Κάποιες φορές...

 

Κάποιες φορές μετά την καταιγίδα βγαίνει το ουράνιο τόξο….
Οχι πάντα…Κάποιες…

Κάποιες φορές μερικά δέντρα ξαναπρασινίζουν όσο ξερά και να είναι
γιατί έχουν γερές ρίζες…

Κάποιες φορές η απόσταση δε μπορεί να σε κρατήσει μακριά από κάποιον…

Κάποιες φορές το μόνο άγγιγμα που χρειάζεσαι είναι το κράτημα του χεριού ή μια αγκαλιά…

 

Κάποιες φορές παίρνουμε έναν δρόμο ακόμη και αν ξέρουμε ότι δε βγάζει πουθενά…
Αλλοτε για τη χαρά της διαδρομής…
Αλλοτε γιατί μας αρέσει το οδήγημα με τ’αμάξι…
Αλλοτε γιατί έτσι απλά θέλουμε…να φάμε τα μούτρα μας στον τοίχο…

 

 

Κάποιες φορές ένα τραγούδι μπορεί να μας σκοτώσει…

Κάποιες φορές μας αρέσει να παίζουμε κάποια παιχνίδια χωρίς κανόνες...

Κάποιες φορές ο χρόνος είναι ο καλύτερός σου φίλος…
Μόνο κάποιες όμως…

 

 Κάποιες φορές κάνουμε πληγές που δεν κλείνουν ποτέ…

Κάποιες φορές φοβόμαστε να κοιμηθούμε για να μην ονειρευτούμε…

 Κάποιες φορές λέμε πράγματα που δε τα νοιώθουμε για να πείσουμε τον εαυτό μας και τους άλλους…

  

 Κάποιες φορές ακόμη και αν έξω υπάρχει λιακάδα μέσα σου αισθάνεσαι μια απίστευτη παγωνιά…

  Κάποιες φορές βρίσκεις μια παραλία που είναι μόνο για δυο…

 Κάποιες φορές ξεχνάμε σημαντικά πράγματα…

Κάποιες φορές πάλι θέλω να πω πράγματα και απλώς το γυροφέρνω…

Ευτυχώς οι φίλοι μου με καταλαβαίνουν... :) 

Here comes the sun

Kαλημέρααααα!

Μόλις βγει λιγάκι ο ήλιος και ζεστάνει τα μέσα μας όλα έρχονται στα ίσα τους...
Ξαφνικά όλα βρίσκουν τις σωστές τους διαστάσεις... τη σωστή τους θέση...
Ολα γίνοντα πιο φωτεινά και πιο αισιόδοξα.

Εύχομαι να έχετε ολοι σας μια υπέροχη μέρα!

I'd love to change the world

H σκέψη στα όσα ήλθαν και παρήλθαν...
Στον κόσμο όπως ήταν και πως κατάντησε...
Στους ανθρώπους που ήλθαν και έφυγαν...
Σ'αυτό που ήμουν και σ'αυτό που έγινα...
Σκέψεις πληγές κακοφορμισμένες που στάζουνε πυον και θέλουνε γλύψιμο...
Ονειρα που περάσανε και φύγανε με ταχύτητα φωτός...
Μόνο αυτό το τραγούδι με σώζει απόψε...
Ελπίζω εσείς να έχετε ένα καλύτερο βράδυ...

I wish it would rain down...

Λατρεμένο κομμάτι από έναν πολυαγαπημένο καλλιτέχνη...
Enjoy... με φυσική υπόκρουση απ'έξω... :)

Ερωτας κι Αντέρωτας...

"Η Αγάπη δεν είναι παρά ΕΠΙΘΥΜΙΑ και ΑΠΟΛΑΥΣΗ
και είναι ΘΝΗΤΗ.

Για να γίνει ΑΙΩΝΙΑ, θα πρέπει να ΘΥΣΙΑΣΤΕΙ,
επειδή τότε γίνεται ΔΥΝΑΜΗ και ΑΡΕΤΗ.

Αυτή είναι η ΔΙΑΜΑΧΗ του ‘Ερωτα και του Αντέρωτα,
η οποία δημιουργεί την ΙΣΟΡΡΟΠΙΑ του Κόσμου"

Ελιφάς Λεβί

Γυναικεία αυταπάρνηση

Εντεκα άνθρωποι κρατούνταν από το ίδιο σκοινί που κρεμόταν από ένα ελικόπτερο. Ηταν δέκα άντρες και μία γυναίκα.
Το σκοινί δεν ήταν αρκετά δυνατό για να κρατήσει και τους έντεκα, γι’ αυτό και αποφάσισαν ότι ένας άνθρωπος θα έπρεπε να πέσει.Διαφορετικά θα έπεφταν όλοι.

Δεν κατάφερναν να διαλέξουν τον άνθρωπο, αλλά ξαφνικά η γυναίκα, με δυνατή φωνή, ανακοίνωσε ότι προσφερόταν από μόνη της να πέσει. Στο κάτω κάτω, είπε, ήταν συνηθισμένη να θυσιάζει τα συμφερόντά της, μιας και :

1. Σαν μητέρα πάντα έδινε προτεραιότητα στα παιδιά.
2. Σαν σύζυγος παραμέριζε τα συμφέροντά της για αυτά του συζύγου της.
3. Σαν κόρη υποτασσόταν στον πατέρα της.
4. Σαν επαγγελματίας άφηνε τα αφεντικά της να παίρνουν τη δόξα για τις
δικές της επιτυχίες.
5. Σαν γυναίκα, κοιτάζοντας ψηλά στο άπειρο και βάζοντας το χέρι στην
καρδιά, η αποστολή της ζωής της ήταν να θυσιάζεται για τους άλλους,
χωρίς να περιμένει τίποτα σε αντάλλαγμα !

Συγκινημένοι οι άντρες ξέσπασαν σε χειροκροτήματα …και φυσικά έπεσαν!
—————————————————————————
Αν είσαι γυναίκα ΕΞΥΠΝΗ, θα έχεις ένα κίνητρο να χαμογελάσεις σήμερα….
Αν είσαι άντρας και δεν καταλάβεις την ιστορία… θα σου εξηγήσουμε…
—————————————————————————

ΗΘΙΚΟ ΔΙΔΑΓΜΑ:
Ποτέ μην εμπιστεύσαι την αυταπάρνηση μία γυναίκας, μπορεί να είναι γενναία αλλά δεν είναι ηλίθια!

Ονειρα σε μπλε φόντο...

ΤΑ ΟΝΕΙΡΑ…μου ήταν πάντα σε φόντο θαλασσινό.

Η θάλασσα μου'δινε πάντα όλες τις απαντήσεις... μου έβρισκε όλες τις λύσεις στα όποια μου προβλήματα.

Αν ήταν πεντακάθαρη, γαλάζια και λαμπερή, τα πράγματα πήγαιναν καλά.

Αν ήταν σκοτεινιασμένη, φουρτουνιασμένη και μαύρη, κάποιο λατρεμένο πρόσωπο της ζωής μου, άφηνε τον κόσμο τούτο και όδευε προς τη γειτονιά των Αγγέλων…

Ενα όνειρο που βλέπω πολύ συχνά, είναι να πέφτω προς μία καταγάλανη θάλασσα από ψηλά… η αίσθηση της βουτιάς αυτής, είναι κάτι μαγικό, λυτρωτικό θα έλεγα (τόσο στο όνειρο αλλά και στην πραγματική μου ζωή όσες φορές το έχω επιχειρήσει) Η αίσθηση του παγωμένου νερού στο κορμί μου... η πίεση στα αυτιά μου... το άγγιγμα της άμμου του βυθού στη χούφτα μου... Κι έπειτα συνήθως, τραντάζομαι στον ύπνο μου… για να δω τότε ένα πρόσωπο να με γεμίζει γαλήνη… εκεί…μεσ’τη θάλασσα…να γίνομαι δική του…

Το λευκό και το μπλέ είναι τα χρώματα που πάντα δεσπόζουν στα όνειρά μου…

Λευκό φως και μπλε βυθός... που βουτώ για να πιάσω στα χέρια μου...

Είναι η βάση των πάντων εκεί... το πλοίο που με ταξιδεύει σε μέρη παραδεισένια...

Το κόκκινο υπάρχει σπάνια αλλά ξέρω καλά πως όποτε εμβόλιμα μπαίνει στον ονειρικό καμβά μου, μού φέρνει κάτι γρήγορα…

Κατά βάση κόκκινο δεν υπάρχει στα όνειρα αυτά…

Τα όνειρα που έβλεπα πάντα, η θάλασσα, για μένα μεταφράζεται ως ένας συμβολισμός…

Οπως όταν περίμενα "εκείνον" να έρθει στη ζωή μου,και όλα να είναι αγάπη.

Η θάλασσα για μένα είναι εκείνος και εκείνος για μένα είναι η θάλασσα.

Η αγάπη.

Η ζωή μου.

Εγώ.

Ακατοίκητο!

Μου αρέσει ο αυτοσαρκασμός (κάνω συχνά και τον απολαμβάνω)
Πιστεύω ότι είναι κατά κάποιον τρόπο ένα μικρό βήμα προς την αυτογνωσία, σε αντίθεση με τον σαρκασμό που υποδηλώνει κακία...
Αυτό όμως που είδα στο φερυ μποτ για Σαλαμίνα με διχάζει.
Γιατί δεν ξέρω αν είναι αυτοσαρκασμός ή απλά κακόγουστο φαλλοκρατικό χιούμορ.
Εγώ πάντως γέλασα… και γέλασα ακόμη περισσότερο όταν πρόσεξα τι έγραφε το κράνος "εκείνου"… ΑΝΘΡΟΠΟΣ

ε… καλά στην ορθογραφία θα κολλήσουμε τώρα? Toυλάχιστον το'χε γράψει με κεφαλαία! :-p