Περπατώ … περπατώ … Μόνη στο δάσος.

Κι ο λύκος ακολουθεί τα βήματά μου.

Όταν κάθομαι να ξεκουραστώ έρχεται κοντά και ακουμπά το κεφάλι μου στα γόνατά μου.

Τότε τα βλέμματά μας σμίγουν, σ’ένα αντιφέγγισμα της μοναξιάς.

Τότε εγώ κι ο λύκος νιώθουμε πως κάτι έχουμε κερδίσει.

Δεν ξέρουμε τι ακριβώς. Κι ούτε μας αρέσουν τόσο οι αναλύσεις.

Κάτι… Σαν μάχη. Κάτι… Σαν κρυμμένο θησαυρό.

Περπατώ… περπατώ… Μόνη στο δάσος.

Κι ο λύκος ακολουθεί πιστά τα βήματά μου.

Ποιος σου είπε πως φοβήθηκα ποτέ το λύκο?

Εγώ τον κυνηγό φοβάμαι.

Από κείνον τρέχω να σωθώ.

Aλκυόνη Παπαδάκη