Παγκόσμια ημέρα των ζώων...

Σήμερα δε θα μιλήσω για τα ζώα που γιορτάζουν...
Θα μιλήσω για τον γολγοθά των εθελοντών ενεργών φιλόζωων.
Για αυτά που κάθε μέρα συναντούν στον δρόμο τους...
Για εκείνα που κάθε μέρα γεμίζουν με δάκρυα τα μάτια τους...
Για τα βράδια που ξενυχτούν δίπλα σε ένα ζώο που μάζεψαν από το δρόμο και ψυχοραγεί...
Για τα χρήματα που δίνουν από το υστέρημά τους για τα αδέσποτα...
Για την προσωπική τους ζωή που την έχουνε βάλει πολλές φορές σε δεύτερη μοίρα μόνο και μόνο για να σώσουνε μερικά ζώα...
Για την φόρμα εκείνη που έχει λιώσει πάνω τους από την καθημερινή φθορά από τα ζώα που παίρνουν αγκαλιά... για τις τρίχες που έχουνε φάει... για την ψυχή που έχουνε δώσει... για το ότι κάθε τρεις και λίγο αποχαιρετούν τους τετράποδους φίλους τους για το τελευταίο ταξίδι, κλαίνε και χτυπιούνται που τόσο κόπο έκαναν και τελικά το εκάστοτε γατοσκυλόμουτρο την κοπάνησε για ενα μέρος καλύτερο, εκεί που δεν υπάρχει άνθρωπος να εγγυάται πόνο, πείνα , αρρώστεια και μοναξιά...
Για το ότι κρύβουν τα δάκρυά τους από μη φιλόζωους και ζητούν να μοιραστούν τον πόνο τους ΜΟΝΟ με αλλους φιλόζωους που θα τους καταλάβουν...

H ανάρτηση αυτή λοιπόν είναι αφιερωμένη σε αυτούς που τους έχει βγει το λάδι τη μια μέρα να μαζεύουν, να στειρώνουν, ταϊζουν, περιθάλπτουν , προωθούν για φιλοξενία ή υιοθεσία και την επόμενη μέρα βρίσκουν καμμιά 10αρια περιπτώσεις ακόμη για να τρέξουν.
Γιατί βλέπετε ο Ελληνας ο "σωστός", ο πρόστυχος, ο ανεύθυνος φροντίζει ώστε να μην τελειώσει το έργο των εθελοντών ποτέ!

Η κατάσταση τελευταία λόγω οικονομικής κρίσης έχει ξεφύγει τον έλεγχο.
Παντού παρατημένα ζωα...
Αλλα καταλήγουν στις ρόδες αυτοκινήτων άλλα πανε από το ευεργετικό χέρι που τους τρατάρει φόλα... αλλα πιο τυχερά φιλοξενούνται σε σπίτια άρρωστων ανθρώπων που τα κρατούν για να ικανοποιούνε τις αρρωστημένες τους ορέξεις κακοποιώντας τα είτε σεξουαλικά, είτε χτυπώντας τα, είτε σβήνοντας πάνω τους τσιγάρα...

Από την μια τα κτήνη που δεν σέβονται τις τετράποδες μορφές ζωής...
Από την άλλη τα ανυπεράσπιστα ζώα που προσπαθούν να επιβιώσουν...
Στην μέση πάντα ως ασπίδα οι εθελοντές φιλόζωοι να δίνουν καθημερινά μάχη με τον χρόνο, με τα δίποδα κτήνη, με τις ασθένειες, με την οικονομική ανοχή.

Δε θέλω από σένα φίλε αναγνώστη να κάνεις τέτοια υπέρβαση.
Δεν έχουν γεννηθεί όλοι για τα μεγάλα.
Μπορείς όμως ένα πιάτο φαί που σου περισσεύει αντί να το πετάς να το δίνεις στο αδέσποτο που βρίσκεται έξω από την πόρτα σου?
Μπορείς να του βαζεις ένα κουβαδάκι με νερό ειδικά το καλοκαίρι?
Μπορείς να σκεφτείς κάτι άλλο πέρα από την ικανοποίηση του αιδοίου σου ή της κοιλιάς σου?
Αυτό θέλω...
Ετσι θέλω να είναι οι φίλοι μου και οι άνθρωποι που με περιστοιχίζουν...
Στην πραγματική μου ζωή το έχω καταφέρει.
Στην διαδικτυακή γίνεται? Δε το ξέρω...
Πάντως έτσι από περιέργεια:
Εσύ πόσα ζωάκια έχεις σώσει στη ζωή σου........???