Είσαι μέσα στο τρένο όπου σε μια στάση μπαίνει ένας τυπάς… Φαίνεται πάνω κάτω στα χρόνια σου αλλά μπορεί να είναι και καμμιά δεκαριά χρόνια μικρότερός σου…δε μπορείς να ξέρεις γιατί δείχνει βασανισμένος...σαν η ζωή να τα'χει βάλει μαζί του... Καπνίζει ηδονικά τις τελευταίες του τζούρες μέχρι που ακούγεται ο ήχος και οι πόρτες κλείνουν. Ξεκινά να σέρνεται μέσα στο βαγόνι… μεταφέροντας αργά και νωχελικά σε κάθε βήμα τα υπολείματα του κορμιού του… Την ψυχή του θαρρώ την έχει χάσει από καιρό… γιατί τον κοιτάς στα μάτια και βλέπεις μόνο ένα άδειο βλέμμα. Εσύ τραβάς την τσάντα σου κοντά σου και κρατάς λίγο πιο σφιχτά το καινούργιο σου κινητό και μαζεύεσαι… …και απομακρύνεσαι…
Και τότε έρχεται εκείνη η αμήχανη στιγμή και ακούγεται η φωνή: "Mήπως έχετε καθόλου ψιλά?" Και το στομάχι σου σφίγγετε. Κρατάς για λίγο την αναπνοή σου και λες εκείνο το τόσο ψεύτικο: "Δεν έχω" Και οι σακούλες από τα ψώνια στα χέρια άπειρες… Και τα παπούτσια καινούργια. Και είναι αυτή η άτιμη η οικονομική κρίση που μας κάνει να κλείνουμε τα πορτοφόλια μας γι’αυτά τα άτομα. Τους παράξενους αυτούς τύπους των πεζοδρομίων…Που η μοίρα τους, ή έστω η δική τους επιλογή έφερε στο περιθώριο. Αυτούς με τα τρυπημένα, χαρακωμένα χέρια… Με τα τρεμάμενα χαμόγελα και τα δάκρυα στα μάτια… Και βρίσκουμε ΟΛΟΙ μας εκείνη την ωραία δικαιολογία "μα πως να του δώσω λεφτά… για να πάει να πάρει τη δόση του και να του προσφέρω κι άλλο θάνατο… Δε θα συνεχίσω αυτόν τον θάνατο"
Βγάζει να μετρήσει τα κέρματα που έχει μαζέψει και το χέρι του τρέμει. Του λέω "θες να κάτσεις"? Και όλο ευγένεια, με ένα χαμόγελο από αυτά τα λίγα αληθινά που βλέπουμε γύρω μας πλέον μου απαντάει "Οχι γλυκιά μου θα συνεχίσω…"
Φοράς τα γυαλιά για να κρύψεις τα δάκρυα που είναι έτοιμα να κυλήσουν και σκύβεις το κεφάλι...
Τώρα πλέον και μετά από ένα μπαράζ βροχερών ημερών νοιώθουμε έντονη την παρουσία της Ανοιξης. Εξω Ανοιξη και μέσα Ανοιξη…όμως εκεί βαθιά…πιο βαθιά… μέσα σας την νοιώθετε?
Πόσα από τα χρώματά της φέρατε στη μονόχρωμη ζωή σας?
Πόσοι τολμήσατε να κόψετε το λουλούδι που σας άρεσε και να το μυρίσετε?
Ποιοι τολμήσατε να πείτε ναι στην ευτυχία που σας προσφέρθηκε?
Γιατί για μένα η Ανοιξη είναι καθαρά προσωπική αλλά και εσωτερική υπόθεση…
Πολύ εύκολα μέσ’το καταχείμωνο μπορεί να μας επισκεφτεί με την μορφή ενός απροσδόκητου μέηλ… ή ενός λουλουδιού από το χέρι κάποιου αγαπημένου.
Μπορεί εύκολα να περάσει μέσα από τη γραμμή ενός τηλεφώνου με την φωνή κάποιου που νομίζαμε ότι μας έχει ξεχάσει….
Μέσα στο χιονιά μπορείς να την δεις με την μορφή ενός «συγνώμη» που θα έρθει από κει που δεν το περίμενες και τέλος ακόμη και μέσα στον πιο παγωμένο βοριά μπορείς να την αισθανθείς αν κάποιος αγαπημένος σου κρατάει το χέρι…
Εσείς πόση από αυτή την Ανοιξη έχετε τώρα μέσα σας?
Λέϊλαντ - Πασχαλιές - Σπάρτα - Μολώχες
Τα λέϊλαντ (λεμονοκυπάρισσο) κάνουν υπέροχη πρασινάδα στα βάζα, μυρίζουν υπέροχα και διαρκούν καιρό. Οταν ο γείτονας κλαδεύει πάντα τα παίρνω εγώ και στολίζω τα βάζα μου)
Κουτσουπιές με δεντρολίβανα
Κουτσουπιές με "αγριοκρέμμυδα" έχουν γεμίσει οι αγροί απ'αυτά... Εχουν υπέροχες λεπτομέρεις και πολύ λεπτά αρώματα
Βρούβες, δεντρολίβανο και... το ασπρο φυτό με το υπέροχο άρωμα αναζητείται η ταυτότητά του... Οποιος μπορεί να με ενημερώσει θα του είμαι ευγνώμων!
Ζουμπούλια και δεντρολίβανο
Τα λουλούδια μας φτιάχνουν τη διάθεση! Δεν χρειάζονται χρήματα για να φέρουμε την Ανοιξη στο σπίτι μας... Θετική διάθεση και όρεξη χρειάζεται...να βγούμε να περπατήσουμε τριγύρω στη γειτονιά μας...να μαζέψουμε λουλούδια της φύσης... Οσο για την άλλη Ανοιξη μέσα μας ... εκεί θα χρειαστεί κάτι παραπάνω απ'αυτό.......
Io non posso stare fermo con le mani nelle mani, tante cose devo fare prima che venga domani… E se lei gia sta dormendo io non posso riposare, faro in modo che al risveglio non mi possa piu scordare.
Perche questa lunga notte non sia nera piu del nero, fatti grande, dolce Luna, e riempi il cielo intero… E perche quel suo sorriso possa ritornare ancora, splendi Sole domattina come non hai fatto ancora…
E per poi farle cantare le canzoni che ha imparato, io le costruior un silenzio che nessuno ha mai sentito… Svegliero tutti gli amanti parlero per ore ed ore, abbracciamoci piu forte perche lei vuole l’amore.
Poi corriamo per le strade e mettiamoci a ballare, perche lei vuole la gioia, perche lei odia il rancore, poi con secchi di vernice coloriamo tutti i muri, case, vicoli e palazzi, perche lei ama i colori, raccogliamo tutti i fiori, che pu darci Primavera, costruiamole una culla, per amarci quando sera.
Poi saliamo su nel cielo e prendiamole una stella, perche Margherita e buona, perche Margherita e bella, perche Margherita e dolce, perche Margherita evera, perche Margherita ama, e lo fa una notte intera.
Perche Margherita e un sogno, perche Margherita e sale, perche Margherita e il vento, e non sa che pu far male, perche Margherita e tutto, ed lei la mia pazzia. Margherita , Margherita , Margherita e adesso mia, Margherita e mia…
Μια γλυκιά αλλά μελαγχολική καληνύχτα σας στέλνω... μαζί με ένα πολύ αγαπημένο μου τραγούδι. Ελπίζω αύριο να ξημερώσει μια καλύτερη μέρα για όλους... Καλό βράδυ να έχετε... όπως ο καθένας το επιθυμεί...
Hθικόν ακμαίον... Ψυχικό βαρομετρικό χαμηλό... Διάθεση για socializing ανύπαρκτη... Εμπνευση μηδέν... Οτιδήποτε με ενέπνεε εξαφανίστηκε... Ενας έρωτας... Ενας αβάσταχτος πόνος... Ενας φίλος... Ενας αγαπημένος μπλόγκερ από τις πιο ενδιαφέρουσες προσωπικότητες έκλεισε και τα δυο του μπλογκ. Οχι δεν έπαθε τίποτα... καλά είναι το ξέρω... το νιώθω... Δεν είχαμε ποτέ μιλήσει στο μσν... Δεν ήταν ποτέ στους αναγνώστες μου... Δεν τον ήξερα προσωπικά, όμως τον είχα μάθει πολύ καλά μέσα από τις αναρτήσεις του που ήταν μία προς μια όλες καταθέσεις ψυχής ενός ανθρώπου πολυτάλαντου και χαρισματικού μα συνάμα και πολύ πληγωμένου από πολύ μικρή ηλικία...
Αυτό το κομμάτι και η σημερινή ανάρτηση είναι αφιερωμένη σε όσους έχουν ακόμη στη ζωή τους κάτι που να τους εμπνέει...με την ευχή να μη το χάσουν ποτέ!
Y.Γ. "Προχώρα" μου'πε κάποτε ένας φίλος... μα πείτε μου πως ν'ανοίξω πανιά δίχως αέρα...?
1) Ενα κλειδί μέσα από την πόρτα και εγώ απέξω. 2) Μια γκαραζόπορτα φρακαρισμένη. 3) Δυο βενζινάδικα κλειστά και μια ρεζέρβα αναμμένη 4) Ενας courier στην πόρτα μου και μια Λιακάδα άφαντη. 5) Μια μπαταρία κινητού που πέφτει στην πιο ακατάλληλη στιγμή. 6) ......
και η μέρα ακόμη δεν έχει τελειώσει… (μπορώ να διακτινιστώ τώρα σε ένα παράλληλο και κατά προτίμηση πιο φιλικό σύμπαν?)
Να ανοίξω μια τρύπα και να χωθώ ένα πράγμα… Η έστω να χωθώ σε ένα κρεββάτι… (όχι μόνη φυσικά)… Πως αλλιώς θα παρηγορηθώ… Πως να ξορκίσω το κακό? Και δεν είναι κι ένας ανάδρομος Ερμής να τα ρίξω...! Την γκαντεμιά μου μέσα!
Διαλέγετε όποιο "πιάτο" σας αρέσει. Εγώ δεν είχα αυτή την επιλογή… Τα σερβιρίστηκα ΟΛΑ!! ΣΗΜΕΡΑ!
... ξέρατε ότι έχετε μόνο λίγους μήνες ζωής? ...................................................................... Η ζωή είναι ένα ταξίδι με αρχή και ημερομηνία λήξης που όσο διαρκεί πρέπει να πάρεις όσα περισσότερα μπορείς... Αν κοιμάσαι δίπλα στο παράθυρο δεν κάνεις τίποτα... Το ίδιο κι αν είσαι συνοδηγός ... το μάτι χαλαρώνει... φεύγει και χάνεται σε σκέψεις και συ χάνεις το δρόμο και τα τοπία γιατί είσαι βυθισμένος σε αυτές... Κοιτάς αλλά δε βλέπεις! Αν πάρεις το τιμόνι στα χέρια τα μάτια σου ρουφούν όλη τη διαδρομή, την παραμικρή στροφή... και οι αισθήσεις σου είναι πάντα σε εγρήγορση μέχρι το τέλος της διαδρομής...
Αποφάσισα λοιπόν να καθίσω να σκεφτώ τι μπορώ να κάνω μέσα σε αυτό το μικρό χρονικό διάστημα. Πάντοτε έκανα όνειρα... Είναι φτηνά γμτ... κάνεις όσα θέλεις... κανείς δε σε χρεώνει παρά μόνον ο εαυτός σου σε κάτι τέτοιες στιγμές που έρχεται και σου ζητάει το λογαριασμό και τότε παίρνεις το τεφτέρι και γράφεις ότι όνειρα θέλεις να κάνεις...ΑΜΕΣΑ πραγματικότητα.
Ποτέ δεν ήθελα πολλά ... ούτε νομίζω και δύσκολα αν και στο τέλος τα περισσότερα κατέληξαν να είναι...
1) Θα ήθελα για αρχή να ολοκληρώσω έναν έρωτα που έμεινε πλατωνικός... αν και ποτέ δεν ήτανε και μόνο η έλλειψη ευκαιριών συνέτεινε σε αυτό... Δυστυχώς απορρίπτεται λόγω τεχνικών δυσκολιών...
2) Θα ήθελα να κολυμπήσω με δελφίνια. Οταν λέμε να κολυμπήσω εννοώ σε θάλασσα όχι σε πισίνα... Να τα ταίσω στο στόμα να παίξω μαζί τους να τα αγγίξω... Να τα νιώσω πάνω στο δέρμα μου όχι πάνω από στολή νεοπριν... Οποτε βλέπω δελφίνια τα μάτια μου πλημμυρίζουν δάκρυα και ποτέ δεν κατάλαβα το γιατί... θέλω να κάνω αυτό μπας και λυτρωθώ. Και αυτό το απορρίπτω γιατί ένα τέτοιο εξωτικό ταξίδι κοστίζει.
3) Θα ήθελα να ταξιδέψω πολύ! Οταν λέμε πολύ εννοώ ταξιδια μακρινά... Δεν περιορίζομαι σε Λόνδρες και Παρίσια... Τα'χω φάει με το κουτάλι ... Αλλωστε αν δει κανείς μια ευρωπαϊκή πόλη της έχει δει όλες ειδικά αυτές της Ανατολική Ευρώπης... Εγώ θέλω να δω άλλες κουλτούρες και πολιτισμούς: Θιβέτ, Μεξικό, Περού, Ινδία, Κένυα, Χιλή, Βραζιλία, Αυστραλία... Οπως καταλαβαίνετε κι αυτό απορρίπτεται γιατί ούτε στην επόμενη ζωή δεν αναμένεται να έχω μαζέψει τα απαραίτητα κονδύλια για ενα τέτοιο εγχείρημα...
4) Θέλω να γνωρίσω κάποιον που να με συνταράξει συθέμελα... Μέχρι τώρα οι άντρες της ζωής μου μόνο κότες ήταν... Κι επειδή οι Αντρες είναι πλέον είδος προς εξαφάνιση ούτε αυτό προβλέπεται να γίνει.
5) Θέλω να μάθω ιππασία. Και όταν λέω ιππασία δεν εννοώ καβαλα παν στην εκκλησιά και πάνω στο γαϊδούρι... δεν εννοώ απλά βηματισμό που ξέρω και τροχαδάκι αλλά στάση ισορροπίας, καλπασμό και πήδημα εμποδίων... Ολα αυτά δηλαδή που σε κάνουν να αισθάνεσαι ζωντανός.... (μυρίζει πολύ σαπίλα τελευταία γύρω και δε τη μπορώ) Αυτό ναι... μπορώ να το πραγματοποιήσω. Και χωρίς κόστος μάλιστα! Γιατί δεν είμαι βεβαίως τρελλή ούτε μου περισσεύουν να δώσω 25-30 ευρώ το μάθημα οπερ σημαίνει μια μικρή περιουσία αφού για να μάθω αυτά χρειάζομαι τουλάχιστον 70 μαθήματα! Ούτε βεβαίως είμαι διατεθιμένη να πληρώνω στάβλιστρα 800 ευρώ το μήνα για να έχω δικό μου άλογο! Είμαι όμως πολύ σίγουρη ως προς αυτό που θέλω αλλά και πολύ θετική ως προς αυτό που μπορώ να δώσω για αντάλλαγμα... Ετσι λοιπόν ένα καλό παιδί θα με μάθει "δωρεαν" ιππασία κι εγώ θα πηγαίνω και θα ξεκοπρίζω, θα σελώνω και θα ξεσαλώνω (στην κυριολεξία) άλογα, θα τα χτενίζω, θα τα φροντίζω... τι καλύτερο απ'αυτό για έναν άνθρωπο που αγαπάει τα άλογα?
Τουλάχιστον έτσι θα έχω πραγματοποιήσει ένα από τα όνειρά μου... δεν είναι δα και λίγο!! :) Tι λέτε κι εσείς? Ποια είναι τα όνειρα που θα θέλατε να πραγματοποιήσετε αν ο χρόνος σας "τελείωνε"?
Kάθε μέρα ίδιες σκέψεις... Ιδια μπαγιάτικα συναισθήματα... στεγνά και ξεθωριασμένα από τον ήλιο του μεσονυχτίου μου... και από τις λιακάδες της ζωής μου... Ιδια πρόσωπα...κρυμμένα πίσω από τις ίδιες μάσκες. Ιδιες γκριμάτσες δυσφορίας και απογοήτευσης... Ιδιες λέξεις... που παρασιτούν από ξενιστή σε ξενιστή ψάχνοντας τίτλους ιδιοκτησίας... Ιδιες μάχες... απέλπιδες... στήνουν μνημείο πεσόντων για τις παράπλευρες απώλειες... Ιδια βλέμματα που στάζουνε οργή και φωτιά... Που να στραφεί το βλέμμα για να δει το διαφορετικό? Πες μου που ... ?
Ακούσατεεε ...Ακούσατεεεεε! Ο Δήμος Ν.Ιωνίας προκηρύσσει Πανελλήνιο λογοτεχνικό διαγωνισμό ενηλίκων για ανέκδοτο μυθιστόρημα με θέμα "Αλησμόνητες πατρίδες της Ανατολής και τα 90 χρόνια μνήμης της¨. Την πραγματοποίηση του διαγωνισμού θα αναλάβει 5μελής επιτροπή (άτομα από τον χώρο της λογοτεχνίας και έμπειρα στη διεξαγωγή λογοτεχνικών διαγωνισμών. Οι διακρίσεις του διαγωνισμού θα είναι : - Bραβείο - Επαινος - Ευφημος μνεία
Το μυθιστόρημα που θα βραβευτεί θα εκδοθεί με δαπάνη του ΚΕ.ΜΙ.ΠΟ σε 1.000 αντίτυπα εκ των οποίων τα 200 θα δοθούν στον συγγραφέα. Τα αντίτυπα θα διατίθενται δωρεάν την ημέρα παρουσίασης του βιβλίου και απονομής των διακρίσεων μέχρι εξάντλησής τους από τα γραφεία του ΚΕ.ΜΙ.ΠΟ. Μετά τη διάθεσή τους ο συγγραφέας μπορεί να εκδώσει το μυθιστόρημά του όπως εκείνος επιθυμεί. Η επιτροπή διατηρεί το δικαίωμα να μην απονείμει κάποια από τις διακρίσεις ή και καμία απ'αυτές. Τα αποτελέσματα θα ανακοινωθούν μέχρι το τέλος του 2012 ενώ οι διακρίσεις θα απονεμηθούν σε ειδική τελετή και θα συνοδεύονται από περγαμηνή και τιμητική πλακέτα.
Τα έργα θα πρέπει: - Nα μην ξεπερνούν τις 250 σελίδες Α4 - Να είναι γραμμένα με γραμματοσειρά Τimes New Roman μέγεθος 11 στοιχείων διάστιχο 0 και περιθώρια άνω και κάτω 2 εκ. δεξιά κι αριστερά 2,5. - Ο τίτλος του έργου και τα κεφάλαια να είναι γραμμένα με μέγεθος 14 στοιχείων και bold - Να μην αναγράφουν στις σελίδες τους, το όνομα ή το ψευδώνυμο του συγγραφέα. - Να αποστέλλονται στη διεύθυνση του ΚΕ.ΜΙ.ΠΟ. Πατρ.Ιωακείμ 4 - 142 34 Ν. Ιωνία μέσα σε έναν φάκελο όπου στη θέση του αποστολέα να αναγράφεται ψευδώνυμο αντί για το πραγματικό όνομα, η διεύθυνσή του και η ένδειξη: ΛΟΓΟΤΕΧΝΙΚΟΣ ΔΙΑΓΩΝΙΣΜΟΣ. O φάκελος αυτός μέσα θα πρέπει να περιέχει:
ένα αντίγραφο του έργο όπως είπαμε χωρίς το όνομα του συγγραφέα
ένα cd με το έργο σε ηλεκτρονική μορφή (προσοχή: Πάλι χωρίς όνομα συγγραφέα)
ένα άγραφο σφραγισμένο φάκελο όπου θα περιέχει το όνομα του συγγραφέα (κάτι σαν kinder έκπληξη) και το οποίο θα ανοιχθεί ΜΟΝΟ σε περίπτωση διάκρισης του έργου.
Εργα που δεν θα πληρούν τις παραπάνω προδιαγραφές ή δεν θα τηρούν αυτούς τους όρους θα αποκλείονται από το διαγωνισμό.
Καταληκτική ημερομηνία αποστολής των έργων ορίζεται η 5η Σεπτεμβρίου 2012 με σφραγίδα ταχυδρομείου.
Ξύνουμε τα μολύβια και ξεκινάμε... :)
Y.Γ. Μου λείψατε τόσες μέρες... αλλά έλειψα και γω σε κάποιους απ'ότι είδα... Μόλις ήλθε ο υπολογιστής από το service του Πλαίσιο και αύριο θα ξαναπάει εκεί γιατί εξακολουθώ να έχω πρόβλημα παράσιτων με τον ήχο.... (να σημειωθεί παρακαλώ ότι μετά από ένα μήνα που έχω αγοράσει το μηχάνημα μου αλλάξανε μητρική...) Το επόμενο βήμα θα είναι format οπότε και αν με ξαναχάσετε θα ξέρετε.
God knows what is hiding in those weak and drunken hearts I guess you kissed the girls and made them cry Those Hardfaced Queens of misadventure God knows what is hiding in those weak and sunken eyes A Fiery throng of muted angels Giving love but getting nothing back
People help the people And if you're homesick, give me your hand and I'll hold it People help the people And nothing will drag you down Oh and if I had a brain, Oh and if I had a brain I'd be cold as a stone and rich as the fool That turned all those good hearts away
God knows what is hiding in this world of little consequence Behind the tears, inside the lies A thousand slowly dying sunsets God knows what is hiding in those weak and drunken hearts I guess the loneliness came knocking No one needs to be alone, oh save me
People help the people And if you're homesick, give me your hand and I'll hold it People help the people Nothing will drag you down Oh and if I had a brain, Oh and if I had a brain I'd be cold as a stone and rich as the fool That turned, all those good hearts away
People help the people And if you're homesick, give me your hand and I'll hold it People help the people Nothing will drag you down Oh and if I had a brain, Oh and if I had a brain I'd be cold as a stone and rich as the fool That turned all those good hearts away
O Θεός ξέρει... Εκείνος καταλαβαίνει τι κρύβεται στην καρδιά σου... Τι κρύβεται μέσα σε κάθε καρδιά... Ομως δεν αρκεί αυτό... Χρειάζεται και ένας άνθρωπος να σου προσφέρει ένα χέρι ... Να σε τραβήξει από το τέλμα που έχεις κολλήσει... Να σε σηκώσει... Είθε πάντα ολοι μας να έχουμε έναν καλό άγγελο δίπλα μας... Καλή σας νύχτα!
Οπου και αν βρίσκεσαι να μη σε χωρά ο τόπος? Οπου κι αν είσαι να θέλεις να φύγεις αμέσως?
Ολα να σου φταίνε και ξαφνικά να αντιλαμβάνεσαι ότι η αιτία δεν είσαι εσύ.
Δεν είσαι εσύ που θέλεις να φύγεις!
Ο τόπος είναι που δε σε θέλει…
Φαίνεται σαν να σε σπρώχνει, σαν να σου λέει ότι δεν ανήκεις εκεί, σε αυτό το χώρο, σε αυτό το μέρος, σε αυτό τον πλανήτη… δεν ανήκεις πουθενά και σε κανέναν…
Ούτε καν στο χρόνο αυτό...
Ο χρόνος κυλάει άχρονος πια και νιώθεις ότι έχεις χάσει κάθε ευκαιρία... κάθε σημαντική στιγμή που δεν ήρθε διογκώνεται και κάθε αγάπη χαμένη γίνεται δίκοπο μαχαίρι που όπως κι αν την προσεγγίσεις μέσα σου, σε πληγώνει.
Θέλεις έναν ήλιο να καίει μόνο για σένα!
Να βγάλεις τα σώψυχά σου που'χουν μουλιάσει από τα δάκρυα να τ'απλώσεις να στεγνώσουν σε μια μόνο μέρα... κάτω από μια λαμπρή λιακάδα που όμως δεν έρχεται ποτέ...
Δεν αντέχεις άλλο την υγρασία που σου περονιάζει την ψυχή...
Ούτε τις εικόνες που βάζουν κάγκελα στο βλέμμα σου να μη βλέπεις άλλο πέρα απ'αυτές...
Είναι το φευγιό που είναι μέσα σου και σου μιλάει και σου λέει όλα αυτά…
Κανένας όμως δε σου εξηγεί πραγματικά που ανήκεις, κι εσύ τρέχεις κι όλο τρέχεις…
Να πας που? Να φύγεις από πού? Να ξεφύγεις από τι????
Μόνο εσύ ξέρεις...
Η μήπως ούτε κι εσύ....?
Y.Γ Μη με παρεξηγείτε για τη διάθεση αυτή… ελπίζω να μου περάσει σύντομα… χθες βράδυ δεν κοιμήθηκα καλά… για να μην πω δε κοιμήθηκα καθόλου κάνοντας αυτές τις σκέψεις…και μετά ήθελα… ένοιωσα την ανάγκη να τις μοιραστώ μαζί σας…και να ακούσω τις απόψεις σας…
Στις 22-4-2012 διοργανώνεται Ζωοφιλικός αγώνας Τριάθλου στις εγκαταστάσεις του Μωραίτη στο Σχοινιά
Γενικές Πληροφορίες για τον Ζωοφιλικό Αγώνα Τριάθλου
Σκοπός του αγώνα είναι να συγκεντρωθούν χρήματα, τροφές, φάρμακα ή ότι μπορεί να προσφέρει ο καθένας για να βοηθήσουμε τα αδέσποτα αλλά και τους εθελοντές οι οποίοι δίνουν τον αγώνα τους καθημερινά γι αυτά.
Τα έσοδα απο το event θα διατεθούν στη Ζωοφιλική Ένωση Ηλιούπολης, στον ΣΠΑΖ και στη Ζωοφιλικη Κρυονερίου.
Στο χώρο του Μωραϊτη θα πραγματοποιήσουν BAZAAR τα σωματεία, με διάφορα είδη διακόσμησης, χειροποίητα κοσμήματα κλπ με σκοπό την ενίσχυσή τους.
Για την είσοδο στον χώρο του Μωραϊτη θα υπάρχει ένα αντίτιμο της τάξεως των 3 ευρώ, ανα ενήλικα μπαίνοντας στην κλήρωση για μια δωροεπιταγή των 100 ευρώ απο το κατάστημα BikeMe.gr τα οποία θα διατεθούν στα σωματεία.
Τεχνικές Λεπτομέρειες του Αγώνα
Οι αποστάσεις του αγώνα θα είναι: 300μ κολύμβηση, 20χιλ. Ποδήλατο, 5 χιλ Τρέξιμο
Το κόστος συμμετοχής στον αγώνα είναι 10 ευρώ
Τα GU θα είναι χορηγός ενέργειας φροντίζοντας τους αθλητές με τζελακια και ηλεκτρολύτες.
Για την συμμετοχή σας στον αγώνα στείλτε email στο triforpet@gmail.com
Πέρασε άλλο ένα Πάσχα... ουφ... όπως καταλάβατε δεν είναι η αγαπημένη μου γιορτή.... Οι λόγοι πολλοί και αν με κάνετε να τους απαριθμίσω σίγουρα θα βαρεθείτε όμως επειδή θελω να περάσω το μήνυμα ότι "για όλα υπάρχει μια καλή εξήγηση" ξεκινώ αμέσως:
1) Πριν πολλά πολλά χρόνια είδα να σφάζουν μπροστά στα μάτια μου ένα αρνάκι εικόνα και συναισθήματα που στοίχειωσαν την ψυχή μου μέχρι σημερα... Ως κριάρι κατανοοώ για μια ακόμη φορά τη θυσία του αμνοερίφιου... παρόλο που δε βρίσκω νόημα σε όλο αυτό που λέγεται "οβελίας" και βέβαια από τότε δεν έχω ξαναφάει αρνί παρα μόνο σε παϊδάκι... (μη γελάτε...σας βλέπω...ναι είναι χαζό γιατί είναι το ίδιο το ξέρω)
2) Προ αμνημονεύτων ετών παραλίγο να γινόμουν φλεγόμενη βάτος όταν κάποια μου έκαψε τα μαλλιά με την λαμπάδα της...
3) Εχω απίστευτη κροτοφοβία... !Μισώ της κροτίδες ενώ λατρεύω τα πυροτεχνήματα... Αν σε αυτό τώρα προσθέσουμε και το γεγονός ότι κάθε χρόνο εκατοντάδες ζώα από το φόβο αυτό πηδάνε μάντρες και σπάνε αλυσίδες και εξαφανίζονται έρχεται και δένει το γλυκό και μισώ ακόμη περισσότερο τα βαρελότα και αυτούς που τα πετούν.
4) Οταν κάθε χρόνο κάνεις Πάσχα (εγκλωβισμένη) με τους ίδιους ανθρώπους και στο ίδιο μέρος είναι λογικό να το μισήσεις... Ειδικά αν αυτοί οι άνθρωποι δεν είναι άνθρωποι που τους έχεις ιδιαίτερη αδυναμία... και ειδικά αν κάθε χρόνο είσαι υποχρεωμένη να κάθεσαι στην εκκλησία από τις 11 μμ μέχρι τις 2.30 -3.00 π.μ γιατί κάθονται όλοι οι άλλοι...
5) Γιατί κάθε χρόνο γίνομαι η κακιά του χωριού όταν τους λέω ότι ο επιτάφιος δεν πρέπει να κάνει μόνο 100μ μεχρι την πλατεία και να γυρνάει από το ίδιο δρόμο στην εκκλησία αλλά να κάνει μια μεγαλύτερη αλλά και κυκλική διαδρομή και να περνάει κάθε χρόνο κι από άλλη συνοικία του χωριού.
6) Επίσης κάθε χρόνο το Πάσχα επιβεβαιώνεται με τον καλύτερο τρόπο το "Ο ψηλός είναι δούλος του κοντού" αφού και με ελάχιστο τακούνι το κεφάλι μου ξεχωρίζει και γυρνά σαν περισκόπιο για να κόψει κίνηση και να φέρει όλες τις απαραίτητες πληροφορίες όταν του ζητηθούν: ήρθε ο Χ? Ποια καμακώνει ο Ν? Με ποια έχει έρθει ο Δ? Πρακτορείο Ρόϋτερ εν δράσει... :))
7) Αδυνατώ να επικοινωνήσω με τις κυρίες του χωριού γι'αυτό και δεν τις πολυκάνω παρέα και δεν κατεβαίνω στο μπαράκι που συναντιούνται για ποτό... Αδυνατώ να συναγωνιστώ τις Juicy φόρμες τους τα PRADA τις Luis Vitton το κρεπαρισμένο μαλλί και το μανικιούρ με στρασάκια... λυπάμαι...δε μπορώ... ΑΠΛΑ ΑΔΥΝΑΤΩ!
8) Η wind δεν πιάνει μέσα στο σπίτι μου... Με 90εκ. πέτρινο τοίχο λιγάκι δύσκολο να πιάσω σήμα... κι αν ακόμη βγω στη βεράντα με τόσους πέτρινους τοίχους γύρω μου μόνο μια vodafone με σώζει... (ομοιοτρόπως δεν έχω ίντερνετ και πρέπει να πηγαίνω στους φίλους μου που έχουν ξενώνες για να παίρνω τα μεηλ μου)
9) Eντόσθια δεν τρώω... οπότε... δεν τρώω και κοκορέτσι...(καλά τις κορδιές απέξω ποιος δεν τις τρώει?) :) Ομοιοτρόπως δεν τρώω μαγειρίτσα! Κάθε χρόνο φτιάχνω τη δική μου vegeterian μαγειρίτσα με 2-3 ποικιλίες μανιταριών και χόρτων και υπέροχων μυρωδιακών που όσοι την τρώνε ούτε καν την ξεχωρίζουν σε γεύση από την παραδοσιακή! :)
10) Κάθε χρόνο το Πάσχα παίρνω ότι δεν παίρνω τα Χριστούγεννα ανυψωμένα στο τετράγωνο! Γιατί όπως κάθε γλυκατζού που σέβεται τον εαυτό της κάνω πολλά και πανόστιμα γλυκά... Τσουρέκια, κουλουράκια και ραβανί και γιαουρτόπιτες.... Εννοείται πως μέσα σε 5 μέρες έχουνε φαγωθεί όλα... Ναι ναι... το ξέρω! Η εγκράτεια ποτέ δεν ήταν το δυνατό μου σημείο...χιχιχι :-p Oταν θέλω πολύ κάτι απλά απλώνω το χέρι και το παίρνω...
11) Ενας νέος λόγος για να μισώ το Πάσχα (που προέκυψε από φέτος) είναι ότι αποχωρίζομαι τον γατούλη μου.... τον αφήνω εκεί που τον βρήκα πριν μήνες με φόβο ψυχής αν θα τον ξαναβρώ ζωντανό όταν θα γυρίσω... Για φέτος την γλιτωσε αν και τον βρήκα μες τα αγκάθια και λίγο πιο μπεζ και πιο ταλαιπωρημένο απ'ότι θα έπρεπε.
Aν αναρωτιέστε τώρα τι με έπιασε και γκρινιάζω είναι που σε αυτούς τους λόγους φέτος προστέθηκαν κι άλλοι δυο: Ασταμάτητη βροχή επί 3 συνεχόμενες μέρες από Σάββατο-Κυριακή και Δευτέρα του Πάσχα.... και η απώλεια του αγάπημένου μου ζευγαριού σκουλαρικιών που τα είχα αγοράσει πριν από 8 χρόνια... :((
Σάββατο 14 Απριλίου 2012
Χρόνια πολλά σε όλους!! Είθε το Ανέσπερο Φως της Ανάστασης να φωτίζει τις ζωές μας και να μας γεμίζει εσωτερική γαλήνη!! Φώτιση και δύναμη για τις δύσκολες μέρες που έρχονται... Να'στε όλοι καλά!!
