Προς εμπέδωση...

Oταν στερεύει το πηγάδι των αναμνήσεων έρχονται βροχή οι σκέψεις να το γεμίσουν…
Σκέφτεσαι το πριν… το μετά… το τώρα…
Πόσα έχουν αλλάξει γύρω σου… μέσα σου…
Σε τόσο λίγο διάστημα…τόσο που σου φαίνεται μισ στιγμή…σα να’ταν χθες…
Αν είσαι τυχερός η "απογραφή" θα σε βρει "πλήρης"…
Αν ο απολογισμός σε βρεί "ελλιπή" φαντάζεσαι το γιατί…
Είναι γιατί χαρίστηκες… Γιατί σκορπίστηκες…
Είναι γιατί έδωσες κομμάτια σου δεξιά κι αριστερά σε φίλους, αδελφούς…
ενίοτε και σε ανθρώπους που δεν το αξιζαν…
Οι 2 πρώτες περιπτώσεις "πιάνουν τόπο"…
δεν δημιουργούν "έλλειμα" στον συναισθηματικό σου προϋπολογισμό
γιατί κάποια στιγμή οι άνθρωποι αυτοί σου επιστρέφουν το κομμάτι που τους έδωσες…
πολλές φορές μάλιστα με τόκο…

Στην άλλη περίπτωση όμως…
Νοιώθεις ότι ο άλλος αν μπορούσε θα σου έβγαζε την γλώσσα και θα σε κορόϊδευε λέγοντας:
"Oυδέν λάθος αναγνωρίζεται μετά την απομάκρυνση από του ταμείου"…
Από μια διαστροφή τον φαντάζεσαι να γελάει ικανοποιημένος για το "κατόρθωμα" του
να πάρει ένα κομμάτι σου για λάφυρο σε τούτη τη μάχη…

Χαράζεις κι εσύ ένα χαμόγελο στο πρόσωπό σου για χάρη των γύρω σου που ανησυχούν,
μα όταν αυτό συναντάει το βλέμμα σου νοιώθει την αλήθεια … και κρύβεται βιαστικά κι αμήχανα…

Δεν αιμορραγείς πια…
Δεν υπάρχει άλλο αίμα μέσα σου να στάξει…
Τι υπάρχει μέσα σου?
Το κενό…
Και η καρδιά?
Είναι μια άψυχη ακαθόριστου σχήματος πια μάζα που δεν ταιριάζει πια στο χέρι που κάποτε την ακούμπησες…