Εχετε σκεφτεί πως θα’ταν η ζωή μας αν από συστολή ο ήλιος δεν έριχνε τις ακτίνες του για να μη μας κάψει?
Αν θεωρούσε άσκοπο να τις ρίξει στη γη επειδή έβλεπε τα σύννεφα στον ουρανό?
Αν φοβόταν ότι οι ακτίνες του δε θα φτάναν ποτέ στη γη επειδή είναι τόσο μακρυά?
Αν… έβαζε όρια ?…..
Πόσο μ’άρεσε αυτός ο ξεδιάντροπος ήλιος που είδα σήμερα…
Με τις καυτές αχτίνες του να περνούν μέσα από τα σύννεφα…
Να ζεσταίνουν ψυχές και κορμιά...
Να αγκαλιάζουν τον πόνο και να τον κάνουν χαμόγελο...
Να ερεθίζουν ανθρώπους...
Δεν βάζω όρια στις σκέψεις μου…
Δε βάζω δεσμά στην ψυχή μου…
Οδηγούμαι από τις επιθυμίες μου και όχι από τις επιθυμίες ή τα πρέπει των άλλων…
αρέσεις,αρέσεις..!!!!!!!!!
ΑπάντησηΔιαγραφήkeep walking...
φιλιά πολλά
χαχαχα... Συ είπας!
ΑπάντησηΔιαγραφήΚαι συ είσαι μόλις το 1% των αναγνωστών μου.
Να δεις μωρέ πως το λένε αυτό...
Α ναι! "Αμελητέα ποσότητα" :)
Ελπίζω να'ναι έτσι γιατί δεν έχω σκοπό να αλλάξω.
Με τίποτα......
Καλή σου μέρα!