Μια φορά κι έναν καιρό ήταν ο Μίμης ένα μικρό σπουργίτι…
Το πρώτο χιόνι που έπεσε εκείνη τη χρονιά (τον
πρώτο χειμώνα που βίωνε ο Μίμης) ήταν πραγματικά μια δύσκολη στιγμή για
κείνον. Δεν είχε ξαναδεί ποτέ του χιόνι και τρόμαξε…
Τα φτερά του σκεπάστηκαν από ένα λεπτό στρώμα πάγου και δυσκολευόταν πολύ να πετάξει. Όταν η δεύτερη χιονοθύελλα παραλίγο να τον σκοτώσει άρχισε να σκέφτεται σοβαρά μήπως θα έπρεπε να πετάξει λίγο πιο νότια μαζί με τα άλλα πουλάκια. Ετσι ένα γκρίζο πρωϊνό του Γενάρη τράβηξε προς το νότο.
Πριν προλάβει να καλύψει 5 μίλια τα φτερά του άρχισαν να καλύπτονται από πάγο.
Μην μπορώντας να κρατηθεί πια στον αέρα έπεσε αναίσθητος στο έδαφος.
Όταν το μυαλό του καθάρισε, συνειδητοποίησε πως είχε πέσει στη μέση ενός αχυρώνα. Εκείνη
ακριβώς τη στιγμή, τον πλησίασε ένα πελώριο ζώο που κατάλαβε πως ήταν
αγελάδα. Την είδε να προχωράει προς το μέρος του, αλλά ήταν πολύ
μουδιασμένος και εξαντλημένος για να πετάξει μακριά από τις μεγάλες
οπλές της.
Ακριβώς τη στιγμή που η αγελάδα βρέθηκε από πάνω του, προς μεγάλη του έκπληξη και τρόμο, άδειασε το έντερό της πάνω του.
Ενώ
η κοπριά τον σκέπαζε, ο Μίμης σκέφτηκε πως είχε έρθει η ώρα να πεθάνει.
Δεν χρειάστηκαν όμως παρά λίγα δευτερόλεπτα για να καταλάβει πόσο
υπέροχα ζεστή ήταν η γελαδίσια κοπριά. Ενιωσε τόσο καλά, ώστε έβγαλε το κεφάλι του από το σωρό και άρχισε να τιτιβίζει.
Η μοίρα θέλησε μια γάτα, που εκείνη την ώρα τριγυρνούσε στον αχυρώνα, να ακούσει τα τιτιβίσματα του Μίμη. Βλέποντας το νεαρό σπουργίτι στο έδαφος, ξέθαψε τον Μίμη από την κοπριά και τον έφαγε.
Η ιστορία του Μίμη μας προσφέρει 3 ηθικά διδάγματα, οπότε και ο θάνατός του δεν είναι μάταιος:
-Οσοι σε έχουν χεσμένο δεν είναι κατ’ανάγκην εχθροί σου.
-Οσοι σε βγάζουν από τα σκατά δεν είναι κατ’ανάγκην φίλοι σου.
-Αν νοιώθεις όμορφα και ζεστά μέσα στα σκατά κράτα το στόμα σου κλειστό(σκάσε) και απόλαυσέ το!
