Συγνώμη...

Το βάζο με τα πινέλα είχε τοποθετηθεί από ώρα στο τραπεζάκι δίπλα της...

Ο μουσαμάς ήταν κι αυτός σωστά τεντωμένος πάνω στα ξύλα του και περίμενε...

Aδημονούσε ... να δεχτεί τα χρώματα πάνω του, να τον γεμίσουν, να γίνουν όλα ένα και το ενα, όλα.

Το λευκό του χρώμα την μπλόκαρε... Πάντα είχε ένα θέμα στο πως να ξεκινήσει...Πόσο μάλλον σήμερα που...

Το χέρι της αργά και δισταχτικά έπιασε το πινέλο και κείνη έμεινε να το χαζεύει αφηρημένη...

Εκείνο όμως… σαν υπνωτισμένο...απείθαρχο άρχισε να κάνει τα δικά του…

Βουτούσε μόνο του συνέχεια στο νερό και τιναζόταν, θαρρείς και πάλευε να καθαρίσει τελείως από χρώμα, κι έτσι βρεμένο ως ήταν, ακούμπαγε τον καβγά που είχε τόσο άτσαλα χρωματίσει…
Και τα χρώματα νέρωναν, αραίωναν, θόλωναν, γίνονταν δάκρυα πολύχρωμα κι έτρεχαν…και χάλαγαν τον καμβά και το έργο τέχνης… και το πινέλο βρώμιζε όλο και περισσότερο... απ'τον περίσσιο ζήλο...

Και κείνη βυθιζόταν όλο και περισσότερο σε ένα λήθαργο σαν υπνωτισμένη...

Με βλέμμα θολό και λέξεις καρφωμένες από καιρό στο μυαλό προσπαθούσε να βάλει τις σκέψεις της σε τάξη… Μα η θύμηση του όνειρου που είδε το περασμένο βράδυ την είχε τελείως συνεπάρει…την είχε συγκλονήσει... ήθελε τόσο να το ζήσει...

Σε σένα που νερώνω, αραιώνω και θολώνω, σε σένα που είσαι η ανάσα μου, σε σένα που είσαι ο χτύπος της καρδιάς μου, τα μάτια μου και η ζωή μου, σε σένα αγάπη μου…

"…Ακουστά σ’έχουν τά κύματα
Πως χαϊδεύεις… πως φιλάς… πως γελάς...

Πως σ'αρέσει γυμνή να με βλέπεις να ζωγραφίζω...
Πως λες ψιθυριστά το "μωρό μου" και το "λατρεία μου"
Γύρω απ'το λαιμό και τα λακάκια μου...
Πάντα εσύ να σκύβεις και γω να γέρνω πίσω…"

…Συγνώμη.
Οχι για να την πω απλά.

Γιατί τη νιώθω.
Συγνώμη που σ‘αγαπώ ενώ πια δε θέλεις…