Προς εμπέδωση...

Oταν στερεύει το πηγάδι των αναμνήσεων έρχονται βροχή οι σκέψεις να το γεμίσουν…
Σκέφτεσαι το πριν… το μετά… το τώρα…
Πόσα έχουν αλλάξει γύρω σου… μέσα σου…
Σε τόσο λίγο διάστημα…τόσο που σου φαίνεται μισ στιγμή…σα να’ταν χθες…
Αν είσαι τυχερός η "απογραφή" θα σε βρει "πλήρης"…
Αν ο απολογισμός σε βρεί "ελλιπή" φαντάζεσαι το γιατί…
Είναι γιατί χαρίστηκες… Γιατί σκορπίστηκες…
Είναι γιατί έδωσες κομμάτια σου δεξιά κι αριστερά σε φίλους, αδελφούς…
ενίοτε και σε ανθρώπους που δεν το αξιζαν…
Οι 2 πρώτες περιπτώσεις "πιάνουν τόπο"…
δεν δημιουργούν "έλλειμα" στον συναισθηματικό σου προϋπολογισμό
γιατί κάποια στιγμή οι άνθρωποι αυτοί σου επιστρέφουν το κομμάτι που τους έδωσες…
πολλές φορές μάλιστα με τόκο…

Στην άλλη περίπτωση όμως…
Νοιώθεις ότι ο άλλος αν μπορούσε θα σου έβγαζε την γλώσσα και θα σε κορόϊδευε λέγοντας:
"Oυδέν λάθος αναγνωρίζεται μετά την απομάκρυνση από του ταμείου"…
Από μια διαστροφή τον φαντάζεσαι να γελάει ικανοποιημένος για το "κατόρθωμα" του
να πάρει ένα κομμάτι σου για λάφυρο σε τούτη τη μάχη…

Χαράζεις κι εσύ ένα χαμόγελο στο πρόσωπό σου για χάρη των γύρω σου που ανησυχούν,
μα όταν αυτό συναντάει το βλέμμα σου νοιώθει την αλήθεια … και κρύβεται βιαστικά κι αμήχανα…

Δεν αιμορραγείς πια…
Δεν υπάρχει άλλο αίμα μέσα σου να στάξει…
Τι υπάρχει μέσα σου?
Το κενό…
Και η καρδιά?
Είναι μια άψυχη ακαθόριστου σχήματος πια μάζα που δεν ταιριάζει πια στο χέρι που κάποτε την ακούμπησες…

H απορία της ημέρας:

Tελικά τι πονάει περισσότερο?

Να μην είσαι σημαντικός για κάποιον που πραγματικά αξίζει ή να ανακαλύπτεις ότι αυτός που νόμιζες ότι ήταν Ολα είναι απλά ένα τίποτα *?

* Τίποτα είναι αυτός που δεν μπορεί όχι μόνο να σταθεί ως σύντροφος αλλά και ούτε ως απλός φίλος...
Τίποτα είναι αυτός που λέει "λατρεία" ενώ δεν ξέρει το νόημα της λέξης...
Τίποτα είναι αυτός που περιμένεις να ακούσεις τη φωνή του όταν έχεις τα ζόρια σου και εκείνος είναι απλά εξαφανισμένος...
Τίποτα είναι αυτός που δεν μπορεί ποτέ να σταθεί στο ύψος των περιστάσεων...

Αν έχεις κάνει κάτι από όλα αυτά φίλε... ναι είσαι ένα τίποτα...
Αν τα έχεις κάνει όλα είσαι ένα ΤΙΠΟΤΑ κεφαλαίο...
Mην ανησυχείς όμως ... υπάρχουν και χειρότερα...
Γιατί τώρα που λύσαμε το θέμα "τι είσαι εσύ"... πες μου τι είμαι εγώ που εξακολουθώ και αγαπώ αυτό το τίποτα μετά από 3 χρόνια .............................

Κάποιος αναρωτιότανε αν τελικά είναι καλύτερα να ζήσεις τον έρωτα και να πονέσεις ή να πονάς επειδή δεν τον έζησες...
Αν δεν ήξερα τον άνθρωπο αυτό καλά, αν δεν τον ένιωθα θα έλεγα τι βλακείες λέει τούτος εδώ...
Ομως τελικά τώρα που το ξανασκέφτομαι δεν ξέρω... ίσως θα πρέπει να του το πω.
Ο πόνος είναι πόνος αναμφίβολα και στις δύο περιπτώσεις εξίσου δυνατός...
Το καλό είναι ότι στην πρώτη περίπτωση η "πτώση" φέρει τη λύτρωση γιατί ο πεσμένος έχει αναγκαστικά μόνο μια επιλογή: Nα σηκωθεί...!
Αντίθετα στην δεύτερη περίπτωση η πτώση στο κενό φαντάζει αέναη... ο πάτος του πηγαδιού μοιάζει "'απιαστος", ο πόθος - πόνος του ανεκπλήρωτου τρώει τη σάρκα και τα σωθικά.
Αρα είναι χαζό να αναρωτιέται κανείς...
Γιατί στη μια περίπτωση "έζησες" και πλήρωσες το ανάλογο τίμημα (πόνο)
Ενώ στην άλλη περίπτωση "πέθανες" και αφού πέθανες γιατί να πονάς?... γιατί να πληρώνεις...??
Και χαμένος και δαρμένος που λέει ο λαός μας... ?
Οχι φίλε μου!
Δεν συγκρίνονται αυτά τα δυο...
Εσύ μπήκες στο λούνα παρκ... έκανες τη γύρα σου...
Ανέβηκες στη ρόδα και τώρα κατεβαίνεις... Στην έξοδο πληρώνεις το αντίτιμο...
Ρώτα και μένα που πλήρωσα στην είσοδο και δεν ανέβηκα!
Ελα και λίγο στη δική μου θέση... Πονάω εξίσου... Και τώρα πονάω διπλά και για σένα... :((
Oι ομορφες σχέσεις τελικά όμορφα "καίγονται"...

Για τις καρμικές σχέσεις που κάποιος τις εμποδίζει να μην προχωρήσουν πρέπει να υπάρχει νόμος τελικά...
Ετσι είναι το σωστό και δίκαιο!
Και κάτι μου λέει πως υπάρχει...
Αγραφος νόμος... αλλά ΝΟΜΟΣ...!
Γιατί ως γνωστόν "όλα εδώ πληρώνονται" και όταν λέμε όλα "εδώ" εννοούμε εδώ στη ζωή ... όχι απαραίτητα όμως σε τούτη την ενσάρκωση...
Ετσι λοιπόν το μόνο που μου μένει να περιμένω πότε θα πεθάνω και θα ξαναγεννηθώ για να είμαι κοντά σου...
Μόνο που τότε φίλε μου επειδή ακριβώς "όλα εδώ πληρώνονται" θα είμαι ΕΓΩ ο άντρας και ΕΣΥ η γυναίκα...
Θα είμαι ΕΓΩ αυτή που θα κάνω παιχνίδι και ΕΣΥ αυτός που θα πονάει!!
ΕΓΩ θα γυρνάω την πλάτη... και ΕΣΥ θα γονατίζεις!
Ωραίο?
Μμμμ...Δεν ξέρω... Ακούγεται όμως ενδιαφέρον...
Αν και πιστεύω ακράδαντα πως και τότε στην επόμενη ζωή θα είμαι αθεράπευτα ερωτευμένη μαζί σου...και ας μην το αξίζεις...