Κοιτάζω εδώ και ώρα αφηρημένα έξω από το παράθυρο.

Νιώθω ακόμη πάνω και μέσα μου την αίσθηση του κορμιού σου, τα χάδια σου, τα φιλιά σου, εσένα…
Θέλω να παγώσω τον χρόνο για x χρονικό διάστημα και να βρεθούμε αυτομάτως σε ένα μέρος οι δυό μας. Μόνο οι δυό μας…

Μπορεί να είναι ένα δωμάτιο με ένα τζάκι...
Μπορεί να είναι ένας βράχος σε μία παραλία ή ένα δέντρο στο δάσος.
Μπορεί να είναι ένα οποιοδήποτε φόντο.

Δεν έχει σημασία.
Το κυρίως θέμα θα είσαι εσύ και εγώ.
Ένας πίνακας.

Δυο κορμιά σε ένα...

Δυο κορμιά σαν ένα...
Ένας ολόλευκος μουσαμάς εσύ.
Το πινέλο με τα χρώματα εγώ.

Να στάζω προσεχτικά τα χρώματά μου πάνω σου... ...
Χρώματα οι αισθήσεις μου…και είναι τόσο έντονα..…
Να σε αγγίζω και να δημιουργώ πάνω σου.
Να ζωγραφίζω.
Εσύ ο λευκός μου καμβάς, πάντα πρόθυμος να δεχθείς τα πάντα μου.
Το πάθος. Την έξαρση. Την ηρεμία.

Και να βλέπεις στιγμή τη στιγμή την επίδραση όλων αυτών πάνω σου...

Και να νιώθεις τις αλλαγές μέσα σου...
Ατελείωτοι συνδυασμοί.
Ατελείωτες δυνατότητες.

Αφήνεσαι...

Εγώ αιώνιος καλλιτέχνης του έρωτα...
Και πάντα να περιμένω το χρώμα να στεγνώσει.
Και να μένει νωπό.
Να μπορώ να σε αλλάξω.
Να με δέχεσαι να σε αλλάζω.
Να με αλλάζεις κι εσύ.
Να οδηγείς το πινέλο μου.
Να δέχεσαι στο πανί σου το χρώμα όπως εσύ ορίζεις.
Ο ωραιότερος πίνακας του κόσμου είναι αυτός που δημιουργούμε καθημερινά.
Εσύ & Εγώ.

Εγώ & Εσύ.
Ένα.

Σε θέλω...

(ξανά)... :)