Περί κοπλιμέντων και άλλων τινών...

Tελευταία γίνομαι αποδέκτης πολλών κοπλιμέντων...
Σα να έχει πέσει επιδημία ένα πράγμα.
Δεν ξέρω γιατί αλλα νομίζω ότι οι άντρες έχουνε μείνει λίγο πίσω στο θέμα αυτό.
Νομίζουν ότι μπορούν να ρίξουν μια γυναίκα λέγοντας κοπλιμέντα.
Καλά είναι δε λέω... αλλά... this? Last year!!
Τα πράγματα έχουν αλλάξει τελευταία.
Και δε μιλώ για γυναικεία χειραφέτηση και κουραφέξαλα...
Μιλώ για την εργασία που κάποιες γυναίκες κάνουν μέσα τους.
Κάποιες παρα το πείσμα των καιρών... και εν μέσω μανικιούρ και spa ψάχνονται...
Κάποιες διαβάζουν...
Και κάποιες άλλες απλά αποκτούν βιωματικά (with the hard way) το πολυπόθητο Γνώθι σεαυτόν.
Οπερ σημαίνει ότι κάποιες από μας ξέρουμε ποιες είμαστε... τι αξίζουμε... που είμαστε ικανές να φτάσουμε... και γενικότερα ξέρουμε.................
Ετσι λοιπόν δεν έχουμε ανάγκη τα κοπλιμέντα για να αποκτήσουμε αυτοπεποίθηση, ουτε βέβαια το χάϊδεμα των αυτιών γιατί καλώς ή κακώς όπως είπαμε ξέρουμε...
Πάντως είναι αλήθεια ότι αν και δεν τα εχουμε ανάγκη τα κοπλιμέντα χαιρόμαστε κάθε στιγμή να τα ακούμε και να τα απολαμβανουμε όταν ξέρουμε οτι είναι ειλικρινή.

Δυο είναι τα πιο όμορφα κοπλιμέντα που έχω δεχθεί τελευταία:

"H μουσική του χώρου σου μου αρέσει τόσο πολύ που κάθε πρωί στη δουλειά ανοίγω το blog σου και το αφήνω να παίζει..."

"Περπατάς και τρίζουνε τα πεζοδρομια... Είσαι το όνειρο κάθε άντρα..."

Για το δεύτερο εχω κάποιες αμφιβολιες αν ισχύει αλλά περί ορέξεως κολοκυθόπιτα.
Σημασία στην προκειμένη δεν είναι πιο κοπλιμέντο είναι το πιο αληθινό αλλα πιο είναι το λιγότερο "επικίνδυνο"...
Εκεί εστιάζω και εκεί μένω... γι'αυτό επιλέγω το πρώτο...