Αρτι αφιχθείσα στο κλινόν άστυ...
Πέρσι τέτοια εποχή γύρναγα με ανύποτη λαχτάρα να μπω στον υπολογιστή... να ακούσω νέα σου... να μιλήσουμε...
Σήμερα απλώς γύρισα...
Στο που?
Δε ξέρω... Στο πουθενά μάλλον... έτσι νιώθω...
Μα ξέρεις κάτι?
Εδώ που είμαι πια δε μπορείς να με αγγίξεις...
Ξέρω ότι είναι το τελευταίο που σε νοιάζει μα ... δε το λέω για σένα... μη βαυκαλίζεσαι αγόρι μου... για μένα το λέω...και είναι πολύ σημαντικό αυτό.

Το χατήρι δε σου το έκανα...
Γονάτισα... έκλαψα... πόνεσα...
Μα για δες... και ρακέτες έπαιξα
και σπορ έκανα...
και κοχύλια έβγαλα μόνη μου αυτή τη φορά...
και τα μούτρα μου έφαγα κάθε που χυνόμουν στην άμμο όταν έπαιζα beach volley...

Και ξέρεις και το άλλο?
Θα συνεχίζω να τρώω τα μούτρα μου με το ίδιο πάθος...
Στην άμμο... στα κύμματα... σε τοίχους... όλα έχουν την δική τους χάρη... αν έχεις επίγνωση του ποιος είσαι και τι αξίζεις no matter what ποιος μαλάκας εκεί έξω έχει βαλθεί να σε γονατίσει...
Το χειρότερο ξέρεις ποιο είναι?
Οτι τόσο καιρό πόναγα διπλά γιατί πόναγα και για σένα... γιατί πίστευα βαθιά μέσα μου ότι και συ πονάς και ότι πήρες αυτό το μονοπάτι γιατί δεν υπήρχε άλλο...
Και ας ήξερα ότι απλά ήσουν πολύ λίγος για να ακολουθήσεις εκείνο το άλλο το σκαλισμένο στα ριζά του βράχου παράλληλα με τον γκρεμό...
Τι ειρωνία...!! Εγώ για σένα θα έπεφτα και στο γκρεμό και συ δε μπορούσες ούτε παράλληλα να βαδίσεις αντικρύζοντάς τον...

Οχι ... ! Δε σε έχω ξεχάσει... απλά δε σε βρίσκω μέσα μου πουθενά πια...
Ελπίζω μόνο να'σαι πια ευτυχισμένος...