Μαζί χωρισμένοι

Oι ερωτικές ιστορίες τελειώνουν γενικά άσχημα, λέει το τραγούδι του γαλλικού συγκροτήματος Rita Mitsouko. Δίκιο έχει, αλλά ότι τελειώνει δεν είναι "άσχημο" αυτό καθαυτό.
Το γεγονός ότι μια σχέση διαλύεται δεν ακυρώνει το μέγεθος και την ομορφιά της προτού διαλυθεί.
Υπάρχουν 2 αντιφατικές αλήθειες: αφενός η ζωή ανα δυο δεν είναι μαραθώνιος στον οποίο πρέπει να αντέξουμε όσο το δυνατόν περισσότερο, πρέπει να ξέρουμε να διαλύουμε μια σχέση όταν φθείρεται. Η βραχύτητα δεν είναι έγκλημα, όπως δεν είναι αρετή και η διάρκεια: μερικές εφήμερες συναντήσεις είναι αριστουργήματα περιεκτικότητας που μας σημαδεύουν για όλη μας τη ζωή, ενώ μερικές συμβιώσεις που κρατούν μισό αιώνα είναι κόλαση πλήξης και παραίτησης. Ωστόσο δεν αποτελεί αναξιοπρέπεια να προτιμήσουμε την μονιμότητα από τη στιγμιαία φλόγα.
Στην ταινία του Κριστόφ Ονορέ "Τα τραγούδια της Αγάπης" (Le chansons d'amour, 2007) ο Λουί Γκαρρέλ λέει στον εραστή του "Αγάπα με λιγότερο αλλά αγάπα με για περισσότερο καιρό..." Θαυμάσια διατύπωση λες και διαισθανόμαστε ότι το αδηφάγο πάθος, η κοχλάζουσα επιθυμία σκοτώνει την κοινή ζωή αντί να την τρέφει. Η επιθυμία να γεράσουμε με κάποιον δεν είναι λιγότερο εύλογη από την επιθυμία να καούμε σε ένα παραλήρημα αισθήσεων και σπασμών της καρδιάς. Μπορούμε να αποζητούμε την ελευθερία και την κάλυψη, την θαλπωρή και τον ίλιγγο των μικρών διαλειμμάτων, μπορούμε να φοβόμαστε τη μοναξιά περισσότερο από την πλήξη... έτσι βολευόμαστε και παρόλ'αυτά προσαρμοζόμαστε μια χαρά στον γαμήλιο "ζυγό".
Η γαμήλια ευτυχία είναι η τέχνη του εφικτού και όχι η εξύμνηση του ανέφικτου. Είναι η απόλαυση του να χτίζεις έναν κοινό κόσμο μαζί με κάποιον άλλον. Το ζευγάρι προσαρμόζεται σε πλήθος παραλλαγών όταν του αφαιρέσουμε το όνειρο της υπέροχης συμβίωσης που περικλείει όλες τις επιθυμίες και τις φιλοδοξίες.
Το διπολικό σύστημα του παρελθόντος, όπου διστάζαμε να περάσουμε τη θηλιά, να "κρεμαστούμε" σύμφωνα με τη λαϊκη έκφραση, διαδέχτηκε η σημερινή διφορούμενη κατάσταση όπου τα θέλουμε όλα και παράλληλα θέλουμε τα αντίθετά τους: Θέλουμε να είμαστε μόνοι και παντρεμένοι, ελεύθεροι και διαζευγμένοι. Οι τελετές μύησης έχουν πληγεί ανεπανόρθωτα: αντί γι'αυτές προτιμάμε την επικάλυψη των ηλικιών, τη συνύφανση των τρόπων ζωής: γάμο από έρωτα αλλά και συμφέρον, συμβίωση, ελεύθερη ένωση: όλες αυτές οι μορφές συνύπαρξης είναι πια κάπως ξεπερασμένες. Ολο και περισσότεροι άνθρωποι ζουν μόνοι ή με διακεκομμένες συμβιώσεις, με αποτέλεσμα να παραχωρούν ο ένας στον άλλον ελευθερίες, να αποδέχονται ερωτικές φιλίες και συνδυασμούς αισθημάτων και σχέσεων. Υπάρχουν άνθρωποι που ζουν ως παραδοσιακοί σύζυγοι χωρίς να το κάνουν θέμα κι άλλοι που δεν ταξινομούνται σε καμμιά κατηγορία εφόσον ανήκουν σε όλες...

Pascal Bruckner "Le mariage d'amour a-t-il échoué ?"

Y.Γ Φυσάει απόψε... μέσα κι έξω αναταραχή... πότε θα σταματήσει επιτέλους αυτός ο άνεμος...?