Εθελουσία έξοδος...

Είσαι μέσα στο τρένο όπου σε μια στάση μπαίνει ένας τυπάς…
Φαίνεται πάνω κάτω στα χρόνια σου αλλά μπορεί να είναι και καμμιά δεκαριά χρόνια μικρότερός σου…δε μπορείς να ξέρεις γιατί δείχνει βασανισμένος...σαν η ζωή να τα'χει βάλει μαζί του...
Καπνίζει ηδονικά τις τελευταίες του τζούρες μέχρι που ακούγεται ο ήχος και οι πόρτες κλείνουν.
Ξεκινά να σέρνεται μέσα στο βαγόνι… μεταφέροντας αργά και νωχελικά σε κάθε βήμα τα υπολείματα του κορμιού του…
Την ψυχή του θαρρώ την έχει χάσει από καιρό… γιατί τον κοιτάς στα μάτια και βλέπεις μόνο ένα άδειο βλέμμα.
Εσύ τραβάς την τσάντα σου κοντά σου και κρατάς λίγο πιο σφιχτά το καινούργιο σου κινητό και μαζεύεσαι…
…και απομακρύνεσαι…

Και τότε έρχεται εκείνη η αμήχανη στιγμή και ακούγεται η φωνή: "Mήπως έχετε καθόλου ψιλά?"
Και το στομάχι σου σφίγγετε.
Κρατάς για λίγο την αναπνοή σου και λες εκείνο το τόσο ψεύτικο: "Δεν έχω"
Και οι σακούλες από τα ψώνια στα χέρια άπειρες… Και τα παπούτσια καινούργια.
Και είναι αυτή η άτιμη η οικονομική κρίση που μας κάνει να κλείνουμε τα πορτοφόλια μας γι’αυτά τα άτομα.
Τους παράξενους αυτούς τύπους των πεζοδρομίων…Που η μοίρα τους, ή έστω η δική τους επιλογή έφερε στο περιθώριο.
Αυτούς με τα τρυπημένα, χαρακωμένα χέρια… Με τα τρεμάμενα χαμόγελα και τα δάκρυα στα μάτια…
Και βρίσκουμε ΟΛΟΙ μας εκείνη την ωραία δικαιολογία "μα πως να του δώσω λεφτά… για να πάει να πάρει τη δόση του και να του προσφέρω κι άλλο θάνατο… Δε θα συνεχίσω αυτόν τον θάνατο"

Βγάζει να μετρήσει τα κέρματα που έχει μαζέψει και το χέρι του τρέμει.
Του λέω "θες να κάτσεις"?
Και όλο ευγένεια, με ένα χαμόγελο από αυτά τα λίγα αληθινά που βλέπουμε γύρω μας πλέον μου απαντάει "Οχι γλυκιά μου θα συνεχίσω…"

Φοράς τα γυαλιά για να κρύψεις τα δάκρυα που είναι έτοιμα να κυλήσουν και σκύβεις το κεφάλι...