Eίναι κάποιες στιγμές στη ζωή μας που νοιώθουμε ότι βρισκόμαστε σε ένα τέλμα…
Δε μπορούμε να κάνουμε ούτε μπρός αλλά ούτε και πίσω…
Οσες προσπάθειες να βγούμε από αυτό αποβαίνουν άκαρπες και κάθε σπασμωδική κίνηση φαίνεται να έχει το αντίθετο αποτέλεσμα μιας και βουλιάζεις βαθύτερα σε αυτό σαν σε κινούμενη άμμο…
Κοιτάς γύρω σου ναδεις ένα φιλικό χέρι απλωμένο να σε τραβήξει (κατά προτίμηση εκείνο που σου έλεγε ότι θα είναι πάντα δίπλα σου…)
Μα… δε βλέπεις κανένα!
Μένεις λοιπόν με τα μάτια καρφωμένα στην όχθη… εκεί που ήσουν πριν λίγο καιρό… εκεί που όλα σου φαίνονταν όμορφα και ασφαλή… και αναρωτιέσαι "Πως στο καλό βρέθηκα εδώ?"
Στο μονοπάτι που σου δείξανε να πάρεις δεν σου είπαν ότι υπήρχε αυτό…
Κανείς δε σε προειδοποίησε για την ύπαρξη του βάλτου…
Και το μονοπάτι στην αρχή ήταν γεμάτο μυρτιές και όμορφα λουλούδια…
Τίποτα δεν προμήνυε τον βάλτο που υπήρχε στο τέλος του μονοπατιού…
Η μόνη παρηγοριά (?) που έχεις είναι πως για αυτό το τέλμα ΔΕΝ ευθύνεσαι εσύ!
(κάποιος άλλος το έφτιαξε και το "έστησε" εκεί καμουφλάροντάς το για να σε παγιδέψει…)
Και πως όταν χαθείς εντελώς μέσα σε αυτό και επέλθει το μοιραίο… το κρίμα θα είναι στο λαιμό του…
ωραιο κειμενο!
ΑπάντησηΔιαγραφήEυχαριστώ...
ΔιαγραφήΠράγματι, αυτό είναι μια παρηγοριά. Σημαντική. Ιδίως για όσους έχουν συνείδηση, γιατί κάποιοι άλλοι δεν ιδρώνουν καθόλου.
ΑπάντησηΔιαγραφήΜπορώ να σε νιώσω. Εγκλωβισμένη νιώθω κι εγώ, αλλά για μένα είναι διαφορετικός ο λόγος. Και με πολλά γαμώτο. Και με τον ίδιο μου τον εαυτό που αντιδρά παθητικά, και με τις καταστάσεις που ζω και μ' επηρεάζουν, και που δεν βρίσκεται κανείς να μου δώσει μια σπρωξιά και μια σφαλιάρα και να μου φωνάξει "σύνελθε μωρή"... πολλά. Απογοήτευση, θυμός και πολλά πάνω - κάτω.
Δεν βαριέσαι. Θα σταθούμε πάλι στα πόδια μας, κι ας μας πάρει περισσότερο χρόνο απ' όσο θα έπρεπε. Κι η ικανοποίηση θα είναι μεγάλη, γιατί θα το έχουμε καταφέρει με τις δυνάμεις μας, δίχως πατερίτσες.
Έλα να δροσιστούμε μ' ένα παγωμένο τσαγάκι. :)
http://www.scienceofdrink.com/wp-content/uploads/2008/02/long-island-iced-tea.jpg
Ταυτιστήκαμε πάλι... ακόμη και στο τσάι (λατρεύω!!)
ΔιαγραφήΕίχα κάποτε ένα φίλο που ανταλάσσαμε σφαλιάρες κατά το δοκούν... τον έχασα... έχω όμως τωρα μια φίλη... όμως δε τολμω να της πω πολλά γιατί έχει βαρύ χέρι :-p
Στα πόδια μας... ΜΟΝΟΙ ΜΑΣ για να είναι ακόμη πιο απολαυστική η νίκη μας, ναι?
Φιλάκια πολλά και σε ευχαριστώ για το υπέροχο κέρασμα! :)
Εμ, θυμόμουν ότι καφέ πίνεις μόνο με παρέα, κι ότι προτιμάς τσάι. Αλλά κι εμένα μ' αρέσει πολύ το τσάι, ειδικά το παγωμένο το καλοκαιράκι. Κατεβαίνει πολύ ευχάριστα.
ΔιαγραφήΓέλασα εκεί με τις σφαλιάρες. LoL
Ναι. :)
Δεν γίνεται κι αλλιώς. Το βάρος, σε κάποια πράγματα, πέφτει όλο επάνω μας. Εμείς πρέπει να το αποδιώξουμε, έτσι θα προχωρήσουμε ελαφρύτερες παρακάτω.
Φιλιά πολλά κι από μένα, και καλά να περάσεις στις Γιορτές. Είθε με την Ανάσταση του Κυρίου ν' αναστηθεί και το μέσα μας.
Ακομα και το "σκιαχτρο"
ΑπάντησηΔιαγραφήπηρε το "καρφωμενο στη γη να φοβιζω"
και πηγε αλλου να "καει".
Τι να πω....
Με ημιαπλωμενο το χερι βουλιαζω...
Εχει ακομη Ανοιξη εκει εξω θαρρω...
Λιακαδιτσα μου...
Ξέρεις... είμαι αυτοκαταστροφική κάποιες στιγμές...
ΔιαγραφήΟμως δε θα'πεφτα ποτέ σε βάλτο... μάλλον στη φωτιά μέχρι να γίνω στάχτη...
Αγριομελάκι μου σε φιλώ... :)
Να είμαι ειλικρινής, τογεγονός ότι δεν ευθύνομαι εγώ δεν με κάνει να νοιώθω καλύτερα. Ούτε με παρηγορεί.
ΑπάντησηΔιαγραφήEμένα με παρηγορεί ξέρεις γιατί?
ΔιαγραφήΕχω να προσάψω τόσα πολλά στον εαυτό μου... θα ήταν too much να του προσάψω ΚΑΙ αυτό!
Αχ αυτός ο βάλτος... ηρθα να ευχηθώ για τις γιορτές στην κατάλληλη ανάρτηση.. νιώθω όμως οτι αυτός ο βάλτος στην ουσία δεν υπάρχει, πως είναι δημιούργημα δικό μας..αλλά ακόμα και για αυτό δεν είμαι απόλυτη.
ΑπάντησηΔιαγραφήΛιακαδίτσα μου σου εύχομαι μια όμορφη ημέρα! Καλή Ανάσταση και καλό Πάσχα! Με υγεία και αγάπη και όλα τα καλά ΜΟΝΟ!
Σε φιλώ γλυκά <3
Μακάρι να είναι έτσι όπως τα λες καλή μου...
ΔιαγραφήΕύχομαι το Ανέσπερο Φως της Ανάστασης να μας οδηγήσει σε πιο φωτεινά μονοπάτια δίχως τέτοιες τέλματα - παγίδες.
Να περάσεις όμορφα με τους αγαπημένους σου... ξέρω έχεις πένθος αλλά το Πάσχα ούτως ή άλλως μακράν απέχει απ'αυτό που ζούμε... πρέπει να είναι πιο κατανυκτικό...
Σε φιλώ γλυκά και σου στέλνω μια ζεστή αγκαλιά! :)
μμμμ... θα το σκεφτώ... :)
ΑπάντησηΔιαγραφή...βλέπεις δεν ξέρω αν με ενδιαφερει τη τηλεοπτική θεματολογία του...
Υπάρχουν άνθρωποι που δεν το αντέχουν να βγουν από τον βάλτο
ΑπάντησηΔιαγραφήΥπάρχουν κι εκείνοι που ακροβατούν επάνω σε ένα σκοινί
επάνω από τον βάλτο και τους ζαλίζουν οι αναθυμιάσεις
Αυτούς προτιμώ
αυτούς που ακροβατούν μα ξέρω πως δεν θα πέσουν
γιατί με τον καιρό έγιναν καλοί ακροβάτες
ξέρουν που να πατήσουν
που ν΄ απλώσουν τα χέρια για να κρατήσουν την ισορροπία τους
ξέρουν τι τους περιμένει αν πέσουν
και δεν τους φοβάμαι
Αυτοί δεν ανήκουν στον βάλτο
Ούτε κι εσύ
υγ. Ελπίζω να μην υπονοείς εμένα για το βαρύ χέρι!!
Δεν σε έχω δείρει !!! .... ακόμα:-)
Ωραίααααα!
ΔιαγραφήΕσύ προτιμάς αυτούς που ακροβατούν... εγώ αυτούς με το βαρύ χέρι... ήρθαμε και δέσαμεεεε... :-p
Καλό ξημέρωμα να έχουμε! :)
Είναι κάποιες φορές, που βλέπεις κάποιες αναρτήσεις,
ΑπάντησηΔιαγραφήκάποιες εξομολογήσεις και φοβάσαι να τις αγγίξεις.
Μοιάζουν να βγαίνουν απ' τα κατάβαθα της ψυχής,
είναι τόσο καθαρές, που δεν θέλεις να τις "λερώσεις".
Κάπως έτσι νιώθω με αυτή σου την ανάρτηση Λιακάδα μου.
Πριν μέρες ξεφυλλίζοντας ένα παλιό βιβλίο από τα φοιτητικά
χρόνια, είδα και θυμήθηκα κάτι που είχα γράψει στο εσώφυλλο.
Αυτό σου χαρίζω.
"μου φαίνεται ξεχάστηκες
κοιτάζοντας το πράσινο λουλούδι.
κι έτσι απροετοίμαστη
σε βρήκε ο χειμώνας.
από αύριο όμως,
οι μέρες πάλι μεγαλώνουν."
Καλό μας ξημέρωμα Λιακάδα μου
Σε φιλώ
Eχω νιώσει και γω έτσι πρόσφατα...
ΔιαγραφήΠαραδόξως σε αυτές τις περιπτώσεις έχω καταλάβει ότι αυτοί που δεν μιλάνε καταλαβαίνουν και τα περισσότερα...
Να'σαι καλά...
Φιλιά! :)
Είναι κάτι βάλτοι που τους έχουμε προετοιμάσει από μόνοι μας κι ύστερα λέμε "μα πως πήγα κι έπεσα εκεί μέσα εγώ;", είναι όταν δεν θέλουμε να παραδεχτούμε πως συμβάλλαμε κι εμείς (συνειδητά ή ασυνείδητα) στο παρακάτω.. Σε φιλώ, καλημέρα!
ΑπάντησηΔιαγραφήΜπορεί να'ναι κι έτσι...
ΔιαγραφήΔε μπορώ να μη το δεχτώ... άλλωστε ο καθένας κρίνει εξ'ιδίων.
Καλημέρα κοριτσάκι!
Φιλάκια πολλά! :)
δε γραφω μονο για τιβι.
ΑπάντησηΔιαγραφή