Δε μετανοιώνω για τίποτα!

“… αν θα μπορούσα τον κόσμο να άλλαζα θα ξαναέβαφα γαλάζια τη θάλασσα…"

Που σημαίνει ότι δε μετανοιώνω για τίποτα…

Για όποιο λάθος έκανα…

Γιατί τα λάθη μου πάντα αντιπροσωπεύουν τα «θέλω» μου…και είναι εκείνα που με προσδιορίζουν… με κάνουν αυτό που είμαι… και με επαναπροσδιορίζουν… με κάνουν

Σοφότερη…

Δυνατότερη…

Προσεχτικότερη…

Ετσι και γω τα λάθη μου δε τα φοβάμαι.

Ούτε τα ξορκίζω...

Τα αγαπώ… τα αγκαλιάζω … μαθαίνω να ζω με αυτά και μέσα από αυτά… τα κρατώ στο σακίδιο που κουβαλώ στην πλάτη μου για να μην ξεχνώ ποτέ τη βαρύτητά τους.

Γιατί μου δίνουν κουράγιο να συνεχίσω ακόμη και αν όλος ο κόσμος μου μπάζει νερά…

Οταν θεωρούμε τα λάθη μας καταστρεπτικά ή ανεπανόρθωτα, τότε παραλύουμε, απογοητευόμαστε, αποφεύγουμε κάθε δράση.
Αντίθετα, όταν ξέρουμε ότι η ζωή δίνει και άλλες ευκαιρίες, ένα λάθος μπορεί να είναι μια καλή ευκαιρία να διορθώσουμε την πορεία μας και να ξαναπροσπαθήσουμε με περισσότερη γνώση…

Είναι αλήθεια ότι δεν είμαι στα πολύ καλά μου απόψε...
Δεν ξέρω αν φταίει ο ανάδρομος Ερμής που ελπίζω γρήγορα να τσακιστεί και να γυρίσει ορθόδρομα, δεν ξέρω αν φταίει ο υπολογιστής που έχει από το πρωί κρασάρει και μου έχει βγάλει 5 φορές μπλε οθόνη με κινέζικα και μια μου εσβησε εντελώς μόνος του αλλά γενικώς δεν είμαι καλά...
Κάτι περίεργο οσμίζομαι στον αέρα...
Κάποια περίεργα vibes πιάνω...
Είμαι και δεν είμαι...
Θέλω και δεν θέλω...
Εχω και τα νεύρα μου γιατί έχω χάσει το usb του τηλεφώνου και δεν μπορώ να ανεβάσω φωτογραφίες εδώ...
Η νύχτα απόψε μυρίζει μπαρούτι...
Και αλίμονο σ'αυτόν που θα'ναι δίπλα μου απόψε γιατί θα τον πάρουνε τα σκάγια...

Υ.Γ. Πριν από 5 χρόνια ήθελα percing στη μύτη... σήμερα θέλω τατουάζ...Μμμμ δε νομίζω ότι είμαι καλό role model για την κόρη μου...

Oλα είναι θέμα timing ή απλά ο Θεός παίζει ζάρια?

Πόσες φορές δεν έχουμε αναρωτηθεί για κάποια πράγματα που συμβαίνουν στη ζωή μας…κάποιες περίεργες συμπτώσεις…σαν όλο το σύμπαν να συνομωτεί για να μας τραβήξει την προσοχή σε ένα συγκεκριμένο θέμα… σε ένα συγκεκριμένο άτομο…

Εχετε αναρωτηθεί με πόσους ανθρώπους έχουμε διασταυρωθεί σε κάποιες φάσεις της ζωής μας για να χαθούμε μετά από λίγο?

Μετά από τόσο λίγο όσο ακριβώς χρειαζότανε για να νοιώσουμε το θεραπευτικό τους χάδι… Πόσους αγγίξαμε και πόσοι αφήσανε ανεξίτηλα τα σημάδια τους πάνω μας?

Πόσοι απ’αυτούς μπήκανε εντελώς ξαφνικά στη ζωή μας σαν από κάποιο παιχνίδι της μοίρας όταν απλά έπρεπε να μπουν?

Και σίγουρα πολλοί από μας γνώρισαν κάποιον όταν ήδη ήταν πολύ αργά…

Μια πόρτα ανσασέρ που έκλεισε στη μούρη μας μπορεί να είναι η αιτία να γνωρίσουμε ή να μην γνωρίσουμε κάποιον…

Ενα δρομολόγιο τραίνου που χάσαμε ίσως είναι η αιτία να απομακρυνθούμε από αυτή μας τη δουλειά και στην πορεία να βρούμε μιαν άλλη… καλύτερη… Παιχνίδια της τύχης ή σενάρια επιστημονικής φαντασίας που πλέκει κάποιος εκεί ψηλά? Η μήπως ο καλός Θεούλης ανταποδίδει απλά τα καρμικά μας χρωστούμενα?

Οι εσωτεριστές λένε ότι η συγχρονικότητα ταυτίζεται με τη ροή του σύμπαντος…

Ετσι λοιπόν όσοι έχουν καταλάβει έστω και μέρος της Αλήθειας, όσοι έχουν συμπληρώσει κάποια κομμάτια από το παζλ και ζουν σε αρμονία με τη Φύση και τη ροή του σύμπαντος το σύμπαν τους προσφέρει απλόχερα αυτή την «υπηρεσία».

Αρκεί λοιπόν να είσαι εκεί με ανοιχτές τις κεραίες για να πιάσεις τους οιωνούς, τα σημάδια που σου στέλνει το σύμπαν και που καλείσαι ΕΣΥ μόνος σου να αποκωδικοποιήσεις και να κατανοήσεις… και όποιος έχει το κλειδί για αυτό…είναι σίγουρο ότι θα έχει μια πετυχημένη και ευτυχισμένη ζωή.

Πόσο τυχαίες είναι τελικά οι συμπτώσεις?

Μήπως υπόκεινται σε διάφορες κρυφές αιτίες ή άγνωστους νόμους για μας?

Μήπως τελικά πέρα απ’ τον φυσικό κόσμο που αντιλαμβανόμαστε υπάρχει και ένας «νοητικός» κόσμος κινεί τα νήματα του φυσικού?

Ολο σου το είναι ξεχειλίζει από κείνον…
Τον νιώθεις να ρέει από μέσα σου σε κάθε σου κίνηση…
Μέσα από την ανάσα σου που θα'θελες να μοιραστείς μαζί του...
Μέσα από τους πόρους του δέρματος…μέσα από κάθε σου σχισμή...
Mέσα από το χαμόγελο που άφησες κρεμασμένο ατσαλα στο στόμα σε μια στιγμή ανείπωτης ηδονής...
Mέσα από κινήσεις παιχνιδιάρικες μια λάγνας γλώσσας...
Μέσα από τα χείλη που γυρεύουν απελπισμένα κάποιον να τα "μαντρώσει" σε ένα παθιασμένο φιλί…
Μέσα ακόμα κι απ’τον ιδρώτα του κορμιού σου…

Μα κείνος δείχνει να μην καταλαβαίνει…
Και το χειρότερο: Mε το ρυθμό που χύνεται από μέσα σου σε λίγο θα στερέψεις από κείνον…
Είναι γεγονός.

... Οι αγκαλιές δωρεάν για όποιον έχει ανάγκη ...

Γιατί όταν βγαίνουμε από το τούνελ πρέπει να βοηθάμε και τους άλλους να το κάνουν...

Foolish Games.........

- Σήμερα νίκησα εγώ!

- Με ποιον παίζεις?

- Με τα όριά μου...

Χωρίς λόγια...

Χωρίς όρια...

Χωρίς τέλος....(?)

Γκρινιάζοντας για την ευτυχία...

Πολλές φορές γκρινιάζουμε για την ευτυχία… οτι μας έχει δηλαδή ξεχάσει και ότι δε χτυπάει ποτέ την πόρτα μας…

Ομως υπάρχουν φορές που είμαστε τόσο μα τόσο θολωμένοι από πίκρα και πόνο που ακόμα και όταν αυτή έλθει εμείς δε μπορούμε να τη δούμε…

Ετσι φευγαλέα μας γνέφει με νόημα ή μας ακουμπά και φεύγει πριν τη συνειδητοποιήσουμε…

Αλλες φορές πάλι διασταυρωνόμαστε στη ζωή μας με ανθρώπους που δεν ξέρουν τι θέλουν από τη ζωή και που ακόμα και αν το καταλάβουν κάποια στιγμή ΔΕΝ ξέρουν τον τρόπο για να το αποκτήσουν…
Ανθρώπους που ισχυρίζονται ότι ποτέ τους δεν αγάπησαν, ή ανθρώπους που ισχυρίζονται ότι αγάπησαν πολύ αλλά που όταν τους ρωτάς τι τρελλό έκαναν στο όνομα της αγάπης σου λένε "τίποτα"…

Σε αυτούς τους μπερδεμένους ανθρώπους αφιερώνω αυτές τις αράδες…

Το παρελθόν και το μέλλον είναι σαν προβολή ταινιών σε διπλανές αίθουσες...
Δε μπορείς να παρακολουθείς και τις δυο συγχρόνως...
Πρέπει κάποια στιγμή να διαλέξεις έργο!

Εγώ επέλεξα...
Εσύ...?

Οφθαλμαπάτες

Τίποτα δεν είναι αυτό που φαίνεται.
...και αυτό που φαίνεται, δεν είναι τίποτα.

Γιατί πολλές φορές αυτό που φαίνεται καπνός από φωτιά δεν είναι τίποτα άλλο παρά ατμός... ατμός... που εξατμίζεται πολύ γρήγορα...

The sound of silence

Τα ωραιότερα λόγια της αγάπης κρύβονται πίσω απ’τη σιωπή ενός βλέμματος.

Oτι δεν ακούγεται δεν σημαίνει ότι δεν υπάρχει!
Aρκεί να ξέρεις τη γλώσσα της σιωπής...
Mα όπως λέει το τραγούδι η σιωπή σαν καρκίνος εξαπλώνεται...
Μη το αφήσετε αυτό να συμβεί...
Καλή σας νύχτα!

Όταν μια σταγόνα πέφτει σε κενό δοχείο,
ακούς τον ήχο της πολλαπλασιασμένο να μεταφέρεται.

Δεν υπάρχει τίποτε άλλο μέσα
στο δοχείο. Η σταγόνα σκάει με όλη τη δύναμη της ύπαρξής της…

Το ίδιο συμβαίνει και όταν ένα δάκρυ πέφτει
σε μια κενή καρδιά…

Το κενό είναι επικίνδυνο όταν βρίσκεται μέσα σου.
Ό,τι πέφτει, αντηχεί εκκωφαντικά.
Αντηχούν οι λέξεις.
Αντηχούν οι πόνοι.
Πιο πολύ όμως αντηχούν οι σιωπές. Το κενό τις γιγαντώνει.
Στο κενό αντηχούν οι απουσίες… -κι είναι τόσο κρύο.

Αναζητάς μια πολύχρωμη ζακέτα να σου ζεστάνει την πλάτη,
ή ένα μπράτσο να κάτσει γλυκά στον ανατριχιασμένο σου σβέρκο.
Η θαλπωρή μπορεί και να γίνει φωτιά, να σε κάνει να ξεχάσεις
Αν υπάρχει κενό όμως ούτε η φωτιά θεριεύει, ούτε η θαλπωρή μένει.

Το κενό είναι επικίνδυνο όταν βρίσκεται μέσα σου.
Κάνεις απερίσκεπτα πράγματα για να το γεμίσεις.
Μα δεν αντέχεται. Με τίποτα δεν αντέχεται...
Και μετά δεν αντέχονται ολα αυτά που έβαλες για να γεμίσουν το κενό σου.

Eξω λιακάδα μέσα συννεφιά...

Συννεφιασμένη λιακάδα... φύσει οξύμωρο σχήμα - πλάσμα ...
Να που συμβαίνουν κι αυτά και στα καλύτερα σπίτια.
Μια ακόμη βραδιά μόνη δίπλα στο τζάκι.
Να μετουσιώνω το βλέμμα μου σε φλόγες...
Να μεταγγίζω τις σκέψεις μου στη φωτιά...
Και κείνη να μου απαντά όσα δε θέλω να ακούσω...
Και γω να φτύνω τον δικό μου αντίλογο στις στάχτες της...
Και κείνη να μεταλαμπαδεύει μέσα μου εικόνες κι αναμνήσεις... νοσταλγικές θύμησες μιας όχι τόσο μακρινής εποχής...
Θα ντύσω τη βραδιά με την καλύτερη μουσική...
Αυτή που θα μου αγγίξει την ψυχή και θα με κρατήσει μακριά από τον υπολογιστή δίπλα στο τζάκι μαζί με τις σκέψεις μου παρέα.
Για αρχή θα βάλω το κομμάτι που έφτιαξε ο DarkSun στις 11-11-11.
Ενα πολύ όμορφο και πολύ αισθαντικό βιντεάκι.
Σε ευχαριστούμε Δημήτρη που ομορφαίνεις τις ζωές μας και τα σπιτάκια μας με τις καλλιτεχνικές σου επεμβάσεις... Να'σαι καλά!

Υ.Γ Προτείνετε κρασί... προλαβαίνω να πάω να αγοράσω...

Χειμωνιάτικη λιακάδα..

Ζεστή. Γλυκιά. Παιχνιδιάρικη…

Σου κλείνει τα μάτια και σου ανοίγει τις αισθήσεις…

Σε ταξιδεύει.

Σε προστατεύει από την ψύχρα…την μέσα… ή την έξω…

Σου φτιάχνει την διάθεση. Σε χαλαρώνει…

Σε φωτίζει μέσα στο γκρίζο, στο μουντό της χθεσινής βροχής…

Σου μαγνητίζει το βλέμμα…

Σου χαϊδεύει την ψυχή.

Σε κερδίζει…

Μπαίνει μέσα σου και σε κάνει δική της…

Κοιτάζω εδώ και ώρα αφηρημένα έξω από το παράθυρο.

Νιώθω ακόμη πάνω και μέσα μου την αίσθηση του κορμιού σου, τα χάδια σου, τα φιλιά σου, εσένα…
Θέλω να παγώσω τον χρόνο για x χρονικό διάστημα και να βρεθούμε αυτομάτως σε ένα μέρος οι δυό μας. Μόνο οι δυό μας…

Μπορεί να είναι ένα δωμάτιο με ένα τζάκι...
Μπορεί να είναι ένας βράχος σε μία παραλία ή ένα δέντρο στο δάσος.
Μπορεί να είναι ένα οποιοδήποτε φόντο.

Δεν έχει σημασία.
Το κυρίως θέμα θα είσαι εσύ και εγώ.
Ένας πίνακας.

Δυο κορμιά σε ένα...

Δυο κορμιά σαν ένα...
Ένας ολόλευκος μουσαμάς εσύ.
Το πινέλο με τα χρώματα εγώ.

Να στάζω προσεχτικά τα χρώματά μου πάνω σου... ...
Χρώματα οι αισθήσεις μου…και είναι τόσο έντονα..…
Να σε αγγίζω και να δημιουργώ πάνω σου.
Να ζωγραφίζω.
Εσύ ο λευκός μου καμβάς, πάντα πρόθυμος να δεχθείς τα πάντα μου.
Το πάθος. Την έξαρση. Την ηρεμία.

Και να βλέπεις στιγμή τη στιγμή την επίδραση όλων αυτών πάνω σου...

Και να νιώθεις τις αλλαγές μέσα σου...
Ατελείωτοι συνδυασμοί.
Ατελείωτες δυνατότητες.

Αφήνεσαι...

Εγώ αιώνιος καλλιτέχνης του έρωτα...
Και πάντα να περιμένω το χρώμα να στεγνώσει.
Και να μένει νωπό.
Να μπορώ να σε αλλάξω.
Να με δέχεσαι να σε αλλάζω.
Να με αλλάζεις κι εσύ.
Να οδηγείς το πινέλο μου.
Να δέχεσαι στο πανί σου το χρώμα όπως εσύ ορίζεις.
Ο ωραιότερος πίνακας του κόσμου είναι αυτός που δημιουργούμε καθημερινά.
Εσύ & Εγώ.

Εγώ & Εσύ.
Ένα.

Σε θέλω...

(ξανά)... :)

Oι γυναίκες είναι σαν τα μήλα σε ένα δέντρο...

Tα καλύτερα μήλα βρίσκονται στην κορυφή.

Οι περισσότεροι άνδρες δεν θέλουν να φτάσουν στα καλύτερα γιατί φοβούνται να μην πέσουναπό την κορυφή και χτυπήσουν, έτσι προτιμούν να μαζεύουν από τα πεσμένα που παρόλο που δεν είναι νόστιμα είναι τα πιο εύκολα να μαζέψουν.

Μερικές φορές τα μήλα που βρίσκονται στην κορυφή του δέντρου νομίζουν ότι κάτι συμβαίνει με αυτά και κανείς δεν μπορεί να τα φτάσει, όταν απλά είναι απίστευτα όμορφα είτε εσωτερικά είτε εξωτερικά. Πρέπει να περιμένουν με υπομονή τον κατάλληλο άνδρα να

φτάσει, αυτόν που είναι πραγματικά θαρραλέος να σκαρφαλώσει μέχρι την κορυφή του δένδρου.

Δεν πρέπει να πέσουμε για να μας μαζέψουν: όποιος μας έχει ανάγκη και μας αγαπάει θα κάνει τα ΠΑΝΤΑ για να μας φτάσει.

Η γυναίκα φτιάχτηκε από τα πλευρά του άνδρα: όχι από τα πόδια για να την πατάει, όχι από το κεφάλι για να είναι ανώτερη, αλλά από τα πλευρά για να είναι ίση, κάτω από το μπράτσο για να προστατεύεται, δίπλα από την καρδιά για να την αγαπάνε…

Lemon Cheesecake

Αντε και του χρόνου! Κοπιάστε να σας τρατάρω...
Εσείς που μου ευχηθήκατε... οι άλλοι που ήρθαν, είδαν και απήλθαν χωρίς να ευχηθούν να φύγουν να πάνε αλλού...!
Ενα πράγμα που σιχαίνομαι εκτός από την τσιγγουνιά είναι η αγένεια.
Οποιος ενδιαφέρεται για τη συνταγή πληροφορίες εντός. :)

Το ταμείο εξπρές

Τις προάλλες που ήμουν στο σούπερ μάρκετ, πήρα τρέχοντας το καλαθάκι μου (που είχα γεμίσει με τα υπόλοιπα της συνταγής που ετοιμαζότανε στο σπίτι) και στήθηκα στο ταμείο εξπρές με την ελπίδα να ξεμπερδέψω γρήγορα για να συνεχίσω την μαγειρική που είχα αφήσει στη μέση.
Δε ξέρω πως γίνεται αλλά ενώ πιστεύω πως έχω όλα τα απαραίτητα για μια συνταγή όταν ξεκινήσω να την φτιάχνω βλέπω ότι μου λείπουν τα μισά υλικά.
Βέβαια αυτό είναι αλλού παππά ευαγγέλιο και άλλη ανάρτηση που χρήζει ψυχανάλυσης.
Η μπροστινή από μένα κυρία, έβγαζε, έβγαζε, έβγαζε.... άδειασε με σπαστικά αργές για να μην πω νωθρές κινήσεις ένα ολόκληρο καρότσι στο ταμείο που "υποτίθεται" ήταν για το πολύ 10 πραγματάκια όπως έγραφε η ταμπέλα.
Η ερμη η ταμίας το μόνο που μπόρεσε να ψελλίσει είναι ότι"η εν λόγω κυρία επέμενε να εξυπηρετηθεί" και μάλιστα με θράσσος σε έκπληξη των υπολοίπων που περίμεναν υπομονετικά στην ουρά έχοντας στο καλαθάκι τους 5-6 πραγματάκια.
Γύρω στα 45 την έκοψα, τυπική νοικοκυρά με απωθημένα, αφημένη στις θερμίδες της κατάθλιψης βρήκε χώρο έκφρασης, διεκδίκησης κι εκδίκησης και τσαμπουκά στο ταμείο εξπρές. Κι ενώ η κατσαρόλα μου αδημονούσε για το κόλιαντρο που είχα ξεχάσει, αναρωτιόμουν τι σόι επίδειξη εξουσίας ήταν αυτή. "Σιγά μη περιμένω στην ουρά, μουλωχτά, σκυφτά και υπέρβαρα, θα φάω τη θέση από 2-3 για να έχω να λέω περήφανα: (σε ποιον άραγε?) "σιγά μην περίμενα στην ουρά".

Μη σας φαίνεται περίεργο!
Δεν είναι η εξαίρεση στον κανόνα...
Υπάρχουν πολλοί τέτοιοι...
Μεταλλαγμένοι συμπολίτες μιας χώρας που γέννησε τον πολιτισμό και εκ των υστέρων ασπάστηκε τον χαβαλέ και την λαμογιά ερήμην όσων καλούνται σήμερα να ανακαλύψουν τα ίχνη του ξεχασμένου (ή μήπως χαμένου?) ελληνικού DNA, ελπίζοντας σε ένα θαύμα.

Λυπάμαι που το λέω αλλά όσο υπάρχουν άνθρωποι που ευδοκιμούν με την αδιαφορία της συνολικής ηθικής τάξης, και την αντικαθιστούν από την ηθική της βόλεψης απομακρυνόμαστε μετά βεβαιότητος από την ευημερία της πολιτισμικής μας πραγματικότητας.
Κάπως έτσι, μεταξύ μίζας, ταμείου εξπρές, βίσματος και ταμείου εξπρές οι άρχοντες του τόπου οδήγησαν την Ελλάδα στους τοκογλύφους θαυμαστές της.

Και αναρωτιέμαι που θα την οδηγούσαν αν ήταν πάνω από 300...

11-11-2011

Σήμερα είναι μεγάλη μέρα!
Σήμερα γιορτάζουμε τον Αγ. Μηνά πολιούχο του Ηρακλείου Κρήτης και της Σαλαμίνας.
Από τη γέννησή μου μέχρι και σήμερα ο Αγ.Μηνάς με έχει υπό την σκέπη του (να'ναι καλά εκεί που είναι) και τον τιμώ ιδιαίτερα γι'αυτό κάθε χρόνο!

Φροντίζει όταν εκτοξεύομαι από το δίζυγο με το κεφάλι στο πάτωμα να μην παθαίνω ούτε καν διάσειση...
Οταν κάνω μπλοζόν στο βόλλεϋ να περνάει το κεφάλι μου ξυστά από το στύλο του φιλέ...
Η νταλίκα που διπλώνει μπροστά στα μάτια μου να σταματήσει μισό μέτρο από το αμάξι μου...
Το κλαδί της λεύκας που πέφτει την ώρα που περνώ από κάτω με το ποδήλατο να μη με αγγίξει...

Αυτά και άλλα πολλά που ούτε πια τα θυμάμαι... Ισα για να έχει η ζωή μου σασπένς και να λένε όλη πόσο πολύ κωλόφαρδη είμαι.
Εμ δεν είμαι! Ο καλός μου ο άγιος είναι υπεύθυνος για όλα αυτά!
Και γω μεταξύ μας το ξέρω πολύ καλά!

Ενα πράγμα που δεν μπορεί ποτέ να με προφυλάξει ο Αγιος είναι η βασκανία.
Ο μοναδικός παππάς που έχω γνωρίσει και αξίζει τον θαυμασμό μου όταν με είδε στον Αγ. Κυπριανό μου είπε ότι τα μάτια μου είναι τέτοια ώστε ΚΑΙ πολύ ματιάζουν (διαπιστωμένο) αλλά ΚΑΙ πολύ ματιάζονται (καρατσεκαρισμένο) και έτσι το πήρα απόφαση και είμαι συνεχώς με κάποιον να με ξεματιάζει.

Το κακό είναι ότι το ξεμάτιασμα δεν μπορεί να γίνει σε αντικείμενα...
Πολύ δε περισσότερο σε φαγητά.
Ετσι ουε και αλίμονο αν πέσεις σε λιχούδη άνθρωπο όταν πεις ότι μαγειρεύεις... !
Είπα και γω τις προάλλες να φτιάξω μερικά muffins με μπανάνα και σοκολάτα... μια συνταγή που κάνω επί χρόνια με απόλυτη επιτυχία και μόλις το είπα σε μια ψυχή που είναι χιλιόμετρα μακριά και δε μπορεί να τα δοκιμάσει:
"Στο λαιμό να σου κάτσουν μου είπε"!
Ακούστε κακίαααα!! Και είναι κολλητός!
Και φυσικά μου κάτσανε! Οχι στο λαιμό αλλά μου κάτσανε γενικώς...!
Για να μην πω ότι γίνανε σαν πίπες...χμμ... ή μήπως σαν τσιμπούκια?
Το'βαλα στο στόμα μου το ένα από την άκρη και γέλαγε ο άλλος... Πάντως ήτανε νόστιμα. Σημερα που θα φτιάξω σπανακοτυρόπιτα, παστιτσιο και cheesecake δε θα το πω στον λιχούδη γιατί κάτι μου λέει ότι τίποτα δε θα πάει καλά!



11-11-11 και ώρα 11 ανοίγει η 11η πύλη και οι εξωγήινοι έρχονται ΕΙΔΙΚΑ για το δικό μου πάρτυ... Αν δείτε πουθενά κανέναν μη φοβηθείτε! Απλά δείξτε του τον δρόμο... :)

Oι πύλες του παραδείσου...

Oλοι μας για έστω και μια και μοναδική στιγμή στη ζωή μας είμαστε ευλογημένοι…

Είναι η στιγμή που οι Πύλες του Παραδείσου ανοίγουν μπροστά μας και μένουμε έκθαμβοι από το θέαμα… και εντελώς άναυδοι…

Αλλοτε ανοίγουν διάπλατα… Αλλοτε λίγο… (εξαρτάται από τη διαγωγή μας…) σε κάποιους άλλους αφήνεται μια μικρή μόνο χαραμάδα… ΠΑΝΤΑ όμως διαρκεί εξίσου λίγο…

Οσο το δέκατο ενός δευτερολέπτου...

Οσο το ανοιγόκλεισμα των ματιών μας…

Οσο μια ανάσα…

Και τότε γίνεσαι πραγματικός κοινωνός της Αλήθειας…

Οτι ο Θεός ποτέ δε σε ξέχασε… ότι σου έδειξε τον δρόμο… ότι γνωρίζει την ύπαρξή σου και ότι σε νοιάστηκε!

Κάποιοι από μας – οι πιο γρήγοροι – αρπάζουν την ευκαιρία και μπαίνουνε μέσα…

Αυτοί εκτός από γρήγοροι είναι και έξυπνοι…

Κάποιοι άλλοι – οι πιο ανασφαλείς, ή οι πιο καχύποπτοι- μένουν εκεί σαν τα αγάλματα μαρμαρωμένοι να αναρωτιούνται αν αυτό που βλέπουν είναι αληθινό… αν μπορούν να το αγγίξουν… να το γευτούν…να το ζήσουν…

Κάποιοι άλλοι εκστασιασμένοι… κοιτώντας το ΦΩΣ είναι ήδη μέσα χωρίς να είναι μέσα…

Οι ευκαιρίες έρχονται στη ζωή μας και φεύγουν σαν ταξιδιάρικα πουλιά… Αν δεν τις αρπάξουμε, ίσως δεν τις ξαναβρούμε ποτέ…

Πρέπει να είμαστε πάντα σε εγρήγορση για να αξιολογούμε τα γεγονότα και ότι καλό μας έρχεται…

Μια αληθινή φιλία, μια δουλειά καριέρας, ένας μεγάλος έρωτας...

Μικρές ή μεγάλες δεν έχει σημασία… Εχουν σταλεί εκεί για μας και πρέπει να τις κυνηγάμε…Οξύνετε τις αισθήσεις σας, ανοίξτε τις πόρτες της καρδιάς σας στο σύμπαν και η τύχη θα σας χτυπήσει την πόρτα.

Εγρηγορείτε και αρπάξτε την!

Σύννεφα στον ορίζοντα...

Δεν είναι τίποτα.
Είναι μόνο δυο σύννεφα σε έναν απέραντο κόσμο,

αλλά είναι δύο σύννεφα που ταξιδεύουν μαζί
κι αυτό, λένε, είναι κάτι.

Καλημερούδιαααααααα!
Δεν είναι πολύ ομορφο να βλέπεις το φθινόπωρο στο μπαλκόνι σου...?
Από τα καλά του να έχει κανείς ανοιχτό μπαλκόνι... εντελώς ξεσκέπαστο...!
Να χτυπάει η βροχή στις τζαμαρίες και να βλέπεις το χιόνι να πέφτει σε απόσταση αναπνοής.
Δε το έκλεισα σε πείσμα όσων μου λέγανε ότι δε θα διατηρούνται οι τζαμαρίες καθαρές...
Ποιος τις χέζει τις τζαμαρίες αν έχουν 2-3 σημάδια από το νερό της βροχής?
Οταν η βίωση όλων των εποχών του χρόνου σε αποζημιώνει έτσι?

Γκάουρες, τιλμπάχιες κλπ

Βουκαμβίλια παρέα με αμπελωψη για να δίνει αυτή την υπέροχη διχρωμία

Σκούπισμα 2 φορές την ημέρα μέχρι να πέσουν όλα!!

Λεμονίτσα φουντωτή και προπάντων ζουμερή!

Τα μωρά μου! (όλη η παλιοπαρέα μαζεμένη)

Το μωρό μου!! :)

Τάδε έφη Μ_ _ _

Μy name is G.... M.G

Είναι κάποιες μέρες του μήνα που οι ορμόνες μου χτυπάνε κόκκινο.
Είναι οι στιγμές εκείνες που θέλω απελπισμένα ένα ραντεβού με τη ζωή.
Οπως κι αν είναι αυτό...
Με όποιον κι αν είναι αυτό...
Φοράω το αγαπημένο μου τζην... μπότες καουμπόικες...ένα απλό πουκάμισο... και το αγαπημένο μου βραχιόλι... εκείνο που με κάνει ευτυχισμένη...

Αγαπημένα μου μερη εκεί που η αδρεναλίνη εκτοξεύεται στα ύψη...
Η ανακάλυψη τότε του σημείου μου G... γίνεται παιχνιδάκι.
Και ένα G και 2G και 3G μπορώ να σου πω...
Αλλά μέχρι εκεί...
Δεν έχω καταφέρει ακόμα να κάνω την υπέρβαση για το G4.
Θα πρέπει κάποιος να είναι πολύ δεινός "παίχτης" για να με οδηγήσει εκεί...
Δεν έχει βρεθεί ακόμη κανείς. Και ούτε αναμένεται γιατί δεν πρόκειται να αφεθώ.
Τι στο καλό!
Μην είμαστε και πλεονέχτες!
Μια χαρά μου φτάνουνε τα 3G!



Eννοείται ότι τα έκανα όλα!!! H σχεδόν όλα... γιατί προτίμησα να κάνω ξανά και ξανά κάποια αγαπημένα... και έτσι κατέληξα να φύγω μετά από 5(!) ώρες!

Eγινα μούσκεμα στο La isla

Γέλασα στο Pirate

Τα είδα όλα στην κυριολεξία στο Panorama

Τσίριξα υστερικά στο Legend

Ξεπέρασα την ακροφοβία μου στο Crazy mouse

Ξετρελάθηκα με το Mad Sharx

"Αδειασα" πέφτοντας από 40μ σε 3'' στο Shock Tower

Ξεπέρασα τον εαυτό μου με το Star Flyer

Κόντεψα να τα βγάλω στο Big Apple

Είπα ένα τρανταχτό ΟΧΙ στο 4G όσο κι αν με παρακαλάγανε.

Φυσικά τώρα καταλαβαίνετε ότι η παρούσα ανάρτηση είναι καθαρά διαφημιστική και ότι μετά απ'αυτή θα πληρωθώ σε είδος... :-p