YOU LOST ME...............

Γαμώτο!!
Δεν είναι ότι δε σε αγαπώ πια...
Είναι ότι έχω χάσει κάθε ελπίδα... και κάθε δάκρυ...
Πως θα ήθελα να γυρίσω το χρόνο πίσω... να διορθώσω κάποια λάθη...
Να σε αφήσω να με φιλήσεις εκείνη την πρώτη φορά στο καφέ...
Να μπω ξανά σε κείνο το ανσασέρ με προορισμό τον παράδεισο...
Πόσο μου λείπεις...να ξερες...

Αρτι αφιχθείσα στο κλινόν άστυ...
Πέρσι τέτοια εποχή γύρναγα με ανύποτη λαχτάρα να μπω στον υπολογιστή... να ακούσω νέα σου... να μιλήσουμε...
Σήμερα απλώς γύρισα...
Στο που?
Δε ξέρω... Στο πουθενά μάλλον... έτσι νιώθω...
Μα ξέρεις κάτι?
Εδώ που είμαι πια δε μπορείς να με αγγίξεις...
Ξέρω ότι είναι το τελευταίο που σε νοιάζει μα ... δε το λέω για σένα... μη βαυκαλίζεσαι αγόρι μου... για μένα το λέω...και είναι πολύ σημαντικό αυτό.

Το χατήρι δε σου το έκανα...
Γονάτισα... έκλαψα... πόνεσα...
Μα για δες... και ρακέτες έπαιξα
και σπορ έκανα...
και κοχύλια έβγαλα μόνη μου αυτή τη φορά...
και τα μούτρα μου έφαγα κάθε που χυνόμουν στην άμμο όταν έπαιζα beach volley...

Και ξέρεις και το άλλο?
Θα συνεχίζω να τρώω τα μούτρα μου με το ίδιο πάθος...
Στην άμμο... στα κύμματα... σε τοίχους... όλα έχουν την δική τους χάρη... αν έχεις επίγνωση του ποιος είσαι και τι αξίζεις no matter what ποιος μαλάκας εκεί έξω έχει βαλθεί να σε γονατίσει...
Το χειρότερο ξέρεις ποιο είναι?
Οτι τόσο καιρό πόναγα διπλά γιατί πόναγα και για σένα... γιατί πίστευα βαθιά μέσα μου ότι και συ πονάς και ότι πήρες αυτό το μονοπάτι γιατί δεν υπήρχε άλλο...
Και ας ήξερα ότι απλά ήσουν πολύ λίγος για να ακολουθήσεις εκείνο το άλλο το σκαλισμένο στα ριζά του βράχου παράλληλα με τον γκρεμό...
Τι ειρωνία...!! Εγώ για σένα θα έπεφτα και στο γκρεμό και συ δε μπορούσες ούτε παράλληλα να βαδίσεις αντικρύζοντάς τον...

Οχι ... ! Δε σε έχω ξεχάσει... απλά δε σε βρίσκω μέσα μου πουθενά πια...
Ελπίζω μόνο να'σαι πια ευτυχισμένος...

Xρόνος σε φθίνουσα πορεία ...
Το ίδιο και τα συναισθήματα...
Συγχαρητήρια βρε! (υπόκλιση και χειροκρότημα)
Τα κατάφερες...!
Βγήκες από μέσα μου... ( ή τουλάχιστον έτσι νομίζω...)
Σίγουρα πάντως καταχωνιάστηκες κάπου καλά... σε μια γωνιά του είναι μου... περιμένοντας το grand finale για να κάνεις τη δική σου υπόκλιση.
Απορώ ειλικρινά πως μπορείς και κοιτάς τον εαυτό σου στον καθρέπτη...
Ασε που -μεταξύ μας- είμαι σίγουρη πια, πως όχι μόνο τον κοιτάς αλλά και είσαι ευχαριστημένος με αυτόν και αυτό το βρίσκω αξιολύπητο...
Η έλλειψη της συναίσθησης του ποιος είσαι... Το Γνώθι Σαυτόν.
Η' η λανθασμένη γνώση...
Γιατί εσύ τώρα είσαι ευχαριστημένος που τα κατάφερες έτσι...
Που ξεπέρασες το όλο θέμα... που στάθηκες "δυνατός" "άξιος""ικανός" να μην πάρεις ούτε ένα τηλέφωνο να μάθεις για μένα... για την υγεία μου.
Σου έχω όμως νέα...
Δεν είσαι άξιος... αλλά ανάξιος να χειριστείς τα όποια σου συναισθήματα.
Ακόμη και το μίσος... τη ζήλεια ... την αποστροφή...
Βγάλτα έξω ΑΝ ΤΟΛΜΑΣ...
Οχι ότι έχει πια σημασία... Εγώ είπαμε... ευτυχώς έστω και αργά κατάλαβα ποιος είσαι.
ΚΑΝΤΟ ΓΙΑ ΣΕΝΑ!
Γιατί μόνο κάνοντας υπερβάσεις μαθαίνουμε τα όριά μας... το ποιοι πραγματικά είμαστε.
Ανάθεμα και αν ξέρεις ποιος είσαι... ή τι νιώθεις...
Εγώ τουλάχιστον ξέρω...
Είμαι μπερδεμένη και σε λυπάμαι...
Εσύ?

Αύριο θα πάω μόνη μου για μπάνιο στο Σχινιά... εκεί που πέρσι πηγαίναμε μαζί...
Το βλέμμα μου θα σε ψάχνει ανάμεσα στον κόσμο... η καρδιά μου θα σε καλεί... η ψυχή μου θα κλαίει... κι όμως θα πάω...

Me myself and I...
Η μάλλον για την ακρίβεια εγώ... το ipod μου... το βιβλίο μου και η μάσκα μου...
Και η μπάλλα του βόλλεϋ που με έχει στοιχειώσει δε θα βγει ξανά από το πορτ μπαγκάζ.
Θα μείνει εκεί να σε θυμίζει...
Να θυμίζει την χαρά και την ξεγνοιασιά του περσινού καλοκαιριού... ενός καλοκαιριού που ποτέ δε θα ξανάλθει.

Αν αναρωτιέσαι γιατί θα το κάνω πάει να πει πως δε με έμαθες καθόλου καλά...
Προφανώς είμαι μαζόχα... Κάθε κριός που σέβεται τον εαυτό του είναι...
Αφήνω το σαδισμό σε σένα παλιοσκορπίνι...
Ελπίζω να βρήκες άλλη να βασανίζεις ή να βασανίζεις πια την "επίσημη" καλή σου.