως τα έχεις εσύ στο μυαλό σου. Για όλα υπάρχει λόγος.
Ρίξε επιτέλους αυτό το πρώτο τουβλάκι!
Ενα ντόμινο είναι... Ενα χαμόγελο... Απλό, αληθινό αλλά πιστέψτε με αρκεί να κάνει όλη τη διαφορά...!
Ρομαντική υπέρ του δέοντος? Μπορεί.
Στον κόσμο μου? Μπορεί. Αλλά τον λατρεύω!
Σε τελική ανάλυση... τι έχω να χάσω?
Μερικές φορές αναρωτιέμαι... τι έχεις να χάσεις αν κάνεις κάποια πράγματα που κάνουν τη διαφορά?
Ποιο τελικά το "κόστος"...?

Δε στα'πανε καλά φίλε μου...

Eπέστρεψες…
Λες μετάνιωσες.

Και τι είναι η ζωή μου ρε φίλε να μπαινοβγαίνεις έτσι?

Δε σου έχουν πει ποτέ πως πριν κλείνεις την πόρτα πρέπει
να κοιτάς αν πήρες και τα κλειδιά σου μαζί?

Εσύ όμως έφυγες βιαστικά και τα κλειδιά τα έχω εγώ και όσο
και να βαράς τα κουδούνια τώρα δε σου ανοίγω!

Δε τα ξέχασες… νόμιζες ότι δε τα χρειαζόσουν.

Οσο και να χτυπάς έχει κλείσει η ψυχή μου λόγω διακοπών.

Δε με νοιάζει τι θυμήθηκες και γιατί.

Αυτό που με νοιάζει είναι όπως ακριβώς το θυμήθηκες να το
ξεχάσεις κιόλας.

Να μου εξηγήσεις λες…

Δε θέλω εξηγήσεις, δεν τις χρειάζομαι… όχι από σένα.

Τις έχω βρει μόνη μου πια.

Δε μπορείς μόνος σου λες. Εγώ μπορώ όμως ή τώρα πλέον πια μπορώ και συγνώμη που θα φανώ σκληρή αλλά τώρα που αγάπησα την μοναξιά μου και την μισησες εσύ δεν μπορώ να κάνω κάτι για σένα.

Εχεις ιδέα πόσο μου αρέσει αυτό?

Ξέρω ότι δε σε πολυνοιάζει.

Κάπου αλλού δε θα σου άνοιξαν και είπες να δοκιμάσεις και
εδώ την τύχη σου.

Στα σίγουρα… Στα ασφαλή.

Και τώρα ξαφνιάστηκες… Και επιμένεις…

Μα δε θα σου ανοίξω.

Γιατί δεν μπορώ να μοιραστώ τον εαυτό μου με κανέναν και ειδικά όχι με σένα.

Ούτε θα κάνω την ψυχή μου ξενοδοχείο ανθρώπων που δεν ξέρουν τι θέλουν από μένα.

Είμαι σκληρή λες… Σε εκδικούμαι.

Όχι δεν είναι αυτό.

Τον εαυτό μου κοιτάω για λίγο… για όσο χρειαστεί να κλείσω τις όποιες πληγές.

Και όταν θα γίνει αυτό θα αλλάξω κλειδαριά.

Βρες άλλη πόρτα να χτυπήσεις.

Ισως εκεί σταθείς πιο τυχερός…

Υ.Γ Το δις εξαμαρτείν ουκ ανδρος σοφού...

... και ξάφνου στο άκουσμα κάποιων νέων θέλω ξαφνικά να διακτινιστώ στο "αλλού"...
... και η αγκαλιά που τόσο καιρό έχει μείνει μετέωρη θέλω να γεμίσει... εκεί...
... και η σκέψη ενός προσώπου που έχει την ανάγκη μου με κάνει να θέλω να λιώσω... να γίνω ρευστή και να περάσω μέσα απ'τα σύρματα και τα καλώδια και να χυθώ εκεί ακριβώς που πρέπει...
... και ο χρόνος που κυλάει και οι καταστάσεις που τον παίρνουν μακριά μου...

Θέλω...

Σε θέλω...

Ηθ-έλα..

...απόψε να είσαι εδώ...
Να κοιμηθείς εδώ...
Μαζί μου... δίπλα μου...
Πως ένα τέτοιο βράδυ να μείνεις χωρίς αγκαλιά?
.......................................
Ποτέ μου δε θέλησα τόσο πολύ να νοιώσω μέσα μου έναν άντρα όσο εσένα εκείνη τη μέρα ...

Τις συννεφιασμένες μέρες της έλεγε:

"Δεν υπάρχει γκρίζο στον ουρανό μου όσο υπάρχεις μέσα μου... Είσαι η λιακάδα μου! Μια καταδική μου λιακάδα... Λάμπεις μόνο για μένα... Ξέρεις πόσοι θα με ζήλευαν γι'αυτό? "

Και εγένετο η Λιακάδα...

Μόνο που τώρα πια οι αχτίνες της δεν φτάνουν στα ανήλιαγα μέρη που εκείνος είναι...

"Μα κι αν ακόμη πάψεις να είσαι κοντά μου θα λάμπεις για πάντα όσο σε έχω μέσα μου..."

Τώρα πια αμφιβάλλω και γι'αυτό... όπως και για τόσα άλλα...

Κάποιοι άνθρωποι μας απογειώνουν…
Κάποιοι άλλοι απλά μας γειώνουν…

Στους πρώτους μ’αρέσει να "ξοδεύομαι"… ακόμη και αλόγιστα…
Στους δεύτερους αποφεύγω να "σπαταλιέμαι"… έστω και ελάχιστα…
Και όμως!
Αν και έχω αυτούς τους αυστηρούς κανόνες…
…υπάρχουν και εξαιρέσεις…
και είναι δυστυχώς αυτές που με σημαδεύουν…
σα να χτυπούν ένα tattoo μέσα μου…

Γμτ! Και δε μου πάει καθόλου ...
το κόκκινο κραγιόν...

Ερωτας είναι η πείνα...

Υπάρχει – ή μήπως το επινόησα – ένα ανατολίτικο παραμύθι :

Ένα πριγκιπόπουλο, αγαπούσε μια όμορφη.

Κάθε βράδυ τρύπωνε κρυφά στον οντά της και ρουφούσε τους χυμούς της όλη νύχτα, μέχρι το πρωί που έφευγε χορτασμένος, για να γυρίσει το άλλο βράδυ.
Ενα πρωί, καθώς γυρνούσε στο παλάτι του, μια σκέψη πέρασε από το νου του και τον κατατρόμαξε.

Κι αν κάποια στιγμή, αυτή η υπέροχη φωτιά, που άναβε κάθε σούρουπο μέσα του, καταλάγιαζε? Αν το χόρτασμα του πόθου του γινόταν μόνιμο? Ο Ερωτας είναι η πείνα, όχι το χόρτασμα! «Πεινώ για το κορμί σου» της έλεγε...
Ετσι άρχισε να αραιώνει τις επισκέψεις στον οντά της κοπέλλας...

Τις νύχτες τριγυρνούσε λιγωμένος, τρελός από πόθο, και μονάχα όταν δεν άντεχε άλλο το μαρτύριο, χωνόταν στο ζεστό της κρεβάτι.... "σε επιθύμησα" της έλεγε...
Εκείνη από μέσα της έλεγε "μου λείπεις"... πίστεψε δε πως το πριγκιπόπουλο, κάπου αλλού μοίραζε το πάθος του, γι’ αυτό και την απέφευγε. Τον παραμόνεψε και τον είδε να βγαίνει από το σπίτι μιας όμορφης γητεύτρας, σιγουρεύτηκαν τα μάτια της για την προδοσία του, ανέβηκε σ’ ένα βράχο και μην αντέχοντας τον πόνο και την απόρριψη γκρεμοτσακίστηκε.
Ο τρελός, πήγαινε στη γητεύτρα, για να του φτιάξει φίλτρα μαγικά, που θα κρατούσαν τη φωτιά του αναμμένη, για πάντα !!..............

Πανσέληνος είναι θα περάσει...

Το ότι είμαι γλυκατζού...είναι γεγονός που όλοι οι φίλοι μου το γνωρίζουν καλά .
Τρώω τα πάντα από σιροπιαστά, τούρτες, πίτες, τάρτες, τα πάντα... ΑΛΛΑ!
Μόνο στα καλύτερά τους...!
Οσο δηλαδή κι αν αγαπώ τα γλυκά είναι ζαχαροπλαστεία που ούτε γυρίζω να τα κοιτάξω.
Γιατί αν δεν είναι φρέσκια η σαντιγύ...
Αν το γλυκό δεν είναι γλυκό τόσο ... όσο...
Αν το σιροπιαστό δεν είναι με βούτυρο και δεμένο σιρόπι...
Τι να το κάνω καλό μου?... Απλά προσπερνώ...

Δεν ξέρω αν φταίει που είμαι καλομαθημένο κοριτσάκι...
Ούτε αν φταίει ότι είμαι εξαιρετική στην κουζίνα και κάνω θαύματα...
Σημασία έχει ότι είμαι επιλεκτική... Ακρως επιλεκτική θα έλεγα...!
Ξέρω ότι το καλύτερο μιλφέι θα το φάω στη "Δέσποινα",
το καλύτερο προφιτερόλ θα είναι "Ανδριάς",
το καλύτερο γαλακτομπούρεκο θα το βρω στο "Κοσμικό"
Τους καλύτερους λουκουμάδες στον "Κρίνο" και πάει λέγοντας...
Αν αυτό δεν λέγεται διατριβή επί του θέματος τότε τι είναι...?

Από την άλλη είμαι και τυχερή...!
Δεν ξερω αν φταίει ο καλός μου σωματότυπος...
Ούτε ο αθλητισμός που έκανα και ο τρόπος ζωής που κάνω...
Πάντως άλλη στην θεση μου αν έτρωγε όσα τρωω εγώ σίγουρα θα ήταν παχύσαρκη...
Οχι ότι δεν έχω τις καμπύλες μου... Αλλά κι αυτές τόσο...όσο... :)

Mέσα σ'όλα τα γλυκά μια όμως είναι η αδυναμία μου και ποτέ δε μπορώ να αντισταθώ...
Η σοκολάτα σε κάθε της μορφή....!
Ενοχη κύριε δικαστά...
Υπέπεσα σε πειρασμό... Τι να κάνω η γυναίκα? Δεν μπορώ να κρατηθώ...!
Ετσι λοιπόν απόψε επειδή μου έχει λείψει το menu έχει σοκολάτα... μέχρι σκασμού!! :-p

Μμμμμ... σας είπα ότι θα είναι μέχρι σκασμου... ε?

Ηλιος ξεδιάντροπος

Εχετε σκεφτεί πως θα’ταν η ζωή μας αν από συστολή ο ήλιος δεν έριχνε τις ακτίνες του για να μη μας κάψει?
Αν θεωρούσε άσκοπο να τις ρίξει στη γη επειδή έβλεπε τα σύννεφα στον ουρανό?
Αν φοβόταν ότι οι ακτίνες του δε θα φτάναν ποτέ στη γη επειδή είναι τόσο μακρυά?
Αν… έβαζε όρια ?…..
Πόσο μ’άρεσε αυτός ο ξεδιάντροπος ήλιος που είδα σήμερα…
Με τις καυτές αχτίνες του να περνούν μέσα από τα σύννεφα…
Να ζεσταίνουν ψυχές και κορμιά...
Να αγκαλιάζουν τον πόνο και να τον κάνουν χαμόγελο...
Να ερεθίζουν ανθρώπους...
Δεν βάζω όρια στις σκέψεις μου…
Δε βάζω δεσμά στην ψυχή μου…
Οδηγούμαι από τις επιθυμίες μου και όχι από τις επιθυμίες ή τα πρέπει των άλλων…

Ετσι είμαι… μη με σκοτώνετε…
Σε όσους αρέσω... οι υπόλοιποι μακρια κι αγαπημένοι...

Home alone...

"Mισώ την μοναξιά
Λατρεύω την μοναχικότητά μου..."
Αυτό είναι το μοτο μου και γι'αυτό φροντίζω μέρες σαν κι αυτή να τις απολαμβάνω...

Αλλoτε τέτοιες στιγμές είχα την κολλητή που καλούσα για ένα πυτζάμα πάρτυ...
DvD, περιποιήσεις ομορφιάς από την κορφή ως τα νύχια... άντροκουβέντα...κουτσομπολιό και θάψιμο μέχρι πρωίας...
Τώρα πια εκείνη παντρεύτηκε... Με διαβάζει από την Ιταλία αλλα δεν μπορεί να βρεθεί εδώ απόψε να περάσουμε μαζί τη βραδιά...

Ετσι απόψε ίσως να μη δω ταινία...
Θα κάνω ένα χαλαρωτικό αφρόλουτρο με διάφορα υπέροχα άλατα μπάνιου...
Θα κατεβάσω το τηλέφωνο να μη με ενοχλήσει κανείς...
Θα βάλω απαλή μουσική...
Θα χαμηλώσω τα φώτα... (κεριά? όχι κεριά γιατί είτε θα κοιμηθώ στα πρώτα 15' είτε θα αρχίσω να αναπολώ...)
Ενα μπουκάλι κόκκινο κρασί... μια ποικιλία κίτρινων τυριών που τόσο λατρεύω... λίγο prosciuto Παρμας... (πήρα και λίγο Ευρυτανίας για να το συγκρίνω) και θα αφήσω το μυαλό μου να τρέξει... που?... εδώ κι εκεί... πάνω - κάτω... μέχρι τελικής πτώσεως... μέχρι να κλείσουνε τα βλέφαρά μου εκεί στον καναπέ δίπλα στο τζάκι...μέχρι να παροδοθώ έρμαιο στην αγκαλια του Μορφέα... Μe, myself and I!

Είναι μια πολύ ωραία "ιεροτελεστία"που τη συνιστώ ανεπιφύλακτα...
Μια μύηση στην εσωτερη ζωή... μια βουτιά μέσα σου...
Βασική προϋπόθεση να αντέχεις να μείνεις μόνος με τον εαυτό σου...
Να μην τον βαριέσαι...
Και να μην τον φοβάσαι...

Υ.Γ Μη διανοηθεί να χτυπήσει κανείς το κουδούνι... Δε θα ανοίξω...

http://www.youtube.com/watch?v=G76SHa5IFnU&list=FLgKyZI_DfcBwWAvT5Zvi4Hw&index=31
Το youtube δεν μου έδινε κώδικα αν δεν γινομουν μελος στο Google +
Tα καθεστώτα ομηρίας και οι εκβιασμοί δε μου αρέσουν καθόλου!!

Bent - Magic Love

Πειράζει που απόψε θέλω να βγω?
Να πιω και να χορέψω?
Να βρεθώ σε ένα μέρος με ωραία μουσική δίπλα στη θάλασσα?

Και βέβαια πειράζει γιατί δε μπορώ να το έχω...
Μια τόσο δα ταπεινή ανάγκη και δε μπορώ να την ικανοποιήσω...
Ευτυχώς που υπάρχει η φαντασία...
Για να ζήσεις την σημερινή ζωή έτσι όπως έχει καταντήσει πρέπει να έχεις μπόλικη από δαύτη...
Και ευτυχώς για μένα την έχω...

Κλείνω τα μάτια μου και λικνίζομαι στον όμορφο αυτό ήχο...
Οσοι μπορούν ακολουθούν...

GARY MOORE - The Loner

- Mπορώ να το συνηθίσω αυτό...
- Να μην...!
- Οκ! Δε θα το συνηθίσω._

Γιατί πολλοί άνθρωποι μπερδεύουν την συνήθεια με τον εθισμό?

Μεταξύ Βορρά και Νότου...

Eίναι εποχές που ο νους είναι μεταξύ Ανατολής και Δύσης... Βορρά και Νότου... χειμώνα και καλοκαιρίας...

Ονειρα και εφιάλτες εναλλάσσονται μα τώρα τα πρώτα παίρνουν το προβάδισμα.
Γιατί θες... Γιατί πρέπει... Γιατί έφτασε η ώρα... Γιατί απλά έτυχε...
Μέσα σε τόσες λέξεις έψαχνες να βρεις κάτι δικό σου, μα οι λέξεις ήταν πολλές... ορμητικοί καταρράκτες...
Δε σε άφηναν να δεις καθαρά.
Τώρα που στέγνωσαν τα δάκρυα ήρθε η ώρα να ξεχωρίσω τις λέξεις.
Να σου χαρίσω μερικές, να πετάξω άλλες στον κάδο των αχρήστων.
Να αδειάσει ο νους και να φωτίσει η ψυχή σου.
Το γνώριμο αντικαταστάθηκε από το μη προβλεπόμενο.
Τα δάκρυα από χαμόγελα δειλά, συγκρατημένα.
Μην κακομάθει ο νους... και η ψυχή μην πέσει ξανά δε παγίδες ίδιες...

Λίγη ζωή σου χαρίζω απ'αυτή που είχα κρατήσει για μένα...
Λίγη απ'αυτή που έχασα...
Ολα από λίγο στην αρχή...Μην γελαστώ πάλι...
Ο φόβος έφυγε... Η άγνοια δε με γελάει πια...
Η καχυποψία κρύφτηκε πίσω από τη σκέψη...
Που και που να με συμβουλεύει... Οχι πάντα.
Η εμπιστοσύνη μπήκε ξανά στο λεξικό μου... Με αργά βήματα.
Οτι ίχνος είχε σβηστεί από κύματα ψεύδους εμφανίστηκε ξανά.
Σκηνές πίκρας πια γεννούν γέλια, ή απλά λησμονιά... γιατί πέρασαν... γιατί με άφησαν ζωντανή...
Πιο αδύναμη ή πιο δυνατή δεν ξέρω. Θα δείξει...
Μα είμαι ακόμα εδώ και ακόμα γράφω... αυτή τη φορά για μένα!
Οπως ακριβώς το'χα πει. Πως κάποτε δε θα βαδίζω σε σκοτεινά μονοπάτια... πως θα πετάξω στη φωτιά όλους τους μαύρους κύκλους που με είχαν εγκλωβίσει...
Είχα υποσχεθεί στον εαυτό μου να ξεκλέψω φως... να γκρεμίσω τείχη... να καταφέρω να πάρω πίσω έστω τα μισά από όσα έχασα στην πορεία.
Αν τα κατάφερα?
Δεν ξέρω μα νομίζω πως τα κατάφερα εν μέρει...
Χαμογελάω πιο συχνά...
Το πρόσωπο στον καθρέπτη είναι δικό μου πια δημιούργημα.
Προσέχω πια που δανείζω τα όνειρά μου... που χαρίζω το φως μου...
που ξεστομίσω τους ενδόμυχους φόβους μου... που φανερώνω τα αισθήματά μου...
Εδιωξα όλους τους επιτήδειους σεναριογράφους που παίζουν με ζωές άλλων και έμεινα για λίγο να παλεύω στα ερείπια. Τα γέμισα με δικά μου χρώματα... με παιδικές ζωγραφιές... με ακούσματα οικεία, δικά μου...
Πήρα μολύβι και χαρτί και ζωγράφισα τον δικό μου παραμυθένιο κόσμο.
Μια ουτοπία να ξεφεύγω από την ρουτίνα.
Εδιωξα όλους τους πρωταγωνιστές που αλώνιζαν σε ξένες ψυχές και κράτησα λίγους, με ρόλους διακριτούς ή μη... με επιλογή δική μου και δική τους...
Νέες εικόνες... Νέοι φόβοι... Νέα όνειρα... Νέοι εφιάλτες... Ετσι για αλλαγή!

Καλό φθινόπωρο να έχουμε....

Περί κοπλιμέντων και άλλων τινών...

Tελευταία γίνομαι αποδέκτης πολλών κοπλιμέντων...
Σα να έχει πέσει επιδημία ένα πράγμα.
Δεν ξέρω γιατί αλλα νομίζω ότι οι άντρες έχουνε μείνει λίγο πίσω στο θέμα αυτό.
Νομίζουν ότι μπορούν να ρίξουν μια γυναίκα λέγοντας κοπλιμέντα.
Καλά είναι δε λέω... αλλά... this? Last year!!
Τα πράγματα έχουν αλλάξει τελευταία.
Και δε μιλώ για γυναικεία χειραφέτηση και κουραφέξαλα...
Μιλώ για την εργασία που κάποιες γυναίκες κάνουν μέσα τους.
Κάποιες παρα το πείσμα των καιρών... και εν μέσω μανικιούρ και spa ψάχνονται...
Κάποιες διαβάζουν...
Και κάποιες άλλες απλά αποκτούν βιωματικά (with the hard way) το πολυπόθητο Γνώθι σεαυτόν.
Οπερ σημαίνει ότι κάποιες από μας ξέρουμε ποιες είμαστε... τι αξίζουμε... που είμαστε ικανές να φτάσουμε... και γενικότερα ξέρουμε.................
Ετσι λοιπόν δεν έχουμε ανάγκη τα κοπλιμέντα για να αποκτήσουμε αυτοπεποίθηση, ουτε βέβαια το χάϊδεμα των αυτιών γιατί καλώς ή κακώς όπως είπαμε ξέρουμε...
Πάντως είναι αλήθεια ότι αν και δεν τα εχουμε ανάγκη τα κοπλιμέντα χαιρόμαστε κάθε στιγμή να τα ακούμε και να τα απολαμβανουμε όταν ξέρουμε οτι είναι ειλικρινή.

Δυο είναι τα πιο όμορφα κοπλιμέντα που έχω δεχθεί τελευταία:

"H μουσική του χώρου σου μου αρέσει τόσο πολύ που κάθε πρωί στη δουλειά ανοίγω το blog σου και το αφήνω να παίζει..."

"Περπατάς και τρίζουνε τα πεζοδρομια... Είσαι το όνειρο κάθε άντρα..."

Για το δεύτερο εχω κάποιες αμφιβολιες αν ισχύει αλλά περί ορέξεως κολοκυθόπιτα.
Σημασία στην προκειμένη δεν είναι πιο κοπλιμέντο είναι το πιο αληθινό αλλα πιο είναι το λιγότερο "επικίνδυνο"...
Εκεί εστιάζω και εκεί μένω... γι'αυτό επιλέγω το πρώτο...

Παγκόσμια ημέρα των ζώων...

Σήμερα δε θα μιλήσω για τα ζώα που γιορτάζουν...
Θα μιλήσω για τον γολγοθά των εθελοντών ενεργών φιλόζωων.
Για αυτά που κάθε μέρα συναντούν στον δρόμο τους...
Για εκείνα που κάθε μέρα γεμίζουν με δάκρυα τα μάτια τους...
Για τα βράδια που ξενυχτούν δίπλα σε ένα ζώο που μάζεψαν από το δρόμο και ψυχοραγεί...
Για τα χρήματα που δίνουν από το υστέρημά τους για τα αδέσποτα...
Για την προσωπική τους ζωή που την έχουνε βάλει πολλές φορές σε δεύτερη μοίρα μόνο και μόνο για να σώσουνε μερικά ζώα...
Για την φόρμα εκείνη που έχει λιώσει πάνω τους από την καθημερινή φθορά από τα ζώα που παίρνουν αγκαλιά... για τις τρίχες που έχουνε φάει... για την ψυχή που έχουνε δώσει... για το ότι κάθε τρεις και λίγο αποχαιρετούν τους τετράποδους φίλους τους για το τελευταίο ταξίδι, κλαίνε και χτυπιούνται που τόσο κόπο έκαναν και τελικά το εκάστοτε γατοσκυλόμουτρο την κοπάνησε για ενα μέρος καλύτερο, εκεί που δεν υπάρχει άνθρωπος να εγγυάται πόνο, πείνα , αρρώστεια και μοναξιά...
Για το ότι κρύβουν τα δάκρυά τους από μη φιλόζωους και ζητούν να μοιραστούν τον πόνο τους ΜΟΝΟ με αλλους φιλόζωους που θα τους καταλάβουν...

H ανάρτηση αυτή λοιπόν είναι αφιερωμένη σε αυτούς που τους έχει βγει το λάδι τη μια μέρα να μαζεύουν, να στειρώνουν, ταϊζουν, περιθάλπτουν , προωθούν για φιλοξενία ή υιοθεσία και την επόμενη μέρα βρίσκουν καμμιά 10αρια περιπτώσεις ακόμη για να τρέξουν.
Γιατί βλέπετε ο Ελληνας ο "σωστός", ο πρόστυχος, ο ανεύθυνος φροντίζει ώστε να μην τελειώσει το έργο των εθελοντών ποτέ!

Η κατάσταση τελευταία λόγω οικονομικής κρίσης έχει ξεφύγει τον έλεγχο.
Παντού παρατημένα ζωα...
Αλλα καταλήγουν στις ρόδες αυτοκινήτων άλλα πανε από το ευεργετικό χέρι που τους τρατάρει φόλα... αλλα πιο τυχερά φιλοξενούνται σε σπίτια άρρωστων ανθρώπων που τα κρατούν για να ικανοποιούνε τις αρρωστημένες τους ορέξεις κακοποιώντας τα είτε σεξουαλικά, είτε χτυπώντας τα, είτε σβήνοντας πάνω τους τσιγάρα...

Από την μια τα κτήνη που δεν σέβονται τις τετράποδες μορφές ζωής...
Από την άλλη τα ανυπεράσπιστα ζώα που προσπαθούν να επιβιώσουν...
Στην μέση πάντα ως ασπίδα οι εθελοντές φιλόζωοι να δίνουν καθημερινά μάχη με τον χρόνο, με τα δίποδα κτήνη, με τις ασθένειες, με την οικονομική ανοχή.

Δε θέλω από σένα φίλε αναγνώστη να κάνεις τέτοια υπέρβαση.
Δεν έχουν γεννηθεί όλοι για τα μεγάλα.
Μπορείς όμως ένα πιάτο φαί που σου περισσεύει αντί να το πετάς να το δίνεις στο αδέσποτο που βρίσκεται έξω από την πόρτα σου?
Μπορείς να του βαζεις ένα κουβαδάκι με νερό ειδικά το καλοκαίρι?
Μπορείς να σκεφτείς κάτι άλλο πέρα από την ικανοποίηση του αιδοίου σου ή της κοιλιάς σου?
Αυτό θέλω...
Ετσι θέλω να είναι οι φίλοι μου και οι άνθρωποι που με περιστοιχίζουν...
Στην πραγματική μου ζωή το έχω καταφέρει.
Στην διαδικτυακή γίνεται? Δε το ξέρω...
Πάντως έτσι από περιέργεια:
Εσύ πόσα ζωάκια έχεις σώσει στη ζωή σου........???

Bon Jovi - What Do You Got

To ερώτημα της ημέρας: "Tι έχεις αν δεν έχεις αγάπη?"...
Περιμένω απαντήσεις... εδώ ή στο γραμματοκιβώτιο για τους ντροπαλούς...
Φιλιά και την καλημέρα μου!

Σήμερα, για ακόμη μία φορά συνειδητοποίησα πόσο κακός μπορεί να γίνει ο κόσμος…
Υπάρχει τόση κακία εκεί έξω, που ώρες ώρες τρομάζω…
Δε μπορούμε να μην ξεσπάμε την κακία μας και τα κόμπλεξ μας στα ανυπεράσπιστα ζώα?
Δε μπορούμε να δείξουμε λίγη συμπόνοια στους αδύναμους?
Δεν μπορούμε να χαρούμε με τη χαρά του άλλου?
Γιατί πρέπει να κρίνουμε τους πάντες και τα πάντα?
Εμείς είμαστε τέλειοι?
Νομίζω πως όλα μπορώ να τα αντιμετωπίσω.
Όλα, εκτός από δύο, την αχαριστία και την κακία.
Με γονατίζουν…

Θεέ μου, όταν μεγαλώσω, θέλω να γίνω… καλή…

Aυτή η ζωή, δεν είναι ζωή.
Είναι προθάλαμος για αυτούς που έρχονται και αυτούς που φεύγουν.
Αυτή η ζωή είναι ένα παρατραβηγμένο πορτοκαλί.
Ενα πάγωμα του χρόνου από την πραγματική ζωή.

Αυτός ο θάνατος, δεν είναι θάνατος…
Είναι ένα κρυφοκοίταγμα πίσω από την κουρτίνα που σε γεμίζει τρόμο.
Μια παρατεταμένη αγωνία…
Ενα βασανιστήριο…
Μια διεστραμμένη φάρσα που κάποιος εκεί ψηλά μου κάνει ξανά και ξανά.
Αϊ στο καλό πια!
Πότε θα ανοίξει επιτέλους το κόκκινο να διασχίσω το δρόμο?

(Δανεικό από παλιό μου blog μα και τόσο πολύ επίκαιρο...)

It's just you and your hand tonight...

I'm not here for your entertainment
You don't really want to mess with me tonight...

Λατρεμένη Pink... αγαπημένοι ροκ ήχοι...
Ευστοχοι στίχοι...
Καλό βράδι σας εύχομαι...

Ένα φιλί σε κάθε χιλιοστό του κορμιού...
Κι ένα χάδι... Και ανάσες... Και ψίθυροι...
Και να πίνεις τους χυμούς της γης...
Να ξεδιψάς στα λακκάκια κάτω από το λαιμό...
Nα μεθάς στα λαγόνια...
Να μυρίζεις τον κήπο του κορμιού μου...και να πίνεις το νέκταρ μου...
Και φωτιά να γίνομαι ολόκληρη... και να σε καίω...
Και να μένω χωρίς άλλη ανάσα... και να πεθαίνω...
Και να μ'ανασταίνεις ξανά και ξανά...
Απόψε στάζω έρωτα για σένα...
...σαν εκείνη τη μέρα που για πρώτη φορά με με άγγιξες...