Ο προσωπικός μου μεσαίωνας...

Είναι κάτι μέρες που δεν βρίσκουν αραξοβόλι...

Δε βρίσκουν την ομορφιά της στιγμής μετά από μια έντονη απουσία...

Δε βρίσκουν τη γαλήνη της πληρότητας μετά από ένα αναπάντεχο σμίξιμο...

Είναι κάτι στιγμές που η σιωπή είναι τόσο βαριά που νομίζεις ότι αν απλώσεις το χέρι θα την αγγίξεις...

Είναι κάτι λέξεις που στέκονται βουβές δίχως να βρίσκουν έξοδο διαφυγής για την σωτηρία τους...

Απόκαμαν απόψε οι σκέψεις... κι οι λέξεις δειλές και άγονες έμειναν δίχως ταίρι...

Οι λέξεις τούτες τις μέρες δεν τόλμησαν να βγουν από μέσα ίσως γιατί θα ακούγονταν ανόητες... 

Κιότεψαν κι αυτές στο δικό τους φόβο...

Ισως γιατί δε θα είχαν το θάρρος να σ'αντικρύσουν...

Φαίνονταν μικρές και κινδύνευαν να χαθούν στα απέραντα γιατί ... δεν ξέρω...

Το μόνο που ξέρω είναι ότι δε μπορώ πια να γράψω...

Στέκομαι μόνο ευλαβικός παρατηρητής των γραφών των άλλων...

Ενθερμος υποστηρικτής κάποιων επιδίδομαι μόνο στο χειροκρότημα...

Θέλω πολύ να βγάλω όσα έχω μέσα μου άτσαλα παραχωμένα... Συναισθήματα κι όνειρα που γεννήθηκαν κάποια στιγμή μέσα μου και θέλω τώρα να τα μοιραστώ... μα πια δε μπορώ... ούτε καν παραμύθι να πω!

Η σκέψη χάνεται στο πουθενά.

Τα λόγια σταματούν πριν καν γεννηθούν.

Και γω με ψάχνω σε αλλότριους παραδείσους μέχρι τώρα άγνωστους...

Και ευτυχώς με βρίσκω σιγά σιγά και πάλι... αργά και σταθερά... και με βρίσκω εκεί που ποτέ δεν περίμενα...