Οταν ο φόβος συνάντησε την αδρεναλίνη…

Κάποιες μέρες που είμαι στις μαύρες μου τόσο πολύ ώστε το μούδιασμα του σώματος να αγγίζει και την ψυχή (εξαιρούνται οι φορές που είμαι θυμωμένη) παίρνω το αυτοκίνητό μου και οδηγώ. Είναι πολλές φορές που έχω βγάλει τη λύπη μου ή την απογοήτευσή μου βόλτα μέχρι που να τις κάνω να παγώσουν και να δώσουν τη θέση τους σε ένα άλλο συναίσθημα τον φόβο...

Εννοείται βέβαια πως δεν επιλέγω να βγω μες την κίνηση αλλά στην Εθνική εκεί όπου υπάρχει ορίζοντας για ατένιση ...

εκεί που πολλά πράγματα συμβαίνουν…ειδικά όταν πατάς το γκάζι...

Μου αρέσει η οδήγηση!

Με κάνει να νοιώθω πολύ ζωντανή!

Οταν οδηγώ παύω να είμαι η αφηρημένη Μ...

Είναι από τις λίγες φορές που έχω πλήρη επίγνωση κάθε κυττάρου στο σώμα μου…

Και όταν το κοντέρ φτάνει κάπου εκεί στα 150 – 160 αρχίζει μια μικρή ηδονική ανατριχίλα να μου διαπερνά το κορμί και νοιώθω πως κάθε απειροελάχιστο κομμάτι της ύπαρξής μου είναι σε πλήρη εγρήγορση. Τότε ξέρω ότι όλο μου το είναι χορεύει στο ρυθμό της αδρεναλίνης…Και είναι αυτό που με τρελλαίνει τόσο πολύ...

Ομως η οδήγηση μου αρέσει και για έναν άλλο λόγο: Κάθε δρόμος, κάθε ταξίδι με το αυτοκίνητο μπορεί να με κάνει να νοιώσω μια «πολυχρωμία» συναισθημάτων.

Την ίδια ώρα που μπορώ να εμπνευστώ από το οτιδήποτε και να κάνω διάφορους φιλοσοφικούς συνειρμούς...

Γελάω με τα φιατάκια που πάνε κόντρες με τις ΒΜW,

θυμώνω με αυτούς που πάνε αργά και αριστερά,

τσαντίζομαι με τους γέρους που κάνουν διάφορα τρελλά για να νοιώσουν νέοι βάζοντας σε κίνδυνο τις ζωές των άλλων,

κλαίω με τα άδεια κουφάρια των ζώων που βλέπω στις άκρες του δρόμου,

παρακαλάω το Θεό μη μου συμβεί κάποιο ατύχημα με ζώα γιατί δε θα ξαναπιάσω τιμόνι στη ζωή μου,

προβληματίζομαι για την κατάσταση των ελληνικών οδοστρωμάτων όταν βλέπω μια μηχανή να πέφτει σε λακούβα ενώ τρέχει με 180,

διασκεδάζω όταν κάποιος έρχεται δίπλα μου μόνο και μόνο για να ξεκινήσει μια μικρή κόντρα μαζί μου …

…Και όταν βλέπω ένα μικρό roadster cabriolet σαν αυτό που κάποτε είχα απλά ονειρεύομαι…

Ετσι συνέβει και σήμερα… αφού βίωσα για μια ακόμη φορά τα μύρια όσα κοινότυπα πλέον για μένα συναισθήματα γέλασα με την καρδιά μου όταν δίπλα μου ήρθε το μικρό σκοτεινό αντικείμενο του πόθου μου σε κόκκινο χρώμα...

Ο οδηγός του με κοίταξε μου έριξε ένα συγκαταβατικό χαμόγελο βλέποντάς με μέσα στο δικό μου "συμβατικό" αυτοκινητάκι και πατώντας το γκάζι εξαφανίστηκε…

Και γω έμεινα να σκέφτομαι πως ΕΓΩ, η αντι-υλίστρια, που δε με νοιάζουν ούτε τα ακριβά ρουχαλάκια, ούτε τα κοσμήματα, ούτε όλα αυτά τα ροζ και χαριτωμένα μπιρμπιλίκια που αγγίζουν όλες τις γυναίκες, πως ΕΓΩ επέτρεψα στον εαυτό μου να έχει μια τέτοια αχίλλειο πτέρνα…

και πως έπρεπε βέβαια να γράψω γρήγορα ένα γράμμα στον Αγιο Βασίλη…