Δεν ξέρω αν σου έχω μιλήσει αγαπημένο μου ιστολόγιο για τη μια και μοναδική μου φοβία, το ύψος.Οποιαδήποτέ μου προσπάθεια στο παρελθόν να τη ξεπεράσω υπήρξε άκαρπη.
Οσες φορές πλησίασα το χείλος ενός γκρεμού ήταν σε απόσταση μισού μέτρου με το στομάχι σφιγμένο, τις φλέβες μου να χτυπάνε στα μηνίγγια μου και τους παλμούς της καρδιάς μου να χορεύουν σε τρελλό ρυθμό.
Ενας λόγος μάλιστα που πάντα ήθελα να πέσω με αλεξίπτωτο ήταν αυτός… να νικήσω αυτή μου τη φοβία…Στην πορεία όμως κάνοντας paragliding και parasailing κατάλαβα ότι δεν ήταν το ύψος το θέμα μου αλλά η ακροφοβία.. το πλησίασμα δηλαδή ενός γκρεμού. Γιατί με την πτώση από ψηλά μια χαρά τα κατάφερα και μάλιστα το βρήκα απίστευτα διασκεδαστικό.
Φαντάσου λοιπόν την τρομάρα που πήρα όταν μια μέρα ξύπνησα και είδα με έκπληξη που βρισκόμουν…. Οι πρώτες μου σκέψεις ήταν το πώς βρέθηκα εκεί γιατί αυτό που είχε συμβεί δε μπορούσα να το είχα κάνει εγώ…
Κάποιος, άγνωστο το γιατί, με είχε τοποθετήσει σε ένα ψηλό βάθρο από όπου είχα άπλετη θέα γύρω μου…
Οχι πες μου… εσένα σου έχει συμβεί ποτέ αυτό?
Να σε βάλουνε κάπου που δε θέλεις?
Που δε σου άρεσε?
Κάπου που δεν ανήκες?
Εσύ βρέθηκες ποτέ σε μια τέτοια κατάσταση που να μην ξέρεις τι να κάνεις?
Ετσι λοιπόν προς στιγμήν έμεινα εκεί αποσβολωμένη καρφώνοντας τα μάτια στο κενό. Σκιάχτηκα! Δεν ντρέπομαι… Το ομολογώ!
Δε μου αρέσουν ούτε τα ύψη ούτε και η μοναξιά και εκεί πάνω ένιωθα πολύ μόνη και γι’αυτό συνειδητοποίησα ότι έπρεπε να φύγω το συντομότερο από κει…
Τότε όμως ήταν που ένιωσα εκείνο το περίεργο και απροσδιόριστο αίσθημα βάρους.
Λέω περίεργο γιατί το βάρος που ένιωθα αυτή τη φορά δεν προερχόταν από το στομάχι… δεν ήταν επειδή καθόμουν στην άκρη του βάθρου…στο χείλος του γκρεμού…
Ηταν από τις πλάτες μου…
Και τότε τα είδα:
Δυο τεράστια κάτασπρα φτερά ήταν εκεί στο μέρος της πλάτης!
Δυο φτερά όμως που δε μπορούσα να σηκώσω με τίποτα… που βαραίνανε τους ώμους μου σαν τόνοι από μολύβι…
Προσπάθησα με κόπο να τα αποτινάξω από πάνω μου…
Ενας κόμπος ανέβηκε στο λαιμό μου…
Ενας λυγμός βγήκε από μέσα μου…
Ενα δάκρυ κύλησε στα μάγουλά μου…
Δεν είμαι εγώ αυτή! Φώναξα.
Δεν ξέρω όμως αν ήταν κανείς εκεί για να με ακούσει.
Πλησίασα αργά στην άκρη του βάθρου, στάθηκα στις μύτες των ποδιών μου, κοίταξα κάτω στο κενό, είδα όλους τους φίλους και τους γνωστούς να με κοιτούν και βούτηξα με ένα σάλτο κοντά τους…
Λυπάμαι αλλά εκεί ανήκω…
Συγνώμη αν σε απογοήτευσα αλλά αυτή είμαι!
Αχ Λιακάδα μου, αχ...
ΑπάντησηΔιαγραφή.............
Διαγραφήαν κάποιον τον απογοήτευσες, σημαίνει πως ήταν γοητευμένος με "άλλη". οπότε, συγνώμη, για την απογοήτευσή του, μη ζητάς. το λάθος και το συναίσθημα δικό του.
ΑπάντησηΔιαγραφήφιλιά Λιακαδούλα μου!
Δε με αφορά πια καλή μου.
ΔιαγραφήΣημασία έχει ότι έφερε και κάτι καλό ο γκρεμός: Τη συνειδητοποίηση ότι έχω φτερά.
Τα φτερά μπορεί να με βαραίνανε αλλά μου δώσανε και τη δύναμη να πέσω...
Στις δύσκολες στιγμές βρίσκουμε τον πραγματικό μας εαυτό... ανακαλύπτουμε τις δυνάμεις που έχουμε και για το τι είμαστε πραγματικά ικανοί.
Φιλάκια Λυχνε μου!
Σε ευχαριστώ για το πέρασμα...
Μας είχες λείψει...
Σιγά τη φοβία!
ΑπάντησηΔιαγραφήΤην έχω κι εγώ...
Μαζί με άλλες.
Δεν πειράζει, δεν μας καθορίζουν οι φοβίες μας.
Εχουμε τόοοοσα άλλα!
Φιλιά:))
Eμείς προσδιοριζόμαστε από άλλα όχι από τις φοβίες μας... ;)
Διαγραφήμια τόοοση δα μικρή απορία
ΑπάντησηΔιαγραφήόταν σε "τοποθετούσαν" εκεί δεν αντέδρασες?
δεν είπες πως δεν το γουστάρεις όλο αυτό το "σκηνικό"?
όπως και να ΄χει όμως,
στην τελική έκανες αυτό που επιθυμούσε η καρδιά σου
με το όποιο τίμημα..
σωστά???
ξανά φιλί
Eίσαι κακιά το ξέρεις?
ΔιαγραφήΟχι δεν αντέδρασα γιατί προφανώς "κοιμόμουν"...
Η συνειδητοποίηση του γεγονότος έγινε εντελώς ξαφνικά όπως έγραψα (δε με προσέχεις...)
Φτερά έχεις -πέταξε!
ΑπάντησηΔιαγραφήΥπέροχο κείμενο, Λιακάδα μου!
Καλή σου μέρα και πολλά φιλιά! :)
ε ναι μωρέ... στα υπόγεια είναι η θέα!
ΑπάντησηΔιαγραφήΑπό τον τίτλο περίμενα να ακούσω αυτό: http://www.youtube.com/watch?v=j0tUpZlWptI
ΑπάντησηΔιαγραφήΓια άκου το ... up to the end... :)