Xρόνος σε φθίνουσα πορεία ...
Το ίδιο και τα συναισθήματα...
Συγχαρητήρια βρε! (υπόκλιση και χειροκρότημα)
Τα κατάφερες...!
Βγήκες από μέσα μου... ( ή τουλάχιστον έτσι νομίζω...)
Σίγουρα πάντως καταχωνιάστηκες κάπου καλά... σε μια γωνιά του είναι μου... περιμένοντας το grand finale για να κάνεις τη δική σου υπόκλιση.
Απορώ ειλικρινά πως μπορείς και κοιτάς τον εαυτό σου στον καθρέπτη...
Ασε που -μεταξύ μας- είμαι σίγουρη πια, πως όχι μόνο τον κοιτάς αλλά και είσαι ευχαριστημένος με αυτόν και αυτό το βρίσκω αξιολύπητο...
Η έλλειψη της συναίσθησης του ποιος είσαι... Το Γνώθι Σαυτόν.
Η' η λανθασμένη γνώση...
Γιατί εσύ τώρα είσαι ευχαριστημένος που τα κατάφερες έτσι...
Που ξεπέρασες το όλο θέμα... που στάθηκες "δυνατός" "άξιος""ικανός" να μην πάρεις ούτε ένα τηλέφωνο να μάθεις για μένα... για την υγεία μου.
Σου έχω όμως νέα...
Δεν είσαι άξιος... αλλά ανάξιος να χειριστείς τα όποια σου συναισθήματα.
Ακόμη και το μίσος... τη ζήλεια ... την αποστροφή...
Βγάλτα έξω ΑΝ ΤΟΛΜΑΣ...
Οχι ότι έχει πια σημασία... Εγώ είπαμε... ευτυχώς έστω και αργά κατάλαβα ποιος είσαι.
ΚΑΝΤΟ ΓΙΑ ΣΕΝΑ!
Γιατί μόνο κάνοντας υπερβάσεις μαθαίνουμε τα όριά μας... το ποιοι πραγματικά είμαστε.
Ανάθεμα και αν ξέρεις ποιος είσαι... ή τι νιώθεις...
Εγώ τουλάχιστον ξέρω...
Είμαι μπερδεμένη και σε λυπάμαι...
Εσύ?