Δε στα'πανε καλά φίλε μου...

Eπέστρεψες…
Λες μετάνιωσες.

Και τι είναι η ζωή μου ρε φίλε να μπαινοβγαίνεις έτσι?

Δε σου έχουν πει ποτέ πως πριν κλείνεις την πόρτα πρέπει
να κοιτάς αν πήρες και τα κλειδιά σου μαζί?

Εσύ όμως έφυγες βιαστικά και τα κλειδιά τα έχω εγώ και όσο
και να βαράς τα κουδούνια τώρα δε σου ανοίγω!

Δε τα ξέχασες… νόμιζες ότι δε τα χρειαζόσουν.

Οσο και να χτυπάς έχει κλείσει η ψυχή μου λόγω διακοπών.

Δε με νοιάζει τι θυμήθηκες και γιατί.

Αυτό που με νοιάζει είναι όπως ακριβώς το θυμήθηκες να το
ξεχάσεις κιόλας.

Να μου εξηγήσεις λες…

Δε θέλω εξηγήσεις, δεν τις χρειάζομαι… όχι από σένα.

Τις έχω βρει μόνη μου πια.

Δε μπορείς μόνος σου λες. Εγώ μπορώ όμως ή τώρα πλέον πια μπορώ και συγνώμη που θα φανώ σκληρή αλλά τώρα που αγάπησα την μοναξιά μου και την μισησες εσύ δεν μπορώ να κάνω κάτι για σένα.

Εχεις ιδέα πόσο μου αρέσει αυτό?

Ξέρω ότι δε σε πολυνοιάζει.

Κάπου αλλού δε θα σου άνοιξαν και είπες να δοκιμάσεις και
εδώ την τύχη σου.

Στα σίγουρα… Στα ασφαλή.

Και τώρα ξαφνιάστηκες… Και επιμένεις…

Μα δε θα σου ανοίξω.

Γιατί δεν μπορώ να μοιραστώ τον εαυτό μου με κανέναν και ειδικά όχι με σένα.

Ούτε θα κάνω την ψυχή μου ξενοδοχείο ανθρώπων που δεν ξέρουν τι θέλουν από μένα.

Είμαι σκληρή λες… Σε εκδικούμαι.

Όχι δεν είναι αυτό.

Τον εαυτό μου κοιτάω για λίγο… για όσο χρειαστεί να κλείσω τις όποιες πληγές.

Και όταν θα γίνει αυτό θα αλλάξω κλειδαριά.

Βρες άλλη πόρτα να χτυπήσεις.

Ισως εκεί σταθείς πιο τυχερός…

Υ.Γ Το δις εξαμαρτείν ουκ ανδρος σοφού...