Μια μικρή πικρή ιστοριούλα

Ηταν 2 βούλες ολοστρόγγυλες ανάμεσα σ'ένα σωρό άλλες...
Πάνω σε μια κουρτίνα ήτανε... κόκκινη η μια... κίτρινη η άλλη...
η μια εδώ... η άλλη πιο πέρα...

Κι ήτανε κι ένα απαλό αεράκι.
Μια νύχτα καθώς φύσηξε το αεράκι κυμάτισε η κουρτίνα, διπλώθηκε στα δυο κι έτσι πρωτοσυνάντησε η μια βούλα την αλλη...

- Γειά και χαρά σου
- Γειά σου και σένα.
- Ξέρεις... πάει καιρός που σε περίμενα...
- Σε ήθελα κι εγώ από καιρό... να που βρεθήκαμε λοιπόν...

Ηταν Απρίλης κι ήρθε ο Μάης...
κι όλο φυσούσε τ'απαλό αεράκι κι έφερνε τη μια βούλα πλάι στην άλλη...
Αφηναν ένα μελένιο αχ κάθε φορά που σμίγανε...
κόκκινο η μια... κίτρινο η άλλη...
και γινόταν ένα πορτοκαλένιο αχ!

Επειτα ήρθε ο Ιούνης κι έλεγαν:
- Για πάντα?
- Ναι, για πάντα!

Και τον Ιούλη πάλι:
- Για πάντα?
- Ναι, μαζί σου μόνο!
αχ... το μελένιο το πορτοκαλένιο αχ!

Τον Αύγουστο όμως φύσηξε αλλιώς o άνεμος σαν ήλθαν τα μελτέμια...
κι ήρθε η κόκκινη βούλα πλάι σ'άλλη...
Ενιωθε όμορφα κι εδώ...

Ολο τον Αυγουστο φύσαγ' αλλιώς... δεν ήταν το παλιό γλυκό αεράκι...
Κι έβλεπε η κίτρινη βούλα την κόκκινη να΄χει ξεχαστεί μακριά της...
Την ακουγε ν'αφήνει το γνωστό μελένιο αχ για χάρη πια μιας άλλης βούλας και βάραινε η μικρούλα της καρδιά, βάραινε κι άλλο... κι άλλο...ωσπου μια νύχτα δίχως να το πολυνοιώσει βάρυνε τόσο πολύ που γλίστρησε από την κουρτίνα κι έπεσε στο δρόμο.

Ηρθε ο Σεπτέμβρης... Μπήκε ο Οκτώβρης...
ταπ μια σταγόνα... τιπ μια άλλη...
τιπ, ταπ, τοπ, κι η βροχούλα έγινε μπόρα, την παρέσυρε μακριά και πάει...
Ενα μικρό κενό απέμεινε στην κουρτίνα εκεί που πρώτα ήτανε η κίτρινη βούλα ...
Κι όταν με το καιρό ήρθε και ξαναφύσηξε το γλυκό αεράκι κι αναδιπλώθηκε η κουρτίνα όπως και πρώτα, είδε η κόκκινη βούλα το μικρό κενό μα δε θυμόταν, κι ούτε που νοιαζόταν πως και γιατί...

Πικράθηκε τότε πολύ το γλυκό αεράκι,τα μάζεψε και πήγε να φυσήξει αλλού σε μια ιστοριούλα με καλό τέλος...