Τις συννεφιασμένες μέρες της έλεγε:
"Δεν υπάρχει γκρίζο στον ουρανό μου όσο υπάρχεις μέσα μου... Είσαι η λιακάδα μου! Μια καταδική μου λιακάδα... Λάμπεις μόνο για μένα... Ξέρεις πόσοι θα με ζήλευαν γι'αυτό? "
Και εγένετο η Λιακάδα...
Μόνο που τώρα πια οι αχτίνες της δεν φτάνουν στα ανήλιαγα μέρη που εκείνος είναι...
"Μα κι αν ακόμη πάψεις να είσαι κοντά μου θα λάμπεις για πάντα όσο σε έχω μέσα μου..."
Τώρα πια αμφιβάλλω και γι'αυτό... όπως και για τόσα άλλα...
αμφιβολία..άλλοτε βασανίζει κι άλλοτε πλανεύει
ΑπάντησηΔιαγραφήστη συγκεκριμένη περίπτωση?
μάλλον απελευθερώνει..από και για όσα κάποτε μας έταξαν ή μας είπαν..χωρίς να είναι σε θέση να τα τηρήσουν..
μέχρι να γίνει απόλυτη βεβαιότητα..
φιλιά πολλά
χωρίς αμφιβολία!!