Δάνεισέ μου ένα ζώο

«Θα ήθελα να σου δανείσω ένα ζώο», είπε ο Θεός. «Για να το αγαπάς όσο ζει και να το θρηνήσεις όταν πεθάνει.
Δεν μπορώ να σου υποσχεθώ ότι θα μείνει για πάντα κοντά σου, ό,τι είναι πάνω στη γη επιστρέφει κάποια στιγμή πίσω.
Θα το προσέχεις όμως για το χατήρι μου έως ότου το καλέσω πίσω;
Θα σε μαγέψει με όσα θα κάνει για να σου δείχνει την αγάπη του, κι ακόμα κι αν μείνει μαζί σου για λίγο καιρό, θα έχεις τις θύμησες να σε παρηγορούν.
Είσαι διατεθειμένος να του δώσεις όλη σου την αγάπη και να μην σκεφτείς ότι όλα έγιναν για το τίποτα;
Και να μη με μισήσεις όταν το καλέσω πίσω, σπίτι;»

Η καρδιά μου απάντησε:
«Κύριε, ας γίνει έτσι! Θα πάρω το ρίσκο του επερχόμενου πόνου για χάρη της ευτυχίας που θα μου δώσει αυτό το ζώο.
Θα το προστατεύω και θα το αγαπώ για όσο καιρό μου το εμπιστευτείς.
Για τις ευτυχισμένες στιγμές που θα γνωρίσω θα σου είμαι για πάντα ευγνώμων.
Κι αν το καλέσεις κοντά σου νωρίς, νωρίτερα απ' ό,τι θάθελα, θα δεχτώ τη λύπη και θα προσπαθήσω να καταλάβω.
Κι όταν το αγαπημένο μου ζώο γυρίσει κοντά σου, στείλε μου μία άλλη ψυχούλα να την αγαπώ και να την προστατεύω, για όσο καιρό την αφήσεις κοντά μου».

Εnd of story...

Νυχοπατά στης σκέψης του τα'χνάρια ψάχνοντας μάταια εκείνον να βρει...
Ακροβατεί στης σιωπής του το κενό... με μόνο σχοινί ασφαλείας το βλέμμα του μέσα της...
Κοιτά γύρω της ανάμεσα στον κόσμο κι όλα τα πρόσωπα έχουν το πρόσωπό του...μα κανένα τ'άγγιγμα της ανάσας του που στάζει τρυφερότητα και πόθο... κανένα το χάδι του, μυστικός ψίθυρος στο δέρμα της, στα σπλάχνα της, στο κορμί της επάνω... τόσο διαφορετικό απ'όλα τ'άλλα...

Κανένα δε μοιάζει μ'άντρα που ξέρει να φιλήσει το σωστό πρόσωπο την κατάλληλη στιγμή ...
Tίποτα δε μοιάζει μ'άντρα που ξεδιψά γονατισμένος στη πηγή του έρωτά της ...
Τα μάτια της δεν μπορούν να βλέπουν πια... δεν υπάρχουν παρά μόνο για κείνον...
Κι η ανάσα της υπάρχει πια μόνο για το φιλί του...

...

Τα λόγια τα ψιθυριστά αν δε τα έχεις ξαναπεί πας ψάχνοντας.
Θέλει τόλμη!
Θέλει δύναμη...
Πρέπει να ξεπεράσεις τον εαυτό σου για να δώσεις στον άλλον να καταλάβει ότι του δίνεσαι.... Γιατί εκείνη την ώρα του δίνεσαι!
Ο ψίθυρος είναι ένα ατέλειωτο μυστικό του "κάποτε" ή ένα ατελείωτο μυστικό του "τώρα".
Μια αυθόρμητη εξομολόγηση, μια στιγμή τόσο διαφορετική από τις άλλες τις κοινές.
Λέξεις πλεγμένες με συναίσθημα... ό,τι και να ‘ναι αυτό το τελευταίο.
Συναίσθημα αντάρας ή νηνεμίας.
Ξεσπάς και αποκαλύπτεσαι μ’ έναν ξεχωριστό, ιδιαίτερο, αλλά τόσο αληθινό, τρόπο!
Ομως ξεσπάς...!
Κι είναι οι στιγμές του πάθους που φεύγουν τα πιο καλά κρυμμένα μυστικά.... που ξεσκεπάζονται όλα τα κρυμμένα κι ανείπωτα συναισθήματα... κι είναι τότε που πέφτουν όλα τα τείχη...

Πολλές φορές,από λάθος ή από κεκτημένη ταχύτητα φτάνουμε στο σημείο να θεωρούμε τα πολυτιμότερα ως δεδομένα και αυτονόητα.

Είναι φορές που αυτό μας οδηγεί σε φόβο, απόγνωση και κρίσεις ανασφάλειας.

Ετσι κι εγώ, σ’εκείνες τις στιγμές ξεσπάω. Μόνο σε σένα. Πάντα σε σένα. Γκρινιάζω. Απαιτώ. Οπως εκείνο το βράδυ... Αποκορύφωμα.
Νιώθω ένα δυνατό πόνο μέσα μου, σε κοιτάζω και βουρκώνω.
Με ρωτάς τί έχω, και τα δάκρυα κυλούν στο πρόσωπό μου. Γίνονται θάλασσες μανιασμένες. Λυγμοί. Θυμώνω και βροντώ το τηλέφωνο…Κλείνω εσένα έξω από την καρδιά μου… όχι γιατί δε σ’αγαπώ αλλα για να μη δεις πόσο πληγώθηκε..
Δεν είναι πως δεν καταλαβαίνω. Καταλαβαίνω και έχω περίσσια υπομονή.
Απέραντη αγάπη. Απέραντα συναισθήματα έρωτα, αγάπης και τρυφερότητας για σένα με κατακλύζουν.
Κι εκεί, μπλέκεται και το παράπονο.
Ξεφυτρώνουν "γιατί" που απαιτούν απάντηση, ικανοποίηση, διέξοδο.
Τα δάκρυα είναι το ξέσπασμα, όπως στη φύση ανοίγουν ξαφνικά οι ουρανοί, εκτονώνονται τα σύννεφα σε βροχή, και θολώνει για λίγο το τζάμι…Μα και τότε ησυχία δε βρίσκω γιατί σε βλέπω στα δάκρυά μου…
Μόνη λύτρωση, η αγκαλιά σου, το άγγιγμά σου, τα χείλη σου, το βλέμμα σου. Μόνη διέξοδος. Μόνη χαρά. Εσύ και εγώ.
Ενας κόμπος η χαρά μου, κι όμως, σαν θα’ρθείς, στάλα-στάλα θα σ’τη δώσω, για να δροσιστείς… Καρδιά μου…

 

Εγκεφαλικός έρωτας...

Κάνεις έρωτα με το μυαλό μου…

Μπαίνεις μέσα μου ορμητικά και σκορπίζεις το είναι σου σε κάθε απομακρυσμένο νευρώνα του συστήματός μου…

Ανοίγoμαι και σε φυλακίζω μέσα μου για πάντα...

Σταλάζουν τα λεπτά καθώς μέσα μου εισβάλεις κατακτώντας αποφασιστικά κάθε κύτταρο της υπάρξής μου... γεμίζοντας κάθε κενή ρωγμή μου...Σε νιώθω...

Απληστα ρουφώ κάθε σπέρμα ιδέας σου πριν καν γεννηθεί … αχόρταγη απορροφώ σα σφουγγάρι κάθε σου απατηλό όνειρο… κάθε νοσταλγική σου θύμηση κάθε σου μύχια σκέψη...σκόρπιες σκέψεις ατάκτως ερριμένες μέσα σου, βρίσκουνε μέσα μου τη σωστή τους θέση στα συρτάρια του μυαλού μου...Πιστεύω σε σένα...

Κάθε σου διείσδυση και ένας απελπισμένος ατέρμονας οργασμός…

Κάθε μου οργασμός ένας μικρός εγκεφαλικός θάνατος...στάζω τον οίστρο μου βαθιά μέσα σου και σε κατακλύζω με τους χυμούς της λαγνείας μου προσφορά στο βωμό του έρωτά σου.

Toύτη η στιγμή είναι μόνο δική μας... Είσαι μέσα μου... Είμαι μέσα σου... Ξέρω ποιος είσαι και τι σκέφτεσαι...Ξέρω.................................

Υ.Γ. Δε το κατάλαβες ακόμη? Οσοι κι αν αλώσουν το κορμί μου τούτη δω η "μήτρα" είναι μόνο δική σου...

Φιλίες διαστροφής...

Τελευταία συναντώ γύρω μου ανθρώπους που δίνουν πραγματικά άλλο νόημα στη λέξη φιλία...
Δεν είναι ότι δεν ξέρουν τον ορισμό της.
Ούτε το κάνουν από βίτσιο ή διαστροφή (η διαστροφή κολλάει αλλού αλλά δεν είναι του παρόντος)
Είναι απλά ότι ως δημιουργικοί και με φαντασία άνθρωποι που είναι θέλουν να της δώσουν μια νέα διάσταση... να παίξουν εκ του ασφαλούς... αφού το φιλαράκι καταννοεί και συγχωρεί... και όλα αυτά χωρίς κανένα φόβο... καμμιά "επένδυση".
Η φιλία είναι λιγότερο επιρρεπής στον εγωϊσμό από άλλες σχέσεις...
Με ιδιαίτερη επιμέλεια τηρούν το "τόσο όσο..." και πάντα φροντίζουν να μη το ξεπερνούν...
Και αν ζητήσεις κάτι από κάποιον φίλο και κείνος σου πει "οχι" αυτό τότε δεν είναι "χυλόπιτα" αλλά απλά ένα "οχι".

Ετσι η φιλία γίνεται μια σχέση κατ'ουσίαν ανώδυνη και εις βάθος ανακουφιστική με ότι κι αν αυτό συνεπάγεται...
Βλέπεις τα πράγματα στις πραγματικές τους διαστάσεις... δεν τα μεγαλοποιείς... δεν σε αγγίζουν (?)... δεν τα παίρνεις όλα τοις μετρητοίς γιατί οι στιγμές που μοιράζεσαι με ένα φίλο είναι πολύ λιγότερες απ'αυτες που μοιράζεσαι με ένα σύντροφο και γι'αυτό θα πρέπει να τις περιφρουρείς από τέτοιου είδους "μιαρά" συναισθήματα... και να τις προστατεύεις με κάθε τρόπο από τέτοιες "ατασθαλίες" ως κόρη οφθαλμού.

Αλλά είναι πράγματι πολύ ωραίο να μπορείς να μοιράζεσαι με το φίλο τη σοκολάτα σου, το παγωτό σου κι ενίοτε το μέλι σου...