Ανθρωπος αράχνη...

Κρίμα να κάνεις ένα δώρο και να στο πετάν’ στα μούτρα...
Κρίμα να χάνονται οι λέξεις σου σε ερμητικά κλεισμένα αυτιά.
Κρίμα να προσπαθείς να πλησιάσεις κάποιον κι αυτός να κάνει βηματάκια προς τα πίσω…
κι ας πέσει στο γκρεμό…
Κρίμα να μην δίνεις το χέρι σου, για να σώσεις ή να σωθείς…

Κρίμα να χαραμίζεις το χρόνο σου σε παλιές ιστορίες κι οδυνηρές αναμνήσεις...
Κρίμα να χαλαλίζεις τη ζωή σου σε χαώδεις σκέψεις κι απραξία.
Κρίμα να κλείνεις τον εαυτό σου μέσα κι όλους τους άλλους απ’ έξω!
Κρίμα να αργοπεθαίνεις από φόβο να ζήσεις…

Η αγάπη σου ιστός αράχνης. Κι εσύ αράχνη…
Πότε θα γίνεις Άνθρωπος, αγάπη μου?
Να μπορέσω κι εγώ να φύγω... απ'τον ιστό σου?

Φεύγω...

Ξέρεις τι είναι να θέλεις παθιασμένα και να μη γίνεται?
Να μη μπορείς να βρεις ένα νόημα, ένα λόγο?... μια απάντηση στο γιατί?

...Γιατί μέσα στα κενά της μνήμης, της επιθυμίας και της αίσθησης γεννιούνται τα σύνορα κάθε συναισθήματος...
Οι περισσότεροι από μας τις νύχτες δεν μπορούν να κλείσουν μάτι...
Φοβισμένοι κι ανήσυχοι μπορούν να ακούν μόνο το θόρυβο που κάνει η ζωή καθώς κυλάει και φεύγει απ'τα χερια τους...
Φεύγω... μπας και προλάβω τη ζωή...
Σε λίγες μέρες θα είμαι πάλι πίσω ελπίζω με καλύτερο ύπνο και με λερωμένα με χρώματα πινέλα... Φιλιά...

Κάποιοι άνθρωποι είναι σα τα τρένα... ταξιδεύουν ο καθένας στη δική τους γραμμή... πολλές φορές κοντά σε άλλα που έχουν τον ίδιο προορισμό που όμως ποτέ δε συναντιούνται γιατί οι γραμμές τους είναι παράλληλες...
Κάποια απ'αυτά τα τρένα είναι μυστήρια πραγματικά... σε ταξιδεύουν σε μέρη μαγικά και παραμυθένια εκεί που ποτέ δε μπορούσες ποτέ να φανταστείς ότι θα φτάσεις...
Σε πάνε ένα βήμα πιο πέρα... ή μίλια πιο πέρα... ακόμη κι αιώνες πιο πέρα από κει που προοριζόσουν αρχικά να πας...
Σε περνάνε από γκρεμούς και γέφυρες κρεμαστές που σε τρομάζουν και  σου κόβουν την ανάσα...ενίοτε χάνεσαι μαζί τους σε τούνελ σκοτεινά που όμως στο τέλος τους υπάρχει πάντα φως και μια τεράστια λιακάδα να σε περιμένει... (πως αλλωστε θα εκτιμήσεις το φως αν δεν γνωρίσεις το σκοτάδι? Και πως ο σπόρος που φυτέψανε μέσα σου θα δώσει φως αν δεν αφεθεί στο ευεργετικό άγγιγμα μιας λιακάδας?)
Κάποιες στιγμές πάλι, είναι τόσο θορυβώδη που σε πιάνει πονοκέφαλος και το κάθισμα τόσο άβολο για μεγάλα ταξίδια που σε κάνει να τεντώνεσαι κάθε λίγο για να μην πιάνεσαι... κι ανυπομονείς να κατέβεις στον πρώτο σταθμό να ξεπιαστείς...
Το καλό μ'αυτά τα τρένα είναι ότι κάνουν στάση όποτε εσύ θελήσεις να κατέβεις για να σταματήσεις το ταξίδι σου  ή να μεταβείς σε άλλο τρένο... Ξέρουν ότι κι αυτό είναι ένα κομμάτι της διδαχής που πρέπει να σου δώσουν... και το κάνουν...

Και υπάρχουν ύστερα άνθρωποι που είναι "σταθμοί"...
Εκείνοι το μόνο που κάνουν είναι να σου θυμίζουν το πεπερασμένο της ύπαρξής σου...και τα όρια της φύσης σου...γιατί έτσι τους βολεύει... γιατί θέλουν να σε τοποθετήσουν στη στασιμότητα της ζωής τους...να σε δέσουν... όχι μόνο εσένα... τον οποιονδήποτε "άλλον"...
Σαν τις σειρήνες με λόγο ηδύ και κάλος ψυχής θωπεύουν τον εγωισμό σου και σε τυλίγουν απαλά στον ιστό της αράχνης...
Κι αν κάποια στιγμή αποφασίσεις πως κουράστηκες και θελήσεις να φύγεις εξαπολύουν όλο το μένος τους και το "κάλος της ψυχής" τους αποκαλύπτεται εν ριπή οφθαλμού...

Οι πρώτοι σε ταξιδεύουν... γιατί θέλουν να σε διδάξουν...
Οι δεύτεροι σε καθηλώνουν... γιατί θέλουν(ή πρέπει) να διδαχθούν...
Είναι δική σου επιλογή το ποιους θα βάλεις στη ζωή σου και δική τους αν θα μείνουν ή θα φύγουν..


Κάπου διάβαζα (γνωστός συγγραφέας αλλα το όνομά του μου διαφεύγει...) ότι ο χαρακτήρας και η ποιότητα του ανθρώπου φαίνονται όταν είναι θυμωμένος κι απογοητευμένος... γιατί τότε πέφτουνε οι μάσκες...(προφανώς γιατί τότε λέγονται τα πιο σκληρά λόγια...)

Υ.Γ Η άγνοια σε κάποιες περιπτώσεις είναι μεγάλη πολυτέλεια και απόλυτη ευδαιμονία...