Στο πνεύμα των ημερών...

ΤΕΛΜΑ

Eίναι κάποιες στιγμές στη ζωή μας που νοιώθουμε ότι βρισκόμαστε σε ένα τέλμα…

Δε μπορούμε να κάνουμε ούτε μπρός αλλά ούτε και πίσω…

Οσες προσπάθειες να βγούμε από αυτό αποβαίνουν άκαρπες και κάθε σπασμωδική κίνηση φαίνεται να έχει το αντίθετο αποτέλεσμα μιας και βουλιάζεις βαθύτερα σε αυτό σαν σε κινούμενη άμμο…


Κοιτάς γύρω σου ναδεις ένα φιλικό χέρι απλωμένο να σε τραβήξει (κατά προτίμηση εκείνο που σου έλεγε ότι θα είναι πάντα δίπλα σου…)

Μα… δε βλέπεις κανένα!


Μένεις λοιπόν με τα μάτια καρφωμένα στην όχθη… εκεί που ήσουν πριν λίγο καιρό… εκεί που όλα σου φαίνονταν όμορφα και ασφαλή… και αναρωτιέσαι "Πως στο καλό βρέθηκα εδώ?"
Στο μονοπάτι που σου δείξανε να πάρεις δεν σου είπαν ότι υπήρχε αυτό…
Κανείς δε σε προειδοποίησε για την ύπαρξη του βάλτου…
Και το μονοπάτι στην αρχή ήταν γεμάτο μυρτιές και όμορφα λουλούδια…
Τίποτα δεν προμήνυε τον βάλτο που υπήρχε στο τέλος του μονοπατιού…

Η μόνη παρηγοριά (?) που έχεις είναι πως για αυτό το τέλμα ΔΕΝ ευθύνεσαι εσύ!
(κάποιος άλλος το έφτιαξε και το "έστησε" εκεί καμουφλάροντάς το για να σε παγιδέψει…)

Και πως όταν χαθείς εντελώς μέσα σε αυτό και  επέλθει το μοιραίο… το κρίμα θα είναι στο λαιμό του…

Πανσέληνος...

"… Τώρα που πάλι αρχίνισε η θεϊκιά γαλήνη,

ν’ αργοσταλάζει μέσα μου μια βάλσαμη δροσιά,

η σκέψη μου νοσταλγικά γυρίζει στα παλιά,

κι απ’το πικρό της θύμησης ποτήρι ξαναπίνει…."

και τα μάτια μου σ'έχουνε τόσο μισέψει...

Βαρέθηκα πια...!

..αυτούς που μιλούν μοστράροντας ακατάπαυστα το υπερφίαλο εγώ τους...
... που λένε ότι έχουνε κατεβάσει όλες τις βιβλιοθήκες λες κι οι υπόλοιποι είμαστε μλκες...
... που έχουνε άποψη για όλους και για όλα...
... που κάνουνε επαναστάσεις από την οθόνη του υπολογιστή τους και ας μην έχουνε κατέβει ποτέ στην Αθήνα να συμμετάσχουν σε μια διαμαρτυρία, ένα συλαλητήριο...
... που έχουνε δυο μέτρα και δυο σταθμά και ενώ λένε "Ελλάδα δεν είναι μόνο η Αθήνα" αφήνουν την Αθήνα να βγάλει το φίδι από την τρύπα αντί να ναυλώσουν μερικά πούλμαν και να κατέβουν στις διαδηλώσεις που γίνονται εδώ.
... που κατακρίνουν ανθρώπους για το συμβιβασμό που κάνουν στις ζωές τους, ξεχνώντας ότι δεν έχουνε όλοι ένα μπαμπά να σου χτίσει σπίτι και να σε στηρίξει σε μια τόσο μεγάλη κίνηση όπως είναι το διαζύγιο... ούτε έχουνε όλοι έναν γνωστό να σου βρει δουλειά...
.. που ενώ μιλάνε για το νόημα της ζωής διατυμπανίζοντας πως το έχουνε βρε,ι συνθλίβουν λεπτό το λεπτό τη δυναμική τους περνώντας ατελείωτες ώρες πίσω από μια οθόνη αντί να παράγουν οποιοδήποτε εθελοντικό έργο, την ώρα που η κοινωνία τους χρειάζεται περισσότερο από ποτέ...
... που ενώ λένε ότι σημασία έχει ο εσωτερικός μας κόσμος ποζάρουν όλη μέρα μπροστά σ'ένα καθρέπτη...
... που ενώ γράφουνε υπέροχα όταν τολμήσεις να πεις κάτι που δεν τους αρέσει σε ακυρώνουν με τον χειρότερο και πιο αγενή τρόπο... δείχνοντας έτσι ότι... τσάμπα τα βιβλία... τσάμπα η λάμπα που καίει... το στήσιμο  μπροστά στον καθρέπτη... τσάμπα όλα,  γιατί κάποιοι ευτυχώς έχουνε αρχίσει να καταλαβαίνουν...
... που ενώ κλαίγονται ότι λατρεύουν τα παιδιά ούτε υιοθετούν, ούτε γεννούνγια να μην χαλάσουν το σώμα τους...
... που χρησιμοποιούν το μπλογκ τους και τους άλλους γύρω τους για να κάνουνε κάποιον τρίτο να ζηλεψει...
... που κλέβουν τα γραπτά των άλλων και τα παρουσιάζουν δικά τους παίρνοντας αναίσχυντα και τα εύσημα...
... που πίσω από ψεύτικα χαμόγελα κρύβουνε ψυχική μιζέρια...

Οταν βλέπω τέτοια... απλά προσπερνώ...

...!

Eίναι μερικοί άνθρωποι που μένουν μέσα μας μια ζωή και μας ακολουθούν σε όλες...

Ε ρε δόνηση που σου χρειάζεται...!!

Η ιστορία του δονητή...

Το έτος 1880, κουρασμένος από το χέρι του αφού έπρεπε να αυνανίζει χειροκίνητα τις γυναίκες ασθενείς ο Δρ. Joseph Mortimer Granville θα κατοχυρώσει με δίπλωμα ευρεσιτεχνίας τον πρώτο ηλεκτρομαγνητικό δονητή με φαλλικό σχήμα.

Κατά τη διάρκεια του 19ου αιώνα, το μασσάζ της κλειτορίδας θεωρούνταν η μόνη κατάλληλη αγωγή κατά της υστερίας, έτσι ώστε εκατοντάδες γυναίκες πήγαιναν κάθε μέρα στον γιατρό τους για μασσάζ στην περιοχή της κλειτορίδας και να οδηγηθούν σε έναν "υστερικό παροξυσμό" γνωστό σήμερα ως "οργασμό".

Η Υστερία που διαγνώσθηκε ως ασθένεια (οι Ελληνες την είχαν περιγράψει σαν μήτρα φλογερή), γίνεται ένα είδος πανούκλας για τις γυναίκες της εποχής... Κάθε παράξενη συμπεριφορά που περιελάμβανε αγχος, ευερεθιστότητα, σεξουαλικές φαντασιώσεις, θεωρούνταν ως ένα σύμπτωμα και η ασθενής αποστέλλοταν αμέσως για να πάρει ένα χαλαρωτικό μασσάζ.

Στα τέλη του δέκατου ένατου εαιώνα, ο αριθμός των γυναικών που επισκέπτεται τα ιατρεία είναι τέτοιος ώστε οι γιατροί, αρχίζουν να κουράζονται με το χέρι και ψάχνουν να εφεύρουν κάτι αποδοτικό για να συνεχίσουν την δουλειά τους. Η ποικιλία των δονητών μετά την ανακάλυψη του γιατρού Granville είναι πολύ μεγάλη.  Μοντέλα που κινούνται με ηλεκτρικό ρεύμα κάνουν την εμφάνισή τους, ενώ άλλα λειτουργούν με μπαταρίες ή αέριο, συμπεριλαμβανομένων και ορισμένων που είναι σχεδιασμένα να λειτουργούν με πετάλια. Οι συσκευές έχουν ταχύτητες που κυμαίνονται 1.000 - 7.000 παλμούς ανά λεπτό και σύντομα οι τιμές θα γίνουν προσιτές για οικιακή χρήση.  Μοντέλα όπως "Universal Barker" και "Gyro-Lator" θα αρχίσουν να διατίθενται στο εμπόριο μέσω των εθνικών εφημερίδων.  "Η δόνησις είναι η ζωή" λένε κάποιες διαφημίσεις της εποχής.

 Σε πολλους γυναικείους καταλόγους ο δονητής διαφημίζεται ως ένα εργαλείο κατά της πίεσης και του άγχους των γυναικών, καθώς και ως το μυστικό της νεότητας. Η χρήση του δονητή φτάνει σε τέτοια ακραία σημεία που ορισμένα μοντέλα περιλαμβάνουν ένα ρυθμιζόμενο ανταλλακτικό οταν χαλάσειαπο την χρήση ο βασικός.
Παρά τα όσα μπορεί να μας φαίνονται εμάς σήμερα, σε εκείνα τα χρόνια η εφαρμογή του δονητή στην κλειτορίδα ήταν αποκλειστικά μια ιατρική πρακτική. Τα προβλήματα και τα ταμπού αρχίζουν αργότερα, μετά το 1920, όταν οι δονητές κάνουν την εμφάνιση τους στις πρώτες πορνογραφικές ταινίες.
Από εκείνη τη στιγμή, ο δονητής αρχίζει να χάνει την εικόνα του ιατρικού εργαλείου και θα αποκτήσει μια αρνητική χροιά, και θα κρατήσει αυτός ο σκιερός χαρακτήρας μέχρι σήμερα.

Εδώ το καλό μασσαζάκι...

Υ.Γ.  Mην πυροβολείτε την γράφουσα… Τελεί  υπό την επήρεια της Ανοιξης…
(και που να σφίξουνε οι ζέστες…)

Σε χρυσό 18Κ… μπορεί και να φορεθεί με αλυσίδα σαν κόσμημα… To συγκεκριμένο κομμάτι είναι το αγαπημένο της Madonna και της Βeyonce το οποίο συνηθίζουν να κρεμούν σαν κόσμημα στις βραδινές τους εμφανίσεις.

Για τις σπορτίφ του είδους ή τους λάτρεις της μουσικής υπάρχει και το μοντέλλο αυτό που συνδέεται με το i-pod.

Πολλές καλημέρες!!!  

Πόσα ζώα χωράνε σε 1 τ.μ?

Oταν η φύση μας εκπλήσσει...

Δυο εγκαταλελειμμένα πλασματάκια ένωσαν την μοναξιά τους και έγιναν αχώριστα! Tο ορφανό κουταβάκι και ένα εγκαταλελειμμένο γατάκι που ζουν σε ένα καταφύγιο ζώων ήρθαν τόσο κοντά που... άρχισαν να πιστεύουν ότι είναι αδέλφια!

Το γατάκι το βρήκε ένας πολίτης όταν ήταν μιας ημέρας σε έναν κήπο και όταν το πήγε στο καταφύγιο ζώων Battersea Cats & Dogs οι υπεύθυνοι του κέντρου το έβαλαν μαζί με ένα νεογέννητο Jack Russell που είχε γεννηθεί εκεί αλλά το εγκατέλειψε η μητέρα του. Από τότε έγιναν αχώριστα! "Τα δυο τους τρώνε, κοιμούνται και παίζουν μαζί" λέει η κτηνίατρος Sascha Taylor του κέντρου.

Απολαύστε τις φωτογραφίες!

 

Πηγή

ΡΑΤΣΙΣΜΟΣ

Eνας μαύρος λέει σε έναν άσπρο:

Eγώ… όταν γεννήθηκα ήμουν μαύρος,

Οταν μεγάλωσα ήμουν μαύρος,

Όταν κάθομαι στον ήλιο είμαι μαύρος,

Όταν κρυώνω είμαι μαύρος,

Όταν τρομάζω είμαι μαύρος,

Όταν πεθάνω είμαι μαύρος.

Εσύ… όταν γεννήθηκες ήσουν ρόζ,

Όταν μεγάλωσες ήσουν άσπρος,

Όταν κάθεσαι στον ήλιο είσαι κόκκινος,

Όταν κρυώνεις είσαι μπλε.

Όταν τρομάζεις είσαι κίτρινος,

Όταν αρρωσταίνεις είσαι πράσινος,

Όταν πεθάνεις είσαι γκρί.

ΚΑΙ ΕΧΕΙΣ ΤΟ ΘΡΑΣΟΣ ΝΑ ΑΠΟΚΑΛΕΙΣ ΕΜΕΝΑ ΕΓΧΡΩΜΟ??

Καλημέρα και καλό Σαβ/κο!! :))

Μια γλυκιά καλημέρα...

Αγαπημένα μου φιλαράκια ξέρω πολύ καλά πως τελευταία σας έχω μαυρίσει την ψυχή μ'αυτά που γράφω... σας χαλάω τη διάθεση... σας μιζεριάζω ενώ έξω μια υπέροχη Ανοιξη χορεύει σε ρυθμούς τρελλούς και ο ήλιος τελευταία λάμπει υπέροχα...

Παρόλ'αυτά όλες αυτές τις μέρες της κατήφειάς μου ήσασταν εδώ να μου δίνεται κουράγιο και να μου κρατάτε παρέα... κι αυτό δε το ξεχνώ.

Γι'αυτό σήμερα έφτιαξα για σας υπέροχους λουκουμάδες για να ξεκινήσουμε τη μέρα μας γλυκά...
Σήμερα δε θέλω κουράγιο... Θέλω να πάρετε τη συνταγή και να την κάνετε... Θα με χαροποιήσει πολύ, σα να έπινα ένα καφεδάκι μαζί σας... ειλικρινά...


Tη συνταγή την έχω ανεβάσει εδώ στο Cooktherapy, έναν υπέροχο και πολύ λειτουργικό χώρο που άρεσε και στο παλιοκόριτσο και ήρθε και τώρα ανεβάζουμε τις συνταγές μας παρέα.

Ξέρω... έρχεται καλοκαίρι αλλά αν δείτε τις δικές μου συνταγές οι περισσότερες είναι υγιεινές και με λίγα λιπαρά...

Σας φιλώ γλυκά και σας καλημερίζω! :)

Φράουλες βαμμένες μ'αίμα...

Χθες ένα νέο αιματηρό επεισόδιο που μας φέρνει στο νου εποχές δουλεμπόριου εκτυλίχθηκε στη Μανωνάλα Ηλείας.  Οταν εργαζόμενοι μετανάστες πήγαν να ζητήσουν τα δεδουλευμένα τους από τους επιστάτες (6 μήνες παρακαλώ απλήρωτοι(!) εκείνοι για να τους εκφοβίσουν αρχισαν να πυροβολούν στο ψαχνό τους αλλοδαπούς τραυματίζοντας 28 απ'αυτούς ενώ τουλάχιστον 4 είναι σοβαρά τραυματισμένοι.
Ο ιδιοκτήτης της φυτείας συννελήφθει ενώ οι δράστες επιστάτες ακομη αναζητούνται.
Εύλογα μου γεννούνται κάποια ερωματικά...
Μάλλον ακαδημαϊκά μιας και δε νομίζω να επιδέχονται απαντήσεων...

Πόσο γελοίος μπορεί να είσαι να κλαίγεσαι για την οικονομική σου στενότητα και να κυκλοφορείς με πανάκριβο τζιπ, να μένεις σε υπέροχο δικό σου σπίτι και την ίδια στιγμή να αφήνεις απλήρωτους για 6 ολόκληρους μήνες τους εργάτες που ζούνε σε καλύβες και να μη σε νοιάζει ?

Πόσο τεμπέλης μπορεί να είσαι να κλαίγεσαι όλη μέρα για την ανεργία που μαστίζει την περιοχή, το Νομό, την χώρα και την ίδια ώρα να κρύβεσαι με το φραπέ πίσω από μια οθόνη υπολογιστή ή να κατακλύζεις τα καφενεία και "τις δικές σου" φράουλες να τις μαζεύουν ξένα χέρια???

Πόσο απάνθρωπος μπορεί να είσαι να πυροβολείς ανθρώπους που διεκδικούν αυτά που τους ανήκουν για να μπορείς εσύ να κυκλοφορείς την κυρά σου στα σκυλάδικα της περιοχής?

Μέχρι τώρα η Ηλεία ήταν σε black list από τους φιλόζωους. Αυτή και η Κρήτη (για την ακρίβεια όχι όλη αλλά τα Χανιά) διεκδικούν την πρωτιά στις κακοποιήσεις ζώων...(κρεμασμένα, πυροβολημένα, βασανισμένα κλπ).
Δεν είναι να'αναρωτιέσαι μετά για το ποιόν (μάλλον πύον) των ανθρώπων αυτών.
Πως μπορούν να σεβαστούν την ανθρώπινη ζωή όταν δεν σέβονται ένα αδύναμο πλάσμα?
Ποιοί είναι αυτοί που κοστολογούνε την ανθρώπινη ζωή με το καφάσι????!!!

Οπως καταλάβατε πό σήμερα φράουλες Μανωλάδας γιοκ!  Για ευνόητους λόγους... Γιατί δε θέλω ένα μεμονωμένο περιστατικό να γίνει συνήθειο των τραμπούκων αγροτών της περιοχής... Γιατί θα γίνει... αν το αφήσουμε ατιμώρητο ως καταναλωτές. Ο καταναλωτής έχει δύναμη... Ας τη δείξει!


Σημ: Υπενθυμίζεται ότι δεν είναι η πρώτη φορά που η εν λόγω περιοχή με τις μεγάλες καλλιέργειες με «ματωμένες φράουλες» απασχολεί την κοινή γνώμη, καθώς και στο παρελθόν είχε προκληθεί σάλος με αντίστοιχες επιθέσεις τραμπούκων «επιστατών» εναντίον αλλοδαπών εργατών, ενώ κάποτε είχαν κυκλοφορήσει και εικόνες της ντροπής με αλλοδαπούς να κοιμούνται σε τριτοκοσμικά παραπήγματα, άλλοτε αλυσοδεμένοι και άλλοτε με εμφανή τα σημάδια κακοποίησης πάνω τους.

 

Χωρίς ειρμό...

Eίναι μαύρη η ανάσα μου απόψε... και το βλέμμα μου στάζει αίμα...
Η οργή ξεχειλίζει μέσα μου και κατακλύζει κάθε πόρο μου με αδρεναλίνη...
Θα ξορκισω τον κακό μου εαυτό με τούτο το τραγούδι που πάντα μου αρεσε τόσο η δυναμική του όσο και οι στίχοι του... Οποτε το ακούω νιώθω δυνατή κι απόψε ΠΡΕΠΕΙ να νιώσω δυνατή...
Ητανε δύσκολη η σημερινή μέρα από κάθε άποψη... και για πολλούς λόγους...
Είθε η επόμενη να είναι πιο γλυκιά μαζί μου... και να μη με σπάσει σε χίλια κομμάτια...
Καλή σας νύχτα φίλοι μου...
Να προσέχετε...

Αδέσποτοι στα γεράματα...

Πολλά από τα ζώα που βρίσκουμε παρατημένα με την ομάδα μας, είναι συνήθως υπέργηρα.
Με το που φτάσουν στην τρίτη ηλικία και κάνουν την εμφάνισή τους τα πρώτα προβλήματα υγείας, πολλά ζωα συντροφιάς βιώνουν την εγκατάλειψη.

Το τραγικό είναι πως τις περισσότερες φορές οι απαιτήσεις που έχει ένα ηλικιωμένο ζώο είναι ελάχιστες. Συνήθως τα ηλικιωμένα ζώα είναι σαν τους παπούδες μας: To μόνο που θέλουν είναι ένα πιάτο φαί, λίγη παρέα και τρυφερότητα και μια ζεστή γωνιά.
Επίσης τα προβλήματα υγείας είναι παρόμοια ειδικά στα σκυλιά:
Κάνουν καταρράκτη, δεν ακούνε καλά, ξεχνάνε τι ήθελαν να κάνουν, δεν έχουν δόντια.
Κάποιες φορές έχουνε τα αθριτικά τους και δεν βαδίζουν καλά...
Σα να έχεις τον παππού σου με 4 πόδια και μια ουρά, χωρίς όμως τη σύνταξη... Σίγουρα αν έπαιρναν τα κατοικίδια σύνταξη δε θα βρίσκαμε τόσα πεταμένα στο δρόμο...

Αυτό όμως που με προβληματίζει είναι η ευκολία που το κάνει κάποιος.
Με τι καρδιά πετάς ένα ζώο που το είχες για 10,15 χρόνια?
Πως μπορείς να κοιμάσαι τα βράδια γνωρίζοντας ότι το καταδίκασες σε βάναυσο τέλος ένα πλάσμα στη δύση της ζωής του?
Πόσο συναισθηματικά νεκρός μπορεί να είσαι?
Εκείνο μια ζωή σε υπηρετούσε και δεχόταν αγγόγυστα όλα σου τα καπρίτσια...
Κάθισε να του κόψεις την ουρά και τ'αυτιά για να δείχνει άγριο και όμορφο... δέχτηκε να του φορέσεις ρουχαλάκια γιατί έτσι σου άρεσε...δεν δάγκωσε το παιδί σου όταν το τραβούσε από την ουρά και το καβάλαγε σα γαϊδουράκι... και τώρα ΕΣΥ το πετάς... σα να είναι ένα παιχνίδι που πάλιωσε και πρέπει να πάρεις άλλο νέο και καλογυαλισμένο...

Κάθε φορά που βρίσκουμε γεράκους πεταμένους στο δρόμο εύχομαι πάντα το ίδιο πράγμα:
Mακάρι αυτός που το έκανε να πάθει ακριβώς το ίδιο: Nα τον παρατήσει η οικογένειά του την ώρα που θα τους χρειάζεται περισσότερο!
Απάνθρωπο?
Ισως...
Πόσοι όμως απ'αυτούς που πράττουν έτσι μπορούν να χαρακτηριστούν άνθρωποι?
Κατά την άποψή μου όσοι αντιμετωπίζουν τόσο απαξιωτικά τη ζωή, είναι υπάνθρωποι με όλη τη σημασία της λέξης. Η ντροπή του ανθρώπινου είδους! Δε τους υπολογίζω σαν ανθρώπους, μόνο σαν αδίστακτα τέρατα μπορώ να τους δω... Λυπάμαι...

Dum Spiro Spero...

Αγαπημένο μου ιστολόγιο,
Την χάσαμε λιγάκι την μπάλα ή είναι η ιδέα μου?
Πήγαινες για καρφί και σου ήρθε κεφαλιά... (όπως εκείνο το φιλί που σφράγισε την προδοσία)
Μια το κορμί στην αγκαλιά και μια στην εξορία...
Τη μια κρύο... Την άλλη ζέστη...
Μια λιακάδα... Μια μαυρίλα...
Μέσα ή έξω δεν έχει σημασία...
Σημασία έχει ότι υπάρχει...
Και θα υπάρχει για πολύ ακόμα...

Τη μια στιγμή είμαι έτοιμη να αποτίσω φόρο τιμής στο άγαλμα του αγνώστου αναγνώστη που με ανέχετε όλον αυτόν τον καιρό με τις βλακείες που τον τρατάρω ... και την άλλη να βάλω λουκέτο και να την κάνω με ελαφριά για ένα πιο ευάερο κι ευήλιο μέρος...

Είναι γεγονός! Δε ξέρω πια τι θέλω!
Αλλά κι αν ξέρω σίγουρα εκείνο δε θέλει εμένα...
Γμτ! Δε λέω... φταίω κι εγώ με τις βλακείες μου...
Εσύ αγαπημένο μου ιστολόγιο δεν ήσουν μαθημένο σε τέτοιες μεσοβέζικες καταστάσεις.
Ούτε είχες μάθει να κρατάς τεφτέρι στα λάθη μου...
Αυτό το έκανε ο αναγνώστης της μεταμεσονύχτιας ζώνης, αυτός που έκανε το γερμανικό 2-4.
Εμπλεξες λοιπόν μ'εμένα την παλαβή σουρουκλεμέ και τα'δες όλα...!
Ολα, όσα χρειαζότανε να δεις...

Φτάσαμε λοιπόν στον πάτο και είναι τόσο ήσυχα και τόσο όμορφα εδώ...
Μη γελάς! (σε βλέπω!) Είναι θέμα οπτικής..!
Γιατί από δω που είμαι, μόνο προς τα πάνω μπορώ πια να κοιτάζω... και είναι όμορφη η θέα γιατί βλέπω μόνο έναν υπέροχο γαλάζιο ουρανό.

Αντε βρε! Βάλτε τώρα ένα χεράκι να ανέβω!! Η έστω να πετάξω... !!

Ο προσωπικός μου μεσαίωνας...

Είναι κάτι μέρες που δεν βρίσκουν αραξοβόλι...

Δε βρίσκουν την ομορφιά της στιγμής μετά από μια έντονη απουσία...

Δε βρίσκουν τη γαλήνη της πληρότητας μετά από ένα αναπάντεχο σμίξιμο...

Είναι κάτι στιγμές που η σιωπή είναι τόσο βαριά που νομίζεις ότι αν απλώσεις το χέρι θα την αγγίξεις...

Είναι κάτι λέξεις που στέκονται βουβές δίχως να βρίσκουν έξοδο διαφυγής για την σωτηρία τους...

Απόκαμαν απόψε οι σκέψεις... κι οι λέξεις δειλές και άγονες έμειναν δίχως ταίρι...

Οι λέξεις τούτες τις μέρες δεν τόλμησαν να βγουν από μέσα ίσως γιατί θα ακούγονταν ανόητες... 

Κιότεψαν κι αυτές στο δικό τους φόβο...

Ισως γιατί δε θα είχαν το θάρρος να σ'αντικρύσουν...

Φαίνονταν μικρές και κινδύνευαν να χαθούν στα απέραντα γιατί ... δεν ξέρω...

Το μόνο που ξέρω είναι ότι δε μπορώ πια να γράψω...

Στέκομαι μόνο ευλαβικός παρατηρητής των γραφών των άλλων...

Ενθερμος υποστηρικτής κάποιων επιδίδομαι μόνο στο χειροκρότημα...

Θέλω πολύ να βγάλω όσα έχω μέσα μου άτσαλα παραχωμένα... Συναισθήματα κι όνειρα που γεννήθηκαν κάποια στιγμή μέσα μου και θέλω τώρα να τα μοιραστώ... μα πια δε μπορώ... ούτε καν παραμύθι να πω!

Η σκέψη χάνεται στο πουθενά.

Τα λόγια σταματούν πριν καν γεννηθούν.

Και γω με ψάχνω σε αλλότριους παραδείσους μέχρι τώρα άγνωστους...

Και ευτυχώς με βρίσκω σιγά σιγά και πάλι... αργά και σταθερά... και με βρίσκω εκεί που ποτέ δεν περίμενα...

Γελάτε γιατί χανόμαστε!!

Το ονοματάκι σου παρακαλώ?

Το ότι το όνομά μας μας προσδιορίζει είναι γνωστό.
Αυτό συμβαίνει γιατί τα γράμματα δονούν και δονούνται σαν νότες…και γιατί ο "λόγος" , η σωστή εκφορά (προφορά) έχει δημιουργική ενέργεια… δύναμη… η οποία επηρεάζει τόσο αυτόν που την εκφέρει όσο και αυτόν που την ακούει.
Και επειδή κάθε γράμμα-ήχος δονεί διαφορετικά μέρη του εγκεφάλου κάθε όνομα επιδρά διαφορετικά πάνω μας.

Η δόνηση του ονόματός μας ελκύει διάφορους ανθρώπους γύρω μας και δημιουργεί τη δική του πραγματικότητα…
Στην Πάντειο έγινε εκτενέστερη έρευνα σε αυτό το θέμα και επιβεβαιώθηκε του λόγου το αληθές.
Το ίδιο βέβαια ισχύει και σε μικρότερη κλίματα με τα nickname και τα avatar που επιλέγουμε να χρησιμοποιούμε στο διαδίκτυο.
Το να βλέπει όμως κανείς να συμβαίνει το ίδιο και με το επίθετό μας είναι πολύ αστείο (και στην περίπτωση αυτή φαντάζομαι εντελώς συμπτωματικό).
Το μαγαζί το βρήκα στην Δορυλαίων στο κέντρο της Αθήνας και χαμηλά στο ύψος της Πλ.Μαβίλη και θέλησα να το φωτογραφίσω για να το μοιραστώ μαζί σας…
Aν δε το βγάζετε πατήστε ctr + και θα κάνετε ζουμ... "Ραπανάκης Παντελής" ο μανάβης!

Aν θέλετε να μάθετε τι σημαίνει το όνομά σας δείτε για νουμερολογική ανάλυση

Και εδώ για μια καββαλιστική προσέγγιση Kabalarian Name Analysis

Δε ξέρω για σας αλλά εγώ εντυπωσιάστηκα μιας και με "πέτυχε" 100%
Βέβαια και το όνομά μου από μόνο του υποδηλώνει "what you see is what you get" μιας και δεν είναι υποκοριστικό  αλλά το βαφτιστικό μου! :)

Φυγή...

Δεν ήταν άλλη η αγάπη μας,

έφευγε ξαναγύριζε και μας έφερνε

ένα χαμηλωμένο βλέφαρο πολύ μακρινό

ένα χαμόγελο μαρμαρωμένο,

χαμένο μέσα στο πρωινό χορτάρι

ένα παράξενο κοχύλι που δοκίμαζε να το εξηγήσει επίμονα η ψυχή μας.

Η αγάπη μας δεν ήταν άλλη... ψηλαφούσε σιγά μέσα στα πράγματα που μας τριγύριζαν να εξηγήσει γιατί δε θέλουμε να πεθάνουμε με τόσο πάθος.

Κι αν κρατηθήκαμε από λαγόνια κι αν αγκαλιάσαμε

μ'όλη μας τη δύναμη άλλους αυχένες,

κι αν σμίξαμε την ανάσα μας με την ανάσα εκείνου του ανθρώπου

κι αν κλείσαμε τα μάτια μας, δεν ήταν άλλη...μονάχα αυτός ο βαθύτερος καημός να κρατηθούμε μέσα στη φυγή...

Γιώργος Σεφέρης

Το μήνυμα στον τοίχο ελέγε την αλήθεια...

 

αλλά κανείς δε του έδινε σημασία...

Στο παλούκι γρήγορα...!

Ουάου! Αν το pole dancing κάνει τόσο ωραία πόδια στο παλούκι γρήγορα κορίτσια ...!
Μα πως μπορεί κανείς να αντισταθεί?!!!
Στις προσφορές με κουπόνια που κυκλοφορούν αυτόν τον καιρό βρίσκει κανείς τα πιο τρελλά πράγματα στις πιο φανταστικές τιμές!

Και πάνω που ήμουν έτοιμη να διαλέξω μαθήματα καταδύσεων ή δίπλωμα ταχύπλοου... (όχι δεν έχω αλλά ποτέ δεν ξέρεις πότε θα χρειαστεί να το παίξω 007) είδα αυτό και έπαθα!
Μα είναι να μην πάθω????
Λέω μετά "μάθε τέχνη κι άστηνε Μίνα.. δύσκολοι καιροί έρχονται ... :-p "  όμως μακρινή ξαδέλφη από Θεσ/κη  (από πολύ καλή οικογένεια με σπουδές στο χορό, στη μουσική και στο πανεπιστήμιο) με ενημέρωσε ότι το pole dancing δεν πάει πακέτο απαραίτητα με στριπ τηζ... είναι μια νέα μόδα άθλησης και δεν πρέπει καθόλου να την υποβαθμίζουμε, ούτε να την ευτελίζουμε βάζοντας τις κοπέλλες να φοράνε ξέκολλες αμφιέσεις και κάνοντας στριπ τηζ. Και εκεί στη Θεσ/κη βλέπω τα pole dancing studios δίνουν και παίρνουν και φυσικά κάνουν πολύ καλή δουλειά!

Και για του λόγου το αληθές μου'στειλε και μερικές της φωτογραφίες η αγαπητή Δ.Τ οι οποίες είναι πράγματι εντυπωσιακές καθώς και ένα βιντεάκι για να έλθει να δέσει το γλυκό!
Kι αν δεν σας αρέσει το πάνω αποτέλεσμα σίγουρα το κάτω θα σας εντυπωσιάσει!! :)

 

Δε ξέρω για σας εγώ πάντως υποκλίνομαι!! Καλό Σαβ/κο παιδιά! :)

Mια σκάλα θαύμα!

Δε ξέρω πως να σας το πω... το φέρνω με το μαλακό γιατί είναι πολύ λεπτό και προσωπικό για τον καθένα το θέμα αλλά:

Πιστεύετε στα θαύματα;

Αν ναι θα σας πάω ένα ταξιδάκι στη Santa Fe, στο Νέο Μεξικό των Η.Π.Α εκεί όπου ένα μυστήριο 130 ετων ελκύει 250 χιλιάδες τουρίστες το χρόνο απ'όλο τον κόσμο στο Loretto Chapel ένα εκκλησάκι που έχει χτιστεί τον 19ο αιώνα!
Oταν αποπερατώθηκε το χτίσιμο του ναού το 1878, οι καλόγριες ανακάλυψαν ότι δεν είχαν προνοήσει για σκάλες που θα τους οδηγούσαν στην εσωτερική περίμετρο. Πολλοί ξυλουργοί κλήθηκαν για να αναλάβουν την κατασκευή της σκάλας αλλά όλη απέρριψαν το έργο λέγοντας πως ήταν αδύνατο να φτιαχτεί σε αυτό το σημείο σκάλα γιατί δεν υπήρχε ο απαραίτητος χώρος.
Ετσι οι καλόγριες απεύθυναν δέηση επί 9 μέρες στον Αγιο Ιωσήφ που ήταν προστάτης των ξυλουργών να τους στείλει κάποιον να τους βοηθήσει και την ένατη μέρα παρουσιάστηκε ένας άγνωστος που ήθελε να αναλάβει τη δουλειά..

Πράγματι έφτιαξε την σκάλα ολομόναχος χωρίς κανέναν βοηθό, μέσα σε 8 μήνες και χωρίς να χρησιμοποιήσει ίχνος καρφιού ή κόλλας. Μέχρι σήμερα θεωρείται ένα πραγματικά μεγάλο επίτευγμα ξυλουργικής.
Μόλις τελείωσε τη σκάλα ο ξυλουργός εξαφανίστηκε χωρίς να πάρει την πληρωμή του!

Υπάρχουν 3 μυστήρια που οδηγούν στην ύπαρξη θαύματος:

1) Mέχρι σήμερα παραμένει άγνωστη η ταυτότητα του ξυλουργού. Υπάρχει η δοξασία ότι ήταν ο ίδιος ο Αγιος Ιωσήφ σταλμένος από τον Ιησού Χριστό.

2) Ολοι οι αρχιτέκτονες και μηχανικοί που έχουνε εξετάσει τη σκάλα δεν μπορούν να καταλάβουν πως αυτή ισορροπεί χωρίς κεντρικό στήριγμα...

3) Δεν ξέρουμε από που προήλθε το ξύλο από το οποίο κατασκευάστηκε η σκάλα. Στην ευρύτερη περιοχή και σε μια πολύ μεγάλη ακτίνα δεν υπάρχει πουθενά τέτοιο ξύλο.

Υπάρχει επίσης και μια άλλη  λεπτομέρεια που τροφοδοτεί την πεποίθηση του θαύματος. Η σκάλα έχει 33 σκαλοπάτια όσα και η ηλικία του Χριστού!

Μια τρελλή μέρα... όπως πάντα...

Κανείς δεν είναι τέλειος!
Ετσι και γω... Δυστυχώς δεν είμαι η άψογη γυναίκα λάστιχο... Γι'αυτό όταν τα βρίσκω σκούρα φοράω τη στολή μου και μεταμορφώνομαι...
Μπλέ και κόκκινη... Σε ένα μωβ από τις μπερδεμένες αισθήσεις κορμί...
Η μάλλον σε ένα κουρασμένο από την καθημερινότητα κορμί...

Στις 7.00 εγερτήριο... έχω ειδική παραγγελία από χθες βράδυ να φτιάξω για πρωϊνό pancakes.

8.00. Στο σχολείο... Μετά το delivery της μικρής συνεχίζω την πρωινή μου πεζοπορία για μια ώρα.

9:30 Φεύγω για λαϊκή... ούτε και θυμάμαι τι ήθελα να πάρω για κείνη τη συνταγή που είδα...έχω χάσει το χαρτάκι...

10: 00 μαγείρεμα... Θα προλάβουν να γίνουν οι φακές ή θα τον στήσω τον Δήμαρχο? !!!!!!! Μόλις θυμήθηκα ότι δεν κατέβασα το σκύλο για τσίσα και έχει σκάσει ο κακομοίρης από χθες το βράδυ.
Αφήνω την κατσαρόλα στο μάτι με την ελπίδα ότι δε θα τον πιάσει πάλι δυσκοιλιοτητα και έτσι δε θα μου αρπάξει το φαγητό...

Στις 11.00 κυνηγητό με τα κωλόγατα... γιατί μόλις άνοιξα την πόρτα για να φύγω τρυπώσανε ανάμεσα στα πόδια μου και βγήκανε έξω με κατεύθυνση το γκαράζ... Αντε να τα ψάχνω ψουψουίζοντας και γονατίζοντας κάθε λίγο και λιγάκι κάτω από τα παρκαρισμένα αμάξια...(παρακαλώ να σημειωθεί ότι είχα ντυθεί με γόβα για το ραντεβού με το δήμαρχο αντε να κινηθώ άνετα...) μετά από 10' αρπάζω το ένα από το σβέρκο και με αριστοτεχνική πλάγια πάσα σπρώχνω τον άλλον προς τις σκάλες... επιτέλους σε λίγο είναι στο σπίτι!

Στις 11:15 με το που βγαίνω από το γκαράζ χτυπάει το κινητό... Είναι ο διευθυντής του σχολείου που θέλει να υπογράψω τον προϋπολογισμό  της σχολικής επιτροπής"μήπως μπορώ να το κάνω το μεσημέρι που θα έλθω να πάρω τη μικρή?" Οχι βέβαια! Πως μπόρεσα να σκεφτώ ότι κάτι μπορεί να μου πάει καλά σήμερα? Πρέπει να πάω τώρα (!) να υπογράψω γιατί πρέπει να πάει το χαρτί ΑΜΕΣΑ στο δημαρχείο!
Και ααααα! Τι σύμπτωση!!! "Μάθαμε ότι θα δεις σήμερα το δήμαρχο μήπως θα μπορούσες να το πας εσύ?"  Αυτό που τίποτα δε μένει μυστικό στο σχολείο μας σας το λέω, πολύ μου τη δίνει!! (χμμ... το μάτι της κουζίνας το έσβησα?)

11:30 Ραντεβού με το Δήμαρχο... Εχετε δει κριάρια να μπλέκουν τα κέρατά τους? Ενα τέτοιο πράγμα... Ολο "Νίκο μου "  και "Μίνα μου" και για την ταμπακιέρα κουβέντα...Αντε *%^ Νίκο μου!
Φίλοι φίλοι αλλά στα φιλοζωϊκά θα με βρίσκεις διαρκώς μπροστά σου...
Ασε που καθυστέρησε να βγει το προηγουμενο ραντεβού και μπήκα μισή ώρα αργότερα!!

12:30 Aρχίζω να παίρνω σβάρνα τα μαγαζιά που επισκέφτηκα την Παρασκευή με την ελπίδα να βρω το κινητό μου... Φούρνος, χασάπης, ΕΛΤΑ, pet shop, πουθενά! Και φυσικά μόλις έφτασα στο σπίτι θυμήθηκα ότι πέρασα κι από ένα σιδηροπωλείο να πάρω στόκο ο στόκος!! Και ναι... για να επιβεβαιώσω το νόμο του Μέρφυ το κινητό ήταν στο τελευταίο μαγαζί που έψαξα!!  Χέστηκα για τη συσκευή τον άλλο μήνα την αλλάζω αλλά είχα όλη την ατζέντα μου μέσα με ραντεβού και τηλέφωνα. Κάποιος πρέπει να μου πει πως θα το συχρονίσω με τον υπολογιστή just in case...

13:00 Γυρνώ σπίτι κι απαλάσσομαι από τις γόβες για να αρχίσω την καθημερινή μου γυμναστική... Από τότε που απέκτησα γάτες η ηλεκτρική σκούπα έχει γίνει προέκταση του χεριού μου... (εμπρός λοιπόν καλό μου χέεεεεριιιι...!!!)

13:30 Aνεβαίνω στην ταράτσα να ποτίσω τον κήπο... και να φυτέψω τα ηλιοτρόπια... Το καλοκαίρι θα είναι υπέροχα να ξεφυτρώνουν ανάμεσα στους πράσινους θάμνους... αχχχ... γι'αυτό το καλοκαίρι ζω...

14:00 Στο σχολείο με τα πόδια πάλι να πάρω τη μικρή. Μετά φαγητό διάβασμα κλπ κλπ...

18:00 - 19:00 μπαλέττο... Ευτυχώς έχω μια ελεύθερη ώρα να διαβάσω το βιβλίο μου χιχιχιχ!

19:30  - 21: 15 Διοικητικό συμβουλιο του επταμελούς γονένων και κηδεμόνων... Θέματα συζήτησης οι αυριανές απονομές πτυχίων στο καράτε και στο μπαλέτο, η ενδοσχολική βία και η προγραμματισμένη Γενική Συνέλευση για ενημέρωση των γονέων για τον γενικό και οικονομικό απολογισμό (γμτ έσβησα το θερμοσίφωνο το πρωί?)

Γυρνώ ψόφια... με ένα κεφάλι καζάνι! Drop dead Mina! Μόνο αυτό σε σώζει!

Με το που αφήνομαι να χυθώ στον καναπέ  οι γάτες έρχονται και κάθονται η μια πάνω μου η άλλη στον ώμο μου σαν παπαγάλος... χουρχουρίζουν, νιαουρίζουν, κωλοτρίβονται πάνω μου...
Κάτι θέλουν! Το ξέρω!  Ολοι κάτι θέλουν από μένα όταν μου κωλοτρίβονται... Να δεις που ξέχασα σήμερα φεύγοντας να τους βάλω φαγητό... Την ίδια στιγμή ο σκύλος με εκλιπαρεί με το βλέμμα να τον βγάλω βόλτα... (όχι γμτ! μη με κοιτάς μ'αυτό το βλέμμα!!)  κλείνω τα μάτια και κάνω πως δεν τον βλέπω...
Η μικρή κοιμάται και γω έχω να σιδερώσω... :(
Παρακαλώ ένα μασσάζ...! Το βασίλειό μου για ένα μασσάζ!!
ΟΧΙ! Δεν παίρνω πίπες σήμερα!! ( %&*%#+#^@)


Υ.Γ...Ααααααααααα! Τα ρούχα από χθες βράδυ που τα εβαλα με το οικονομικό ρεύμα είναι ακόμα μέσα στο πλυντήριο! Κάποιος να τα βγάλει ρε παιδιά από κει μέσα  και να τ'απλώσει γιατί θα μουχλιάσουν!! Εγώ δε μπορώ... Απλά δεν δύναμαι!

Ο νοών νοήτω...

Καμμιά μάσκα ομορφιάς και κανένα άρωμα δεν μπορεί να κρύψει την δυσωδία και την ασχήμια μιας ψυχής...
Κανένα φως δεν μπορεί να φωτίσει μια ψυχή που έχει γεννηθεί σκοτεινή...
Να δείξει αυτό που μέσα σου δεν έχεις...
Γιατί καμμιά αχτίδα ήλιου δεν φτάνει στα τάρταρα της αβύσσου... εκεί που βρίσκεσαι...
Κατάλαβες?