… τον άνθρωπο που έλεγες ότι νοιάζεσαι…
… ότι θα είσαστε τουλάχιστον φίλοι για πάντα… ότι κι αν γίνει…
Και τον "ξέχασες" όταν εκείνος σε χρειαζόταν περισσότερο από ποτέ…
Nα ακούσει τη φωνή σου για να πάρει κουράγιο…
Να δει ένα μήνυμα στο κινητό που θα του ζωγραφίσει ένα χαμόγελο στο πρόσωπο…
Περνάς καλά εκεί που είσαι, το καταλαβαίνω, αλλά τι σου είμαι εγώ τελικά?
Τα κλειδιά που ξέχασες στο τραπέζι της κουζίνας?
Η το κινητό σου που ξέμεινε σε κάποιο μπαράκι?
Για δες μήπως έχω "παραπέσει" πουθενά μέσα σου και δε με βρίσκεις…
Μπορεί να είμαι απλά ένα misplaced file… (πάλι σκατά βρε τα έκανες στην αρχειοθέτηση!)
Σου έχω νέα όμως…
Δεν είμαι αντικείμενο!
Είμαι ζωντανή!
Κάποτε μου είπες ότι "δεν υπάρχω"… θυμάσαι?
Και όμως υπάρχω!Και είμαι εδώ… Εδώ που με άφησες πριν φύγεις…
Εξακολουθώ και βγάζω αίμα αν με πληγώσεις…
Γαργαλιέμαι ακόμη αν το επιχειρήσεις…
Και το βλέμμα μου όταν θυμώνω στάζει φωτιά.
Και αν καμμιά φορά με πάρει το παράπονο εξακολουθώ να κλαίω…
Να! Οπως τώρα…
Ναι κλαίω....
ΑπάντησηΔιαγραφήΘα το ξεπεράσω όμως!
Θα σε ξεχάσω!
Κι όταν με ψάξεις δε θα θέλω να σε ξαναδώ!!!
Kλασσικό κριάρι...
ΔιαγραφήΚολλάει και αργεί να ξεκολήσει... παθαίνει εμμονες...
Οταν όμως ξεκολήσει δεν γυρνάει πίσω με τίποτα!! :)
Ετσι ακριβώς!
ΔιαγραφήΕίναι να μην κολλήσω...
Και είναι να μη φύγω!!
είσαι ζωντανή..
ΑπάντησηΔιαγραφήκαι μπορείς να αιθάνεσαι..να νιώθεις..
να γελάς και να δακρύζεις..
άσε τις απορίες..γιατί απάντηση δεν θα λάβεις..
κι αν...ίσως και να απογοητευτείς
μην το ψάχνεις λοιπόν..όσο μπορείς κι όσο γίνεται..
κι ο χρόνος θα δείξει..
έτσι ή αλλιώς..
φιλί
Eίμαι?
ΔιαγραφήΦιλιά...
Υ.Γ Που χάθηκες εσύ ψυχάκι?
λιακάδα με βροχή...
ΑπάντησηΔιαγραφήΟ πιο φοβερός συνδυασμός, ε?
ΔιαγραφήΔεν είναι μόνο τα κριάρια έτσι Λιακάδα μου και εγώ πάνω από λίγο καιρό δεν θα το άντεχα να το παλεύω, άντε να το κάνω μήνες για να γίνει καλύτερο αλλά χρόνια? Και να με θυμηθεί όταν θα έχει κενό να με βάλει μεταξύ τυριού και αχλαδιού? οχι δα!!
ΑπάντησηΔιαγραφή' το θύμα δεν μένει πια εδώ '
Eμενα μου θύμισες τώρα το τραγούδι "love don't live here anymore"... Οπως τα λες είναι... έρχεται η ώρα που καταφέρνεις και κάνεις το κλικ... και γυρνάς το διακόπτη...
ΔιαγραφήΦιλάκια Λεβίνα μου!!
Πριν από πολλά πάρα πολλά χρόνια είχα νιώσει και εγώ έτσι και ίσως και χειρότερα από έτσι, είναι κάποια πράγματα που συμβαίνουν στην ζωή μας και ιδιαίτερα στην συναισθηματική ζωή μας που δεν ξεπερνιούνται εύκολα ή ακόμα και αν ξεπεραστούν αφήνουν τα σημάδια τους, σπάνια γράφω σε άλλους για αυτά τα θέματα, όμως όταν διάβασα αυτά που έγραψες κατάλαβα πως τα εννοούσες και κάτι με ώθησε να γράψω, να ξέρεις πως καταστάσεις σαν αυτές μας κάνουν πιο δυνατούς και μας επιφέρουν μεγάλη εμπειρία στον συναισθηματικό μας κόσμο, δεν πρέπει ποτέ να δίνουμε ολοκληρωτικά τον εαυτό μας σε κανέναν, έμενα μετά από χρόνια με περίμενε κάτι πολύ καλύτερο και εγώ είχα εγκλωβιστεί στα παλιά και δεν έβγαινα, όμως μια μέρα έσπασα τα «δεσμά» μου.
ΑπάντησηΔιαγραφήΟποία τιμή!
ΔιαγραφήΕίσαι από τους πρώτους αναγνώστες μου και ποτέ δεν έχεις σχολιάσει... Ειδικά για σήμερα για τούτο εδώ το σχόλιο είμαι σίγουρη ότι το σκέφτηκες πολύ καλά πριν γράψεις...
Σα να σε έχω μπροστά μου με ανοιχτή την οθόνη στα comments να το σκέφτεσαι... :)
Σε ευχαριστώ...
Υ.Γ Είσαι πολύ τυχερός που εσένα σε περίμενε κάτι πολύ καλύτερο...
Και ζω ακόμα, αν ενδιαφερθείς να ρωτήσεις, αλλά δεν ρωτάει ποτέ κανείς... Έτσι είναι! Νομίζεις πως προχωράς, περνάει τόοοοοοσος καιρός κι όμως διαπιστώνεις πως εκείνος προχωράει ενώ εσύ κάνεις κύκλους γύρω από τον εαυτό σου! Και αναλώνεσαι... στα πάντα! Απλά κουράστηκα να είμαι αναλώσιμη εγώ, δεν ξέρω για σένα, απλά κουράστηκα!
ΑπάντησηΔιαγραφήΠόσες φορές έχω γυρίσει γύρω από την ουρίτσα μου ... σα γάτα... τόσο που ζαλίστηκα πια και δεν μπορώ να σταθώ στα πόδια μου.
ΔιαγραφήΝαι ... κουράστηκα κι εγώ!
Καλή σου μέρα!