Μερικές φορές αναρωτιέμαι... τι έχεις να χάσεις αν κάνεις κάποια πράγματα που κάνουν τη διαφορά?
Ποιο τελικά το κόστος?
Γιατί στα απλά που ομορφαίνουν τη ζωή να είσαι τόσο πολύ φειδωλός?
Τι έχεις να χάσεις αν μπεις στη δουλειά σου χαμογελαστός και καλημερίσεις?
Τι έχεις να χάσεις αν δώσεις προτεραιότητα στο δρόμο χωρίς να είναι υποχρεωτικό?
Τι έχεις να χάσεις αν χαμογελάσεις στον Πακιστανό που θέλει να σου πλύνει το τζάμι?
(ακόμη κι αν η απάντησή σου είναι "όχι ευχαριστώ"?)
Τι έχεις να χάσεις αν ευχαριστήσεις τον υπάλληλο που σε εξυπηρέτησε?
Τι έχεις να χάσεις αν προσφέρεις τη βοήθειά σου χωρίς να σου ζητηθεί?
Γιατί τόση συναισθηματική τσιγγουνιά?...
Γιατί όλα τα κάνεις δύσκολα?
Γιατί πρέπει να συντρέχει κάποιος ιδιαίτερος λόγος για να πεις σε κάποιον "σ'αγαπώ" όταν έτσι νοιώθεις?
Γιατί δεν έχεις πίστη στο Σύμπαν που για όλα βρίσκει τον τρόπο και τα τακτοποιεί τελικά?
Γιατί τόση μιζέρια γαμώτο??
Ενα ντόμινο είναι όλα αυτά, μόνο που δε το'χεις πάρει γραμμή.
Χαμογελάς, σου χαμογελούν. Και να μη σου χαμογελάσουν, δεν πειράζει.
Είναι πιστέψτε με πολύ ωραίο να κάνεις κάτι χωρίς να περιμένεις ανταπόδωση.
Βοηθάς, σε βοηθούν. Μπορεί όχι οι ίδιοι, αλλα να'σαι σίγουρος από κάπου θα έρθει η βοήθεια όταν τη χρειαστείς.
Εμπιστεύεσαι το Σύμπαν, σε στηρίζει με ένα μαγικό τρόπο.
Ολα θα πάνε καλά.
Κι εκείνα που δε πάνε, είναι γιατί πρέπει να πάνε κάπως αλλιώς όχι όπως τα έχεις εσύ στο μυαλό σου. Για όλα υπάρχει λόγος.
Ρίξε επιτέλους αυτό το πρώτο τουβλάκι!
Ενα ντόμινο είναι... Ενα χαμόγελο... Απλό, αληθινό αλλά πιστέψτε με αρκεί να κάνει όλη τη διαφορά...!
Ρομαντική υπέρ του δέοντος? Μπορεί.
Στον κόσμο μου? Μπορεί. Αλλά τον λατρεύω!
Σε τελική ανάλυση... τι έχω να χάσω?
Μερικές φορές αναρωτιέμαι... τι έχεις να χάσεις αν κάνεις κάποια πράγματα που κάνουν τη διαφορά?
Ποιο τελικά το "κόστος"...?