Κάποιος αναρωτιότανε αν τελικά είναι καλύτερα να ζήσεις τον έρωτα και να πονέσεις ή να πονάς επειδή δεν τον έζησες...
Αν δεν ήξερα τον άνθρωπο αυτό καλά, αν δεν τον ένιωθα θα έλεγα τι βλακείες λέει τούτος εδώ...
Ομως τελικά τώρα που το ξανασκέφτομαι δεν ξέρω... ίσως θα πρέπει να του το πω.
Ο πόνος είναι πόνος αναμφίβολα και στις δύο περιπτώσεις εξίσου δυνατός...
Το καλό είναι ότι στην πρώτη περίπτωση η "πτώση" φέρει τη λύτρωση γιατί ο πεσμένος έχει αναγκαστικά μόνο μια επιλογή: Nα σηκωθεί...!
Αντίθετα στην δεύτερη περίπτωση η πτώση στο κενό φαντάζει αέναη... ο πάτος του πηγαδιού μοιάζει "'απιαστος", ο πόθος - πόνος του ανεκπλήρωτου τρώει τη σάρκα και τα σωθικά.
Αρα είναι χαζό να αναρωτιέται κανείς...
Γιατί στη μια περίπτωση "έζησες" και πλήρωσες το ανάλογο τίμημα (πόνο)
Ενώ στην άλλη περίπτωση "πέθανες" και αφού πέθανες γιατί να πονάς?... γιατί να πληρώνεις...??
Και χαμένος και δαρμένος που λέει ο λαός μας... ?
Οχι φίλε μου!
Δεν συγκρίνονται αυτά τα δυο...
Εσύ μπήκες στο λούνα παρκ... έκανες τη γύρα σου...
Ανέβηκες στη ρόδα και τώρα κατεβαίνεις... Στην έξοδο πληρώνεις το αντίτιμο...
Ρώτα και μένα που πλήρωσα στην είσοδο και δεν ανέβηκα!
Ελα και λίγο στη δική μου θέση... Πονάω εξίσου... Και τώρα πονάω διπλά και για σένα... :((
Oι ομορφες σχέσεις τελικά όμορφα "καίγονται"...