Κάποτε – ούτε θυμάμαι πότε – έφτιαξα και γω μια τέτοια πάνινη καρδιά.

Πήρα κόκκινο ύφασμα το έκοψα και στο τελείωμα έβαλα λευκή κλωστή σαν κέντημα…

Εβαλα όλη μου τη δεξιοτεχνία … Τίποτα δεν ήταν τυχαίο…

Κόκκινο για το χρώμα του πάθους, λευκό για την αγνότητα των συναισθημάτων…

Kαι μετά τη παραγέμισα να γίνει φουσκωτή σα μικρό μαξιλαράκι.

Την παρεγέμισα με ότι όμορφο συναίσθημα ένιωθα εκείνη τη στιγμή και την σφράγισα μ’ένα φιλί.

Ο αποδέκτης τη δέχτηκε με χαρά … ένα χαμόγελο σχηματίστηκε στο πρόσωπό του… ένα από τα λίγα που μου έδωσε ποτέ και μετά από τότε έχασα τα ίχνη της…

Δεν ξέρω αν είναι στα σκουπίδια ή απλά τη χρησιμοποιεί όπως οι νοικοκυρές για να βάζει επάνω όλες του τις καρφίτσες και ειλικρινά δε με νοιάζει.
Γιατί ότι και να κάνει εκείνη ΠΟΤΕ δε θα πάψει να είναι καρδιά…
Mια φουσκωμένη από συναισθήματα κόκκινη από το πάθος καρδιά… και γιατί μου είναι αρκετό που έστω και για μια στιγμή πέτυχε το σκοπό της: Nα ζωγραφίσει ένα χαμόγελο στο πρόσωπο κάποιου.