Μεταξύ Βορρά και Νότου...

Eίναι εποχές που ο νους είναι μεταξύ Ανατολής και Δύσης... Βορρά και Νότου... χειμώνα και καλοκαιρίας...

Ονειρα και εφιάλτες εναλλάσσονται μα τώρα τα πρώτα παίρνουν το προβάδισμα.
Γιατί θες... Γιατί πρέπει... Γιατί έφτασε η ώρα... Γιατί απλά έτυχε...
Μέσα σε τόσες λέξεις έψαχνες να βρεις κάτι δικό σου, μα οι λέξεις ήταν πολλές... ορμητικοί καταρράκτες...
Δε σε άφηναν να δεις καθαρά.
Τώρα που στέγνωσαν τα δάκρυα ήρθε η ώρα να ξεχωρίσω τις λέξεις.
Να σου χαρίσω μερικές, να πετάξω άλλες στον κάδο των αχρήστων.
Να αδειάσει ο νους και να φωτίσει η ψυχή σου.
Το γνώριμο αντικαταστάθηκε από το μη προβλεπόμενο.
Τα δάκρυα από χαμόγελα δειλά, συγκρατημένα.
Μην κακομάθει ο νους... και η ψυχή μην πέσει ξανά δε παγίδες ίδιες...

Λίγη ζωή σου χαρίζω απ'αυτή που είχα κρατήσει για μένα...
Λίγη απ'αυτή που έχασα...
Ολα από λίγο στην αρχή...Μην γελαστώ πάλι...
Ο φόβος έφυγε... Η άγνοια δε με γελάει πια...
Η καχυποψία κρύφτηκε πίσω από τη σκέψη...
Που και που να με συμβουλεύει... Οχι πάντα.
Η εμπιστοσύνη μπήκε ξανά στο λεξικό μου... Με αργά βήματα.
Οτι ίχνος είχε σβηστεί από κύματα ψεύδους εμφανίστηκε ξανά.
Σκηνές πίκρας πια γεννούν γέλια, ή απλά λησμονιά... γιατί πέρασαν... γιατί με άφησαν ζωντανή...
Πιο αδύναμη ή πιο δυνατή δεν ξέρω. Θα δείξει...
Μα είμαι ακόμα εδώ και ακόμα γράφω... αυτή τη φορά για μένα!
Οπως ακριβώς το'χα πει. Πως κάποτε δε θα βαδίζω σε σκοτεινά μονοπάτια... πως θα πετάξω στη φωτιά όλους τους μαύρους κύκλους που με είχαν εγκλωβίσει...
Είχα υποσχεθεί στον εαυτό μου να ξεκλέψω φως... να γκρεμίσω τείχη... να καταφέρω να πάρω πίσω έστω τα μισά από όσα έχασα στην πορεία.
Αν τα κατάφερα?
Δεν ξέρω μα νομίζω πως τα κατάφερα εν μέρει...
Χαμογελάω πιο συχνά...
Το πρόσωπο στον καθρέπτη είναι δικό μου πια δημιούργημα.
Προσέχω πια που δανείζω τα όνειρά μου... που χαρίζω το φως μου...
που ξεστομίσω τους ενδόμυχους φόβους μου... που φανερώνω τα αισθήματά μου...
Εδιωξα όλους τους επιτήδειους σεναριογράφους που παίζουν με ζωές άλλων και έμεινα για λίγο να παλεύω στα ερείπια. Τα γέμισα με δικά μου χρώματα... με παιδικές ζωγραφιές... με ακούσματα οικεία, δικά μου...
Πήρα μολύβι και χαρτί και ζωγράφισα τον δικό μου παραμυθένιο κόσμο.
Μια ουτοπία να ξεφεύγω από την ρουτίνα.
Εδιωξα όλους τους πρωταγωνιστές που αλώνιζαν σε ξένες ψυχές και κράτησα λίγους, με ρόλους διακριτούς ή μη... με επιλογή δική μου και δική τους...
Νέες εικόνες... Νέοι φόβοι... Νέα όνειρα... Νέοι εφιάλτες... Ετσι για αλλαγή!

Καλό φθινόπωρο να έχουμε....