Νοιώθω τόσο γεμάτη από σκέψεις και συναισθήματα…
Μα και τόσο ανήμπορη πλέον να τα εκφράσω…
Βάζω προς το παρόν σκέψεις και συναισθήματα στον πάγο…
Αν διατηρηθούν … ίσως … κάποια στιγμή όταν μπορώ να πω κάτι γι’αυτά…
Αν καταφέρω να τα προσεγγίσω… γιατί κάποια πράγματα είναι έξω από μένα…
Και όσο και να προσπαθώ ποτέ δε μπορώ να τα αγγίξω…
Χθες που είδα το βίντεο αυτό που έκανε το γύρω του κόσμου έμεινα εντελως άφωνη...http://www.youtube.com/watch?v=l3Y8tGxCRRI&feature=player_embedded
Μου πήρε ώρες πολλές για να συνέλθω...
Το πρώτο που σκέφτηκα ότι ίσως είναι ένα ακόμη κοινωνικό πείραμα όπως αυτό με τον καλύτερο βιολιστή του κοσμου που "επαιτούσε" παίζοντας στο μετρό της Ν.Υόρκης...
Δυστυχώς όμως το ατύχημα ήτανε πέρα για πέρα αληθινό και το κοριτσάκι παλεύει για τη ζωή του αν και θα μείνει εγκεφαλικά νεκρό...
Θα’θελα να μην είχα μάτια για να εβλεπα και αυτιά για να ακούσω…όμως και άκουσα και είδα… και από κείνη τη στιγμή σώπασα γιατί κατάλαβα πως για κάποια σημαντικά πράγματα που έχουν νόημα δεν μπορώ να κάνω τίποτα…
Μπορώ να χαϊδέψω τα αδέσποτα…να τα ποτίσω να τα ταϊσω αλλά μέχρι εκεί…
Για τα υπόλοιπα είμαι αμελητέα "δύναμη"...
Είμαι μια ψυχή περιορισμένης ευθύνης και μικρής εμβέλειας…
Aυτή η αίσθηση της ανημπόριας κάνει το αίμα να χτυπά στα μινίγγια μου.
Με εξοργίζει!
Ο καθένας ευθύνεται στο μέτρο των δυνατοτήτων του...
ΑπάντησηΔιαγραφήΝαι... βολεύει να το λέμε αυτό...
ΑπάντησηΔιαγραφήΑλλος εκεί ψηλά μπορεί... ξέρει... κανονίζει...
Εμείς... απλοί παρατηρητές στο θέατρο του παραλόγου που Εκείνος σκηνοθέτησε και πιστοί στη διανομή των ρόλων που Εκείνος έκανε...
Τώρα μόλις κατάλαβα γιατι δε μπορώ πια να αγιογραφώ...