Χθες φόρεσα το μαγιό μου, πήρα τον μικρό τετράποδο μαζί μου, έριξα τα αντηλιακά σε μια τσάντα και την έκανα για θάλασσα μεριά! Η μέρα υπέροχη για την εποχή…
Ο ήλιος πιστέψτε με καυτός μετά από λίγο. Η θάλασσα όμως… Μπρρρρρ… Κρύααααααααα! Τι να λέμε τώρα…
Τρίχα σηκωμένη κάγκελο και δέρμα σαν κοτούλα!
Αφού δεν έχεις κανέναν να σε ζεστάνει όμως το παίρνεις απόφαση…
Παίρνεις βαθιά αναπνοή και βουτάς… Η κρυστάλλινη θάλασσα ξεπλένει όλο σου το είναι… Σε φέρνει στα ίσα σου… Εχει η άτιμη τον τρόπο της…

Κόβεται η ανάσα από το κρύο…
Παγώνουν οι σκέψεις για λίγο…
Οι επιθυμίες μπαίνουν σε sleep mode…
Kι αν κάποιες νοσταλγικές θύμησες περάσουν κατά λάθος – εξεπίτηδες από το κεφάλι σου
πατάς delete και γράφεις από πάνω άλλες…καινούργιες…

Καινούργιες σκέψεις, καινούργιες εικόνες...
Δεν έχει σημασία αν θα είναι τόσο ωραίες… όσο το αν θα είναι καινούργιες…
Δεν έχει σημασία αν θα είναι έντονες …όσο το ότι θα γραφτούν πάνω στις "άλλες"…

Για δυο ωρίτσες… χαλάρωσα… ξεχάστηκα…
Και έπειτα γύρισα…και άρχισα την "τακτοποίηση"... Μια μικρή "ιεροτελεστία" που κάνω κάθε χρονο...

Εβαλα τα συναισθήματά μου στη ναφθαλίνη… τις σκέψεις μου σε τάξη… τις επιθυμίες μου στον πάγο…
Εκρυψα το μαγιό μου για του χρόνου… πέταξα τα παλιά αντηλιακά…ξέπλυνα και φύλαξα την μάσκα μου…
Εβγαλα το αλυσιδάκι που φορούσα όλο το καλοκαίρι στο πόδι…
το' βαλα στο κουτί με τα αγαπημένα χαϊμαλιά…που φορούσα όλο το καλοκαίρι στα χέρια.
Και άφησα ένα δάκρυ μου να τρέξει… χωρίς παραλήπτη αυτή τη φορά…

Για εκείνο το βλέμμα που με αγκάλιαζε κάποτε τρυφερά και που ποτέ δε θα ξανανοιώσω πάνω μου…

Και για κείνο το φιλαράκι που δεν ξέρω πότε θα ξαναδώ από κοντά...