Στάθηκε...

…πάνω στο βράχο.
Tέντωσε το λαιμό της και κλείνοντας τα μάτια αφέθηκε στον ήλιο...
Ενιωθε τις σταγόνες τις θάλασσας να της παγώνουν το πρόσωπο, αλλά δεν ήθελε να φύγει.
Ενιωθε τη θαλασσινή αύρα για μια ακομη φορά να χαϊδεύει το πρόσωπό της...
Τον ήλιο για μια ακόμη φορά να διαπερνά το δέρμα της κάνοντας το κορμί της να ριγά από μια γλυκιά ανατριχίλα... Τι όμορφη αίσθηση...
Hθελε εκεί,να απολαύσει τις τελευταίες "καλοκαιρινές" στιγμές και εκεί,να καλοσωρίσει το φθινόπωρο. Εκεί,να αφήσει όλες τις πικρές σκέψεις.
Να αφήσει το βλέμμα να ταξιδέψει στο απέραντο γαλάζιο...
Να αφήσει το είναι της να χυθεί στο νερό...
Να αφεθεί στην αγαπημένη της αγκαλιά, στην αιώνια μήτρα που την είχε γεννήσει…

Χαμογέλασε!…Το μόνο μειονέκτηκα όταν πας μόνος στην παραλία είναι ότι δεν έχεις κάποιον να σου βάλει αντηλικιακό (η επιδερμίδα της είχε αρχίσει από ώρα να κοκκινίζει)
Βέβαια θα προτιμούσε να έχει κάποιον να παίξει μαζί του βόλλεϋ ή ρακέτες ή κάποιον να την ακολουθήσει στα βαθιά για κοχύλια (τελευταία φοβόταν να πηγαίνει μόνη γιατί οι κράμπες είχαν γίνει πια μόνιμη κατάσταση) αλλά σήμερα δεν είχε παρέα.
... Από την άλλη αυτή η ησυχία που υπήρχε τριγύρω την ηρεμούσε αφάνταστα και ο παφλασμός των κυμάτων της θύμιζε τόσο το καλοκαίρι που πάντοτε αγαπούσε...
Μπορεί να είναι όμορφη η ζωή τελικά...
Ηξερε…… φεύγοντας, όλα θα ήταν διαφορετικά. Και μέσα της πιο καθαρά... Ανυπομονούσε γι’ αυτό, αλλά δε βιαζόταν να φύγει.
Ολα θέλουν το χρόνο τους...